1. Πώς προέκυψε η ιδέα για την παράσταση «Το σώμα που άφησα πίσω μου» και τι σας ενέπνευσε να την ανεβάσετε;

Η ιδέα άρχισε να με τρώει περίπου λίγο πριν το τέλος της δεύτερης καραντίνας, περίοδος όπου ήταν έντονη η παρουσία μιας συσσωρευμένης - καταπιεσμένης ενέργειας παντού γύρω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ουρές έξω από τα πολυκαταστήματα και το λιανεμπόριο με το που η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει τα μαγαζιά. Όλη αυτή η ενέργεια έψαχνε τόπο εκτόνωσης και διαφυγής οπουδήποτε αυτό ήταν δυνατό. Κάποια στιγμή, και σαφώς κάτω από την επίδραση όλων αυτών που παρακολουθούσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα στα social για την ευεξία, την αυτό-φροντίδα, το slow living και το νόημα της ζωής άρχισα να παρατηρώ πόσο καταπιεσμένο, καταπονημένο και παραμελημένο είναι το σώμα μας και πόσο αφρόντιστη παραμένει η ζωή και τα θέλω μας παρόλη την υπερ – πληροφόρηση και τα μοντέλα ύπαρξης με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά. Έπειτα, η πραγματική έμπνευση και δημιουργία ξεκίνησε όταν μοιράστηκα με τον Βασίλη, τον Πάνο, τον Γιάννη και τον Ηλία πως θέλω να κάνω μια παράσταση με τίτλο Το σώμα που άφησα πίσω μου ο οποίος ήρθε σαν να υπήρχε ήδη. Μια παράσταση για το σώμα μας και όλα αυτά που μας βαραίνουν, μας κρατάνε δέσμιους και μας κάνουν να ξεχνάμε πώς η ζωή κάποτε τελειώνει. Μια παράσταση για όλους τους μύθους που έχουμε καταπιεί αμάσητους ήδη από τη γέννησή μας είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι και συγχρόνως μια απόπειρα εξορκισμού όλων όσων μας φορτώθηκαν χωρίς την θέλησή μας και μας εμποδίζουν να είμαστε αυτοί που θέλουμε να είμαστε.

2. Στην παράσταση, σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε. Πώς είναι για εσάς να έχετε και τις δύο αυτές θέσεις στην ίδια παραγωγή; Υπάρχουν προκλήσεις που καλείστε να αντιμετωπίσετε;

Το πιο σημαντικό κομμάτι και η βάση κάθε έργου είναι να καταφέρουμε να παρασυρθούμε και να εμπλακούμε όλοι στα ερωτήματα που επιδιώκουμε να θέσει η παράσταση. Αυτό το είχαμε. Από την αρχή της συνεργασίας μας με τον Βασίλη Καζή, τον Γιάννη Κουρμπάνη, τον Ηλία Καρακωνσταντάκη και τον Πάνο Καστρίτση ψάξαμε, μελετήσαμε, παρατηρήσαμε και ακόμα ανασύραμε από την προσωπική του εμπειρία ο καθένας. Ύστερα, υπήρχαν τα ερωτήματα και οι θεματικές αλλά δεν υπήρχε το κείμενο. Αυτή ήταν μια ιδιαίτερη συνθήκη για ‘μενα καθώς στο πρώτο διάστημα των προβών μπήκα στη διαδικασία να καθοδηγώ τους ηθοποιούς και να καταγράφω όσα γίνονταν να κόβω και να ράβω, να πετάω και να αναμειγνύω μέχρι να φτάσουμε σε μια σύνθεση που να είναι μεστή, να τα λέει όλα αλλά και να μην τα λέει όλα. Όταν αρχίσαμε να σηκώνουμε το έργο τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά καθώς και οι 5 μας όντας συμφοιτητές και παρέα ήδη από την περίοδο που σπουδάζαμε στη σχολή θεάτρου «δήλος» της Δήμητρας Χατούπη μπορέσαμε να λειτουργήσουμε με έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας πάνω στη σκηνή και να συνεννοηθούμε από την πρώτη στιγμή για το τί πάμε να κάνουμε. Όσον αφορά στο γεγονός πως έπαιζα και σκηνοθετούσα ταυτόχρονα – όχι πως το έχω ξανακάνει – μα ενστικτωδώς δεν το διαχώριζα μέσα μου σαν δύο διαφορετικές λειτουργίες, εξάλλου και οι ηθοποιοί κάπως αυτό-σκηνοθετούμαστε ενώ παίζουμε, μας παρατηρούμε την ίδια στιγμή που εκτελούμε μια δράση, δεν πρόκειται για κάτι διαφορετικό.

3. Η παράσταση πραγματεύεται βαθιά συναισθηματικά και κοινωνικά θέματα. Πώς πιστεύετε ότι το κοινό θα ανταποκριθεί σε αυτά τα ζητήματα μέσα από την τέχνη;

Η παράσταση πράγματι εκκινεί από το προσωπικό και επιθυμεί να διεγείρει μια συλλογική εμπειρία με αφορμή την απλή ιδέα του πώς ζούμε, τί κουβαλάμε και δεν είναι δικό μας φορτίο, τί μας φόρεσαν χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλάβουμε, πώς θα καταφέρουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να γνωριστούμε ξανά με τους άλλους, πώς θα καταφέρουμε να φροντίσουμε τους εαυτούς μας, πώς θα καταφέρουμε να μην αρρωστήσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους, πώς θα αποδεχθούμε τελικά την απώλεια και τον θάνατο. Ιδίως εδώ στην Ελλάδα οι υγιείς διαδικασίες προς μια συνειδητή και προσωπική ανακάλυψη της ζωής συνήθως και της γνώσης του εαυτού καθυστερούν ή δεν έρχονται ποτέ, καθώς έτοιμα μοντέλα-κοστούμια τρόπου ζωής μας περιμένουνε να τα φορέσουμε. Είναι θέμα εκπαίδευσης. Μπορεί το πρόβλημα να αρχίζει, ήδη, από την οικογένεια μα αποκτά πολιτικές διαστάσεις, για παράδειγμα η παιδική παχυσαρκία που τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει θηριώδη αύξηση εντός των τειχών του κράτους, σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς φτάνουν αυτές οι τροφές και αυτές οι ποσότητες στα χέρια των παιδιών; Κανείς δεν παίρνει την ευθύνη επειδή όλοι είμαστε πολύ απασχολημένοι να παράγουμε και να στηρίζουμε ένα φιλελεύθερο σύστημα οικονομίας που μας αρρωσταίνει.

Το σημαντικότερο για ‘μας σε όλη τη διαδικασία των προβών και της παράστασης είναι ό,τι κάνουμε να το κάνουμε για τους ανθρώπους που θα έρθουν να μας δουν, διαφορετικά δεν έχει κανένα νόημα. Αποδέκτης μας είναι το κοινό κι αυτό οφείλουμε να μην το ξεχνάμε στιγμή. Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ το θέατρο, ολόκληρη την τέχνη να μην ξεκινά από την παρατήρηση της ανθρώπινης κατάστασης και να μην καταλήγει πάλι στον άνθρωπο.

4. Ποια είναι η εμπειρία σας από τη συνεργασία με το θέατρο Reκτιφιέ; Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από το συγκεκριμένο χώρο;

Το Rεκτιφιέ και οι άνθρωποί του είναι ένας χώρος– ανοιχτό πεδίο δράσης και επικοινωνίας ανάμεσα σε νέους καλλιτέχνες και ερευνητικές επιδιώξεις. Γνωρίζω το θέατρο από τον καιρό που ξεκίνησε να λειτουργεί, έχοντας παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις, χαρακτηρίζεται για τη φιλοξενία και τη ζεστασιά του, έχει αυτό που λέμε καλό vibe και βρίσκεται και στο σωστό σημείο! Το τελευταίο το λέω γιατί καλώς ή κακώς η εύκολη πρόσβαση σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός είναι πολύ σημαντική αν σκεφτεί κανείς τους ρυθμούς με τους οποίους κινούμαστε όλοι όλη τη μέρα. Τέλος, δεν γίνεται να μην αναφέρουμε το όνομα του κ. Νίκου Νίκου τεχνικού και φωτιστή του θεάτρου, μας θεωρώ τυχερούς που δουλεύουμε μαζί του!

5. Πώς βλέπετε την επικοινωνία του κοινού με την παράσταση και τους χαρακτήρες σας; Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε μέσω της δουλειάς σας;

Η παράσταση έχει δομηθεί έτσι ώστε να τσιγκλίσει τους θεατές με έναν τρόπο θα λέγαμε λαϊκό, απλό και ανάλαφρο. Οι χαρακτήρες κάθε φορά αναδύονται μέσα από αναπαραστάσεις εικόνων και συνθηκών που λειτουργούν σαν παραβολές και μας επιτρέπουν να θέσουμε τα ερωτήματα που αποτελούν τον δραματουργικό πυρήνα της παράστασης. Αξίζει να ειπωθεί πως για ‘μας το χιούμορ και το ξεγέλασμα του πόνου, της ανημπόριας, της αγωνίας κι όλων όσων μας ταλαιπωρούν είναι βασικά. Ακόμα, σίγουρα δεν δίνουμε απαντήσεις ούτε επιχειρούμε να αραδιάσουμε θεωρίες για τη ζωή. Οι θεατές παρακολουθούν 5 συνανθρώπους τους να παλεύουν να βγάλουν άκρη, να φοβούνται, να λυγίζουν, να παίζουν, να θυμούνται και να ξεχνούν. Να περνούν από σύμπαντα όπου ο άλλος μοιάζει να είναι ο μόνος δρόμος διαφυγής. Η ζωντανή μουσική, τα ηχητικά περιβάλλοντα που πλάθονται, τα σώματα των ηθοποιών, οι ανάσες των θεατών, αναμειγνύονται, μπερδεύονται, αλληλοσυμπληρώνονται δημιουργώντας μια εμπειρία που θέλουμε να μας περικλείει όλους.

6. Τι σχέδια έχετε για το μέλλον; Υπάρχουν και άλλες δουλειές που προετοιμάζετε ή κάποια νέα έργα που θα θέλατε να εξερευνήσετε;

Σχεδιάζω, εδώ και κάποιο καιρό, μια κωμωδία για τον Σατανά: Come back Lucifer θα λέγεται, θα υπάρχει πολύ μουσική, πολύ μαύρο χιούμορ και πολύ πολύ ....σκοτάδι! Προγραμματίζεται για τον Δεκέμβριο του ’25. Ακόμα αυτή την άνοιξη, θα παρουσιαστεί το Ζαχαροπλαστείο μια performance που δουλεύουμε μαζί με τον ποιητή-μαθηματικό Πέτρο Στεφανέα με θέμα την ηδονή του γλυκού. Έργα που σίγουρα θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να εξερευνήσω είναι οι Αγρίκοι του Γκολντόνι και ο Βόϋτσεκ του Μπύχνερ αλλά και το σύμπαν του Βασίλη Ζιώγα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στην ομάδα ΓΚΑΝΜΠΑΤΕ με την οποία προσπαθούμε να φτιάχνουμε έργα που ζουν και αναπνέουν για το κοινό τους κι αυτό έχει να κάνει πολύ με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη δουλειά μας. Η σκηνοθέτιδα Σοφία Φωτεινάκη, ο ηθοποίος – μουσικός Βασίλης Καζής, η γλύπτρια – εικαστικός Αρχοντούλα Τσατσουλάκη, η Μαρίνα Τσαπέκου χορεύτρια – χορογράφος, ο κιθαρίστας Χρήστος Ηλιόπουλος, η Στέλλα Κουλούβαρδη ψυχοθεραπεύτρια – street style popping dancer μαζί με τους Γιάννη Κουρμπάνη, Ηλία Καρακωνσταντάκη και Πάνο Καστρίτση συνθέτουν το δυναμικό πυρήνα της ομάδας που καλοδέχεται την επαφή με καλλιτέχνες και ερεθίσματα από την Ελλάδα και το εξωτερικο. Για ‘μας το θέατρο είναι μια μεγάλη αναζήτηση, ένα μεγάλο μοίρασμα και μια δουλειά ομαδική, όπως είναι το μπάσκετ, και δύναται να ξεσηκώσει τα πλήθη, καθώς από τη φύση του και την ανάγκη του, γεννιέται στα σπίτια, στις γειτονιές, στους δρόμους και στα καταγώγια, πηγάζει από τις πληγές της κοινωνίας και των ανθρώπων.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης :

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-soma-pou-afisa-piso-mou-1/