1. Πώς προέκυψε η ιδέα για το έργο σας και ποιο ήταν το αρχικό σας όραμα;

Μια έμπνευση της στιγμής στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσω να γράφω για τη Μαρίκα Νίνου.

Κάτι με πήγε από μόνο του προς τα εκεί, όταν ένα πρωί Κυριακής έχω φτιάξει καφέ κι ακούω τυχαία ένα podcast της Σεμίνας Διγενή για τη Νίνου.

Ακούω, ακούω και φτάνει ύστερα από ώρα σε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της, “Οι Απείθαρχοι”, όπου μιλά ο Ρολάν Μπαρτ με τη Νίνου. Και εκεί βλέπω τη Μαρίκα Νίνου μπροστά μου, με τα σκουλαρίκια της, με το χαμόγελό της, με τις κινήσεις της τις αυθόρμητες... Τη βλέπω να κοιτά τον Τσιτσάνη στο πάλκο, όπως αναφέρω στο κείμενό μου: «Μα σαν ανεβαίναμε στο πάλκο το χαμόγελό μου κι η ματιά του φλογερά».

Έτσι, θέλησα να μάθω περισσότερα για τη ζωή της. Έπηρεάστηκα επίσης πολύ όταν, ακούγοντας και διαβάζοντας, έμαθα ότι η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε μεσοπέλαγα. Πρόσφυγας δηλαδή...

Συνέπεσε λοιπόν τον ίδιο καιρό που ξεκίνησα να διαβάζω για τη Μαρίκα Νίνου και το ναυάγιο της Πύλου. Έπτακόσιες ψυχές βρέθηκαν στον πάτο της θάλασσας. Άντλησα κι από εκεί πικρή έμπνευση για να γράψω. Έυτυχώς εκείνη έφτασε στον Πειραιά...

Κι επίσης είχα μουσικά ακούσματα της Νίνου από την παιδική μου ηλικία. Κατάγομαι από τη Σκόπελο – σ’ αυτό το νησί ακούς μουσική, ρεμπέτικα, σε κάθε γωνιά.

2. Ποιες ήταν οι πιο μεγάλες προκλήσεις στη συγγραφή και την ερμηνεία του ρόλου σας;

Η πρόκληση για τη συγγραφή ήταν μία, η ζωή της Μαρίκας Νίνου. Να φτάσει η έρευνά μου όσο πιο κοντά σε όσα έζησε η μεγάλη ρεμπέτισσα. Και όλο αυτό το ταξίδι μέσα στη ζωή της άξιζε πραγματικά.

Έπειτα, ο ρόλος είναι κοντά στο να πάρει σάρκα και οστά όταν έχεις γράψει για ένα πρόσωπο. Το ακούς και το βλέπεις πριν ανέβει στη σκηνή. Η ερμηνεία με πήγε μόνη της στην αρχή, όμως στην πορεία βοήθησε σημαντικά και η ματιά της Νίκης Παπαγεωργίου.

3. Πώς συνδυάζετε τον ρόλο του συγγραφέα με εκείνον του ηθοποιού; Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε;

Άλλος είναι ο ρόλος του συγγραφέα κι άλλος του ηθοποιού. Άλλα πράγματα αντιμετωπίζεις ως συγγραφεας και τελείως διαφορετικά ως ηθοποιός. Και οι δύο ρόλοι βέβαια συναντιούνται στη μοναχικότητα της δημιουργίας και στην έμπνευση.

Ο συγγραφέας για να ξεκινήσει κάτι πρέπει να έχει απασχολήσει το μυαλό και την ψυχή του πολύ, και θα του βγει στο χαρτί τι θέλει να πει στο κοινό και πώς να του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή έχει τον θεατή συνοδοιπόρο.

Έχει πριν ακούσει τον ρόλο και έχει πορευτεί μαζί του, στους δρόμους του, έχει ακούσει και τον συγγραφέα, πού εστιάζει και τι θέλει να πει. Και ο σκηνοθέτης θα βοηθήσει τον ηθοποιό να πάει στο τέλος της διαδρομής.

4. Ποιο είναι το μήνυμα ή το συναίσθημα που θέλετε να περάσετε στο κοινό μέσα από το έργο σας;

Το μήνυμα είναι πώς έζησε η Μαρίκα Νίνου τις δυσκολίες και τις ομορφιές που γνώρισε στο γρήγορο πέρασμά της από τη ζωή – έζησε μόνο 35 χρόνια. Τα έζησε όλα με ένα χαμόγελο στα χείλη, άρπαξε τη ζωή και τη χάρηκε μέχρι το τέλος... Έ, αυτό είναι το μήνυμα, βρε άνθρωπε, παντού να βρίσκεις τη ζωή και να προχωράς χωρίς μεμψιμοιρίες, γκρίνια και μιζέρια. Για μένα το κέρδος από αυτή την παράσταση είναι όταν έρχονται παιδιά σε ηλικίες 20-25 χρόνων και λένε:

«Δεν είχαμε ακούσει για τη Μαρίκα Νίνου, θα ψάξουμε για αυτήν». Η όταν κάποιοι λίγο μεγαλύτεροι σκέφτονται: «Πόσα δεν ξέραμε για τη ζωή αυτής της σπουδαίας τραγουδίστριας;».

Αυτό είναι που θέλω να περάσω... ένα μικρό ερέθισμα, ένα μικρό «τσίμπημα». Και φυσικά σε όλο αυτό το ταξίδι βοηθάει πολύ η ορχήστρα μας, με τον Σπύρο Παλαιολόγο, τον Γιάννη Σκλάβο, τον Βαγγέλη Ξυροφα και φυσικά την Σταματίνα Νικολάου με την απίστευτη φωνή.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/me-elegan-ntelimarika/