1. Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας στην παράσταση "Ζευγαρώματα". Πώς προσεγγίσατε αυτόν τον ρόλο και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε;

1.Στα «Ζευγαρώματα» υποδύομαι τη Φέκλα Ιβάνοβνα. Το ζωντανό σύμβολο του matchmaking και δεν θα πω παραπάνω γιατί «σπόιλ». Η παράσταση μας είναι βασισμένη στα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ. Είναι εξαρχής ένα κωμικό κείμενο, στο οποίο αλλάζουμε τα φώτα πολυεπίπεδα. Με τον Αποστόλη δούλεψα πρώτη φορά σχεδόν αμέσως μετά που βγήκα από την σχολή και ήταν η πρώτη φορά που απενοχοποιήθηκε μέσα μου η λέξη «παίζω». Μέσα από τα gestures που χρησιμοποιεί σου δίνει τον χώρο να εξερευνήσεις περιοχές που σε άλλες περιπτώσεις σαν ηθοποιός δεν τολμάς να πας και χάνεις!! Ο τρόπος που προσεγγίζει τα έργα και τις παραστάσεις είναι η ομάδα. Επομένως το βασικό του μέλημα είναι να είμαστε δεμένοι και τα υπόλοιπα έρχονται μέσα από την επικοινωνία μας και τον τρόπο που κρατάμε ο ένας τον άλλον στη σκηνή. Οπότε μέσα από αυτό οι όποιες προκλήσεις κι αν προκύψουν αντιμετωπίζονται. Αν μπορώ να πω κάτι που παρατήρησα είναι ότι είχα μια αντίσταση άθελα μου και έπρεπε να τη διαχειριστώ. Αντίσταση να εμπιστευτώ τα gestures απόλυτα και να το πάω με θάρρος στα άκρα. Αλλά επειδή αν το φοβηθείς δε λειτουργεί, κάποια στιγμή το καταλαβαίνεις και το εμπιστεύεσαι για να μπορέσεις στα αλήθεια να επικοινωνήσεις μέσα από αυτό.

2. Ποιες είναι οι βασικές θεματικές της παράστασης και πώς ενσωματώνονται αυτές στους χαρακτήρες που υποδύεστε;

2. Για μένα η βασική θεματική του έργου είναι ο έρωτας. Περισσότερο η απουσία του. Ο Έρωτας με την έννοια της ορμής ζωής που νικά την ορμή θανάτου, τη σύμβαση και τη συντήρηση. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η παράσταση μας αφορά πολύ αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ο Έρωτας υπό αυτή την έννοια εκλείπει. Γιατί προϋποθέτει ρίσκο. Και σε έναν κόσμο που όλα είναι επισφαλή οι άνθρωποι ψάχνουμε σιγουριές. Αλλά φυσικά αυτά πάνε κι έρχονται. Αυτό ήταν επίκαιρο το 1835 που γράφεται το έργο μας και πριν 20 χρόνια μπορεί να μην είχε κάτι να πει αλλά σήμερα έχει πάλι. Και ευτυχώς δηλαδή που είναι έτσι, γιατί αλλιώς θα βαριόμασταν -σαν ανθρωπότητα δηλαδή. Τώρα σε ό,τι αφορά τον ρόλο μου, η Φέκλα είναι σχεδόν «ο δήμιος του έρωτα», η επιτομή της συντήρησης που βλέπει τις σχέσεις σαν ένα excel.

3. Πώς είναι η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Απόστολο Ψαρρό και τους υπόλοιπους ηθοποιούς στην παράσταση;

3. Τον Αποστόλη τον γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και τον εμπιστεύομαι τυφλά, γιατί έχω περάσει τέλεια σε όλες μας τις δουλειές. Επειδή η βασική του ιδιότητα είναι αυτή του ηθοποιού -έχουμε παίξει και μαζί και μακάρι να ξαναπαίξουμε σύντομα- καταλαβαίνει απόλυτα τη λειτουργία αυτή και πάντα τον νοιάζει να είμαστε εμείς καλά και να νιώθουμε καλά με αυτά που κάνουμε. Αυτό για μένα πια είναι πιο σημαντικό απ´ οτιδήποτε άλλο σε μια συνεργασία. Με τα παιδιά που παίζουμε μαζί υπάρχει νοιάξιμο και στήριξη εντός και εκτός σκηνής και επίσης γελάμε πάρα μα πάρα πολύ!Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι έχουν την τύχη να μπορούν να λένε ότι πάνε στη δουλειά τους και να περνάνε όμορφα!! Δεν ισχύει πάντα, αλλά όταν συμβαίνει νιώθω πραγματικά τυχερή και είναι το αντίβαρο για όλες τις δυσκολίες που έχει η δουλειά μας.

4. Πώς αρχίσατε να ασχολείστε με την υποκριτική και τι σας εμπνέει να συνεχίζετε να εργάζεστε στο θέατρο;

4. Το θέατρο σαν ιδέα ξεκίνησε στο κεφάλι μου πριν καλά καλά καταλάβω τον εαυτό μου. Είχα μια αίσθηση ότι εκεί θα είμαι καλά. Ότι θα έχω χώρο να υπάρξω. Είχα μεγάλη άγνοια για τη δουλειά όταν μπήκα στη σχολή. Χρωστάω πολλά σ’ αυτήν την άγνοια κινδύνου που είχα. Δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Κι ας έφαγα πολλές απογοητεύσεις. Πάλι τα ίδια θα έκανα. Συνεχίζω αυτή τη δουλειά γιατί αγαπώ τους ανθρώπους και πιστεύω στις ιστορίες και τη δύναμη τους να διαμορφώνουν τον κόσμο. Όχι να τον αλλάξουν, αλλά σίγουρα να τον συνδιαμορφώσουν.

5. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια στο θέατρο; Υπάρχουν ρόλοι ή έργα που ονειρεύεστε να υποδυθείτε στο μέλλον;

5.Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει στο μέλλον με το θέατρο στη ζωή μου. Παίρνει καιρό να το αποδεχτείς αυτό για αυτό που κάνουμε και να μάθεις να κοιτάς το χάος χωρίς να παθαίνεις ίλιγγο -πάντα παθαίνεις λιγάκι, νομίζω, όσος καιρός και να περάσει. Αλλά έχει μια μαγεία αυτό. Να μην ξέρω που θα με βγάλει ο δρόμος. Ούτε καν σε ποια πόλη θα ζω δεν ξέρω. Δεν ονειρεύομαι κανένα ρόλο ή έργο. Ονειρεύομαι να μην σταματήσω να παίζω θέατρο και πάλι για όσο έχω κάτι να δώσω. Ελπίζω αν κάποια στιγμή δεν έχω κάτι πχια μέσα μου να έχω το θάρρος να κάνω πίσω ή να το αφήσω. Δεν είναι εύκολο, αλλά αυτό ονειρεύομαι για τον εαυτό μου. Να με νοιάζει πάντα τόσο πολύ!

Πληροφορίες και Εισιτήρια παράστασης: https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-zevgaromata/?lang=el