1. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στο συγκεκριμένο έργο;

Δεν πρόκειται για ενιαίο έργο, ούτε για θεατρικό κείμενο. Φέρνουμε στη σκηνή πέντε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου: Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη, Βαλέρια, Η φλέβα του λαιμού, Γλύκα στο στόμα, Κάι, κάι, θεούλη μου, από τρία στάδια του έργου του. Τα κείμενά του, από όταν τα πρωτοδιάβασα, με συγκινούν βαθιά. Ο ιδιότυπος ρεαλισμός του, με τη συμπύκνωση και τη δωρικότητά του, φτάνει σε μια μοναδική ποίηση του καθημερινού άχθους. Αυτή η ανθρωπινότητα, σκληρή και τρυφερή μαζί, αυτή η ματιά που αγκαλιάζει την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου είναι ό,τι με προσέλκυσε στη γραφή του.

2. Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο σας; Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση;

Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για «έναν ρόλο», προσπαθώ να κρατήσω το νήμα των πέντε αυτών ιστοριών ακροβατώντας ανάμεσα στην αφήγηση και στην υπόδυση. Ομολογώ ότι ο λόγος του Δημητρίου αποδείχτηκε δύσκολος να «μιληθεί» θεατρικά, ακριβώς επειδή είναι λόγος συμπαγής και πλήρης, σύμπαν αυτόνομο και ολοκληρωμένο. Το στοίχημα είναι να μην τον προδώσεις, να μπορέσεις να τον εκφέρεις με την ανάλογη λιτότητα και ταυτόχρονα να του δώσεις μια εξίσου ισχυρή σκηνική υπόσταση.

3. Ο τίτλος είναι ποιητικός και αινιγματικός. Πώς τον ερμηνεύετε εσείς ως ηθοποιός;

Ο τίτλος της παράστασης είναι η πρώτη φράση της Βαλέριας, ιδέα του Δαμιανού. Για μας συνοψίζει την τρελή και αγωνιώδη μας τρεχάλα, την τυφλή πορεία μας στη ζωή. Γιατί, ακόμα κι όταν αποκτούμε μια κάποια γνώση των πραγμάτων ή του εαυτού μας, είναι αδύνατο να ελέγξουμε ή να καθορίσουμε με ακρίβεια τη ζωή μας.

4. Πώς συνεργαστήκατε με τον Δαμιανό Κωνσταντινίδη στη διαμόρφωση της ερμηνείας σας;

Με τον Δαμιανό έχουμε συνεργαστεί ξανά, και σε κείμενα πολύ διαφορετικά – Ζενέ, Μ. Ευσταθιάδη, Θυσία του Αβραάμ. Και κάθε φορά, όπως και τώρα, ήταν για μένα μια αποκαλυπτική εμπειρία, με την έννοια ότι έχει έναν τρόπο να οδηγεί τον ηθοποιό που συνδυάζει τη σοφία του δασκάλου με την ανεμελιά του παιδιού. Εδώ, δουλεύοντας στα διηγήματα του Σωτήρη, είχαμε να αναμετρηθούμε με την ιδιαιτερότητα της μεταφοράς του πεζού λόγου στη σκηνή. Προσπαθήσαμε λοιπόν να αποδώσουμε τα διηγήματα αυτά με απλότητα, «χωρίς μαλάματα», και με μια δόση τρέλας.

5. Ποιο είναι το κεντρικό θέμα του έργου και γιατί είναι επίκαιρο σήμερα;

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι πέντε ιστορίες έχουν κάτι κοινό – σχεδόν σε όλες υπάρχει μια μάνα, ακόμα και η γάτα που πρωταγωνιστεί σε μία από αυτές πρόκειται να γεννήσει, ενώ σε ένα διήγημα το «μανούλα μου» αποτελεί την έκφραση της ύψιστης τρυφερότητας. Πέρα όμως από αυτή τη σύνδεση, νομίζω είναι πιο ουσιαστικό ότι τις διατρέχει μια κοινή ματιά απέναντι στα ανθρώπινα. Όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο τρόμο, εννοώ όχι του θανάτου, αλλά της ζωής.

Κουβαλάμε τα τραύματά μας, βιώνουμε διαψεύσεις και ματαιώσεις, έχουμε όνειρα, πάθη και ελπίδες. Το καθρέφτισμά μας στους απελπισμένους ή παράλογα αισιόδοξους ήρωες του Σωτήρη Δημητρίου ίσως μας συνδέει βαθύτερα με τον εαυτό μας και με τους άλλους, με όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου.

6. Σχέδια για το μέλλον;

Στα τέλη Μαΐου, διαβάζω τη Θυρίδα 1821 της Σοφίας Διονυσοπούλου σε μια εικαστική δράση της Μπιάνκας Νικολαρέιζη. Ακολουθούν ταξίδια με τη Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο της Σοφίας Διονυσοπούλου και την Kassandra του Sergio Blanco σε φεστιβάλ, στην Τουρκία και τη Ρουμανία. Το χειμώνα, ανεβάζουμε με τον Sergio Blanco έναν μονόλογό του στην Αθήνα. Και βέβαια, θα θέλαμε η «Τυφλή φοράδα» να συνεχίσει την πορεία της στην Αθήνα και να ταξιδέψει.

Πληροφορίες και εισιτηρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tyfli-tyfli-forada-pou-pas/