Ο τίτλος του βιβλίου είναι ποιητικός και συναισθηματικός. Αν η “μελωδία της ζωής” του Λουκά είχε ήχο, τι είδους μουσική θα ήταν και γιατί;

Πολύ ωραία ερώτηση, σας ευχαριστώ πολύ! Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι «Τέσσερις Εποχές» του Vivaldi, γιατί όπως οι εποχές αλλάζουν και έχουν τη δική τους μελωδία, έτσι αλλάζει και η ζωή του Λουκά. Παράλληλα, όμως, θα μπορούσε να είναι κι ένα παιδικό τραγούδι γεμάτο απλότητα και φως, που συνδυάζει τη χαρά, την αγωνία και την ελπίδα!

Αν ο Λουκάς μπορούσε να απευθυνθεί σε ένα παιδί που νιώθει "εκτός νότας", τι θα του έλεγε με λόγια απλά και τρυφερά;

Θα του έλεγε: «Μην ανησυχείς αν δεν μοιάζεις με όλους. Κάθε καρδιά έχει τον δικό της ρυθμό και καμία μελωδία είναι διαφορετική. Η δική σου νότα είναι ξεχωριστή και πολύτιμη και χωρίς αυτήν το τραγούδι του κόσμου δεν θα ήταν ποτέ ολοκληρωμένο.»

Ποια προσωπική στιγμή ή εμπειρία σας λειτούργησε σαν “πρώτη νότα” για να ξεκινήσει αυτή η ιστορία;

«Η πρώτη νότα ήταν ο θαυμασμός μου για έναν κόσμο που δεν γνωρίζουμε, αλλά συμβαίνει παράλληλα με τη δική μας ζωή. Όλα τα πλάσματα είναι μοναδικά και λειτουργούν σε τέλεια αρμονία, ώστε να υπάρχει η γη όπως την ξέρουμε. Η ζωή των τζιτζικιών, όπως κι αυτή του Λουκά, είναι εξίσου σημαντική και μπορεί να μας διδάξει πολλά.»

Υπάρχει κάποια εικόνα στο βιβλίο που αισθάνεστε ότι “τραγουδά” χωρίς λέξεις; Αν ναι, ποια είναι και τι νιώθετε ότι λέει;

Ναι,είναι η εικόνα όπου ο Λουκάς συνειδητοποιεί την δυσκολία του, κι εκεί παύουν οι λέξεις να έχουν νόημα γιατί η εικόνα είναι πιο δυνατή από το κείμενο. Αυτή η εικόνα με συγκίνησε από την πρώτη στιγμή. Είναι σαν να λέει «Και τώρα;Αν δεν τα καταφέρω...;»

Αν ο Λουκάς ερχόταν ζωντανά στη σκηνή για να «παίξει» την ιστορία του σε θεατρική μορφή, ποιο θα ήταν το βασικό του σκηνικό και ποιο το μήνυμα που θα άφηνε στο κοινό φεύγοντας;

Για μένα, η ιστορία του Λουκά θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια εξαιρετική θεατρική παράσταση! Το βασικό σκηνικό μπορώ ήδη να το οραματιστώ: ένα πράσινο τοπίο, δάσος, πολλά δέντρα και ο ήχος της φύσης να κυριαρχεί. Τα φώτα θα άλλαζαν χρώματα ακολουθώντας τα συναισθήματά του Λουκά, άλλοτε ζεστά, άλλοτε ψυχρά, σαν να αισθάνεται και η ίδια η φύση μαζί του. Και στο τέλος, θα έμενε το μήνυμα: «όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτή η διαφορετικότητα μας είναι η μελωδία της ζωής, αφήστε την να ακουστεί»!