1. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στο έργο «Η Ανθρώπινη Φωνή» και σε έκανε να πεις “ναι” σε αυτόν τον ρόλο;

Αυτό το έργο με βρήκε τη στιγμή που έπρεπε. Η «Ανθρώπινη Φωνή» είναι μια ιστορία για την απώλεια, την απογύμνωση, αλλά και τη λύτρωση. Όταν έμαθα ότι θα το ανεβάσουμε με την οπτική μιας γυναίκας που έχει διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και εγκαταλείπεται εξαιτίας αυτού, ένιωσα ότι είχα κάτι πολύ προσωπικό να καταθέσω. Έχοντας περάσει και εγώ την ίδια ασθένεια, ήξερα από πρώτο χέρι τι σημαίνει φόβος, σιωπή, αλλά και τι σημαίνει να βρίσκεις ξανά τη φωνή σου. Αυτό το έργο έγινε για μένα μια πράξη λύτρωσης.

2. Ο μονόλογος της γυναίκας στο έργο είναι βαθιά συναισθηματικός και εκτεθειμένος. Πώς προσεγγίζεις την ψυχολογία της ηρωίδας;

Δεν χρειάστηκε να την “πλάσω” από την αρχή — τη γνώριζα ήδη. Είναι η γυναίκα που προσπαθεί να σταθεί όρθια όταν όλα γύρω της καταρρέουν. Πίσω από τον φόβο της εγκατάλειψης υπάρχει και ο φόβος για τη ζωή, για το σώμα που αλλάζει, για την ταυτότητα που δοκιμάζεται. Προσέγγισα την ηρωίδα με ευγνωμοσύνη, γιατί μέσα από εκείνη ξαναβρήκα και εγώ τη δική μου δύναμη. Είναι ένας ρόλος που δεν παίζεται απλώς - βιώνεται.

3. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισες κατά την προετοιμασία του ρόλου σου;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ξανανοίξω πληγές που είχαν αρχίσει να κλείνουν. Ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μόνο μια ιατρική ιστορία — είναι μια εσωτερική διαδρομή, γεμάτη φόβο, οργή, τρυφερότητα και τελικά, συμφιλίωση. Έπρεπε να επιστρέψω σε στιγμές ευαλωτότητας, αλλά αυτή τη φορά με τη δύναμη της απόστασης. Ήταν δύσκολο, αλλά και βαθιά θεραπευτικό. Η σκηνή έγινε ένα καταφύγιο ελευθερίας.

4. Πώς είναι να παίζεις σε έναν τόσο οικείο και μυστικό χώρο όπως το Secret Room του Θεάτρου Αλκμήνη; Επηρεάζει την ερμηνεία σου;

Πάρα πολύ. Το Secret Room είναι ένας χώρος που δεν σου επιτρέπει να “παίξεις”. Σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με το κοινό, σχεδόν σαν να τους μιλάς μέσα από την ψυχή σου. Δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει ρόλος - υπάρχει αλήθεια. Κάθε παράσταση εκεί είναι μια μικρή εξομολόγηση, μια συνάντηση ανθρώπου με άνθρωπο. Και όταν το κοινό βλέπει πίσω από τη φωνή μου τη δική του αγωνία, τότε νιώθω ότι το θέατρο κάνει αυτό που πρέπει: ενώνει.

5. Σε μια εποχή που κυριαρχούν οι ταχύτητες και η υπερέκθεση, πόσο επίκαιρο είναι το έργο του Cocteau και τι πιστεύεις ότι έχει να πει στο σημερινό κοινό;

Το έργο είναι συγκλονιστικά επίκαιρο γιατί μιλά για την ανάγκη να ακουστείς στ’ αλήθεια. Ο Cocteau μίλησε για τη μοναξιά, τη φωνή που δεν βρίσκει απάντηση στην άλλη άκρη της γραμμής - κάτι που σήμερα, μέσα στη συνεχή επικοινωνία, βιώνουμε πιο έντονα από ποτέ. Μέσα από τη δική μας ματιά, η «Ανθρώπινη Φωνή» μιλά και για τη δύναμη της αποδοχής, για το θάρρος να αγαπήσεις τον εαυτό σου ξανά μετά από μια μάχη. Είναι ένα έργο για τη ζωή, όχι για τον πόνο.

6. Τι θα ήθελες να νιώσει ή να σκεφτεί το κοινό όταν τελειώσει η παράσταση; Υπάρχει κάποιο προσωπικό στοίχημα πίσω από αυτή τη δουλειά;

Θα ήθελα να νιώσει ελπίδα. Ότι ο πόνος, όσο βαθύς κι αν είναι, μπορεί να γίνει δύναμη. Ότι ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα, υπάρχει μέσα μας μια φωνή που λέει “συνέχισε”. Το προσωπικό μου στοίχημα ήταν να μοιραστώ κάτι αληθινό, χωρίς φόβο. Να δείξω ότι ο καρκίνος δεν είναι το τέλος, αλλά μια αρχή — μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσεις πιο ουσιαστικά, πιο γενναία, πιο ελεύθερα.

7. Θα μας πεις λίγα λόγια για τον συγγραφέα Jean Cocteau;

Ο Jean Cocteau ήταν ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης - ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ζωγράφος. Ανήκε στους δημιουργούς που δεν περιορίζεται σε ένα είδος τέχνης, αλλά την έβλεπε ως ένα ενιαίο σύμπαν. Στην «Ανθρώπινη Φωνή» αποτυπώνει μοναδικά την ψυχολογία της γυναίκας και τη δύναμη της ανθρώπινης επικοινωνίας, αποδεικνύοντας ότι η απλότητα μπορεί να γίνει συγκλονιστική. Έγραψε κάτι πολύ πιο βαθύ από έναν μονόλογο αγάπης - έγραψε έναν ύμνο στην ανθρώπινη ψυχή. Είναι απίστευτο πώς ένα έργο του 1928 μπορεί να συνομιλεί τόσο ουσιαστικά σήμερα, σε μια γυναίκα που αντιμετωπίζει τον καρκίνο, τον φόβο της απώλειας, του χωρισμού, της ασθένειας, της μοναξιάς, και παρ’ όλα αυτά επιλέγει τη ζωή. Μέσα από τη δική μας παράσταση, θέλω να πιστεύω ότι ο Cocteau θα χαμογελούσε, γιατί θα έβλεπε την «Ανθρώπινη Φωνή» του να μετατρέπεται σε φωνή ζωής.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-i-anthropini-foni/?lang=el