1. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη μεταφορά ενός τόσο γνωστού λογοτεχνικού ήρωα και μιας σκοτεινής ιστορίας του Ντόιλ στη θεατρική σκηνή;

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ ΑΒΔΕΛΙΩΤΗ: Η μεγαλύτερη δυσκολία αλλά και πρόκληση ήταν να μπορέσει το έργο του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ , “ Το σκυλί των Μπάσκερβιλ”, να σταθεί θεατρικά. Η δομή ενός μυθιστορήματος είναι τέτοια, που μπορεί να αναδειχτεί πιο εύκολα στον κινηματογράφο. Έτσι έπρεπε να δουλέψω με τέτοιον τρόπο με το κείμενο, ώστε να μην χάσω την ουσία του, το χιούμορ του, αλλά και να κρατήσω την αγωνία του κοινού αμείωτη. Και στη συνέχεια να δημιουργήσω του σκηνικούς χώρους. Το σπίτι της οδού Μπέικερ 221Β, την έπαυλη Μπάσκερβιλ και τους βάλτους. Από την άλλη το ότι καταπιάστηκα με έναν τόσο διάσημο ήρωα, μου δημιούργησε τεράστιο άγχος. Είναι εύκολο να παρερμηνεύσεις την συμπεριφορά του Σέρλοκ Χόλμς και να χάσεις το μέτρο.

2. Πώς συνεργαστήκατε ως ομάδα για να δημιουργήσετε μια ενιαία ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας, χωρίς να πέσετε στην παγίδα της υπερβολής ή της μίμησης;

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΡΚΑΛΕΜΗΣ: Τα πολυπρόσωπα έργα είναι σαν μία πολυμελή ορχήστρα κι ο σκηνοθέτης είναι ο μαέστρος. Η Ανδρονίκη Αβδελιώτη, ούσα η σκηνοθέτιδα της παράστασης, είχε, εξαρχής, πολύ ξεκάθαρο όραμα ως προς το τελικό σκηνικό και αισθητικό αποτέλεσμα που επιθυμούσε γι’ αυτό το έργο. Μέσα σε ένα τόσο ακριβές και καθορισμένο πλαίσιο, ήρθαμε οι ηθοποιοί και κουρδίσαμε τα εκφραστικά μας μέσα, ξεκινώντας με τις πρώτες αναγνώσεις και συνεχίζοντας με τη Mise en place. Εδώ να σου επισημάνω, ότι η Ανδρονίκη δίνει αρκετό χρόνο στις αναγνώσεις του κειμένου, σε αυτό που οι ηθοποιοί μεταξύ μας αποκαλούμε «τραπέζι», γιατί σε αυτήν τη φάση μπαίνουν τα σωστά θεμέλια μιας παράστασης και ξεκινάει η -καλώς εννοούμενη- τριβή μεταξύ μας, ακούγοντας προσεκτικά ο ένας τον άλλον και φροντίζοντας να αντιδράμε στις διαλογικές δράσεις των συναδέλφων στο σωστό timing. Εκεί χτίζονται υποκριτικά οι σχέσεις των ρόλων, εκεί συντονίζονται οι ηθοποιοί σε μια κοινή θερμοκρασία και σαν απάντηση της ερώτησης, εκεί θεωρώ αποφεύγονται οι παγίδες της υπερβολής και της μίμησης. Υπάρχει μία σκηνή μέσα στο έργο, όπου οι ήρωες καλούνται να αφηγηθούν έναν θρύλο, ο κάθε ηθοποιός βάσει των ιδιαιτεροτήτων του ρόλου του αλλά και όλοι μαζί σαν μία φωνή. Σε αυτήν τη σκηνή, λοιπόν, διαπιστώνει κανείς τι θα πει σωστή ενορχήστρωση ηθοποιών στο θέατρο.

3. Σε ποια σημεία του έργου νιώσατε ότι μπορούσατε να ξεφύγετε δημιουργικά από το κείμενο του Ντόιλ και να δώσετε μια νέα ερμηνεία ή αισθητική προσέγγιση;

ΠΟΠΕΤΑ ΣΟΥΚΟΥ: Θα τολμούσα να πω σε όλα! Τοσο το ίδιο το έργο που αποτελεί διασκευή πάνω στο κείμενο του Ντόιλ οσο και η σκηνοθετική προσέγγιση της Ανδρονίκης Αβδελιώτη, αφήνουν τον ηθοποιό να δημιουργήσει ο ίδιος τον χαρακτήρα χωρίς φυσικά να ξεφεύγει από όσα ο ίδιος ο συγγραφέας έχει να πει. Άλλωστε είμαι της άποψης πως πρέπει να φέρουμε τον εαυτό μας πάντα μέσα στον ρόλο και να τον σκιαγραφούμε μέσα από τις εμπειρίες και τις γνώσεις μας,για αυτό κάθε παράσταση κάθε έργο όσες φορές κι αν το δούμε είναι πάντα διαφορετικό. Είμαι χαρούμενη λοιπόν που μπορώ να δίνω στην κύρια Στειπλετον τη δική μου οπτική για τον χαρακτήρα της και να τη γνωρίζω σε κάθε παράσταση λίγο παραπάνω κι εύχομαι το κοινό να χαίρεται με αυτή τη σύμβαση όσο κι εγώ.

4. Πώς επηρεάζει ο βάλτος –ως φυσικό και συμβολικό στοιχείο– τις ερμηνείες, τα σκηνικά, τους ήχους και τον ρυθμό της παράστασης;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΟΥΓΚΟΣ: Οι σκηνές του βάλτου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης, καθώς λειτουργούν ως κινητήριος μοχλός για την ανάπτυξη της πλοκής. Δημιουργούν μια έντονη αίσθηση μυστηρίου, που ενισχύεται από τα φώτα του Βασίλη Κλωτσοτήρα και τη μουσική της Ελίνας Καλαμποκίνη. Μαζί, αυτά τα στοιχεία συνθέτουν την ιδανική ατμόσφαιρα, που εντείνει την αγωνία του θεατή για το τι πρόκειται να συμβεί σε αυτό το σκοτεινό και αβέβαιο μέρος. Ο βάλτος δεν είναι απλώς ένας τόπος, αλλά μια κατάσταση, μια ατμόσφαιρα που διαπερνά όλη την παράσταση, επηρεάζοντας σε βάθος τις συναισθηματικές και ψυχολογικές αντιδράσεις του θεατή. Η επιλογή της Ανδρονίκης ο βάλτος να βρίσκεται καθ' όλη την διάρκεια της παράστασης πάνω στην σκηνή ενισχύει την αίσθηση του εγκλεισμού. Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας μέσα στον εσωτερικό χώρο μπορεί να διαλυθεί οποιαδήποτε στιγμή. Οι σκηνές που εκτυλίσσονται στον βάλτο ακολουθούν μια διαδοχική πορεία, από την πραγματικότητα στην αναπαράσταση του θρύλου. Αυτή η σταδιακή μετάβαση κορυφώνει την ένταση, με τον ρυθμό της παράστασης να αυξάνεται, οδηγώντας τον θεατή σε μια συνεχώς εντεινόμενη αίσθηση μυστηρίου και αβεβαιότητας για το πώς θα φτάσουμε στη λύση του αινίγματος. Έτσι, ο θεατής βιώνει την εξέλιξη του έργου με ανυπομονησία και αγωνία για το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για τον φόνο.

5. Κατά πόσο επιδιώξατε η παράσταση να “μιλήσει” και στο σημερινό θεατή πέρα από το μυστήριο, θίγοντας π.χ. θέματα όπως η αλήθεια, ο φόβος, ή τα όρια της λογικής;

ΑΘΗΝΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ: Η αλήθεια, ο φόβος, τα όρια της λογικής, ακόμα και το μυστήριο είναι θέματα που μας απασχολούν σε όλες τις εποχές. Ειδικά σήμερα. Το συναίσθημα του φόβου είναι αυτό που μας κάνει να χάνουμε την λογική μας. Και η αλήθεια είναι πάντα μπροστά μας αλλά αδυνατούμε να την δούμε. Στην παράσταση παρακολουθούμε 4 ανθρώπους να περιγράφουν τον θρύλο που ακολουθεί τους Μπάσκερβιλ, να μιλούν για το δαιμονικό σκυλί που διψάει για το αίμα των Μπάσκερβιλ, με τέτοιον τρόπο που δείχνουν να έχουν πείσει τον εαυτό τους για αυτό. Η ψυχολογία της μάζας και ο φόβος μπορούν να μας οδηγήσουν σε επικίνδυνα μονοπάτια.

6. Τι θεωρείτε πως διαφοροποιεί αυτή την παράσταση από άλλες θεατρικές ή κινηματογραφικές αποδόσεις του Σέρλοκ Χολμς και τι ελπίζετε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας;

ΜΑΙΡΑ ΞΥΔΗ: Πέρα από το προφανές, όπου τον Sherlock Holmes και τον Dr. John Watson, τους υποδύονται γυναίκες, θεωρώ πως το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί την παράσταση μας από άλλες αποδόσεις είναι η συγκέντρωση στον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτή η προσέγγιση στο έργο προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση του κόσμου το Sherlock Holmes, αφού δεν εστιάζει τόσο στην τυπική διαδικασία της εξιχνίασης του εγκλήματος, αλλά στην ψυχολογία των χαρακτήρων και στις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους.Επίσης, το γεγονός ότι ο θεατής δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ένοχος μέχρι το τέλος, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και ενισχύει την αίσθηση του μυστηρίου και της έντασης. Αυτή η αβεβαιότητα, συνδυασμένη με τις λεπτές δυναμικές μεταξύ των χαρακτήρων, προσφέρει μια πιο ανθρωποκεντρική εμπειρία που ξεφεύγει από το καθαρό αστυνομικό πλαίσιο. Στην παράσταση μας "Σέρλοκ Χολμς: Το Μυστήριο του Βάλτου", ο Sherlock Holmes και ο Watson, λειτουργούν περισσότερο σαν παρατηρητές - αφηγητές, όπου με τις ερωτήσεις και τις πράξεις τους βοηθούν τους υπόπτους να ξεδιπλώσουν το μυστήριο και φέρνει πιο έντονα στο προσκήνιο το πώς οι προσωπικές ατζέντες, οι συναισθηματικές συνδέσεις και οι αντιφάσεις επηρεάζουν την εξέλιξη της ιστορίας. Ο θεατής φεύγοντας από αυτήν την παράσταση, για την οποία δουλέψαμε όλοι με πολύ μεράκι και αγάπη, θα ήθελα να κρατήσει την ενέργεια και το δέσιμο που φέρουμε σαν ομάδα πάνω στην σκηνή. Αισθάνομαι πως θυμίζει στους θεατές ότι και στη ζωή, όπως και στην παράσταση, οι σχέσεις και η αλληλεπίδραση με τους άλλους είναι συχνά το κλειδί για να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/serlok-xolms-to-mystirio-tou-baltou/