1. Η λέξη "Unborn" προδίδει κάτι που δεν γεννήθηκε ποτέ — ή ίσως κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ. Για εσάς, τι συμβολίζει αυτός ο τίτλος;

Χριστίνα

Το Unborn για μένα είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε — και στη διαδρομή της ζωής του ξαναγεννιέται πολλές φορές.Μέσα από τις δυσκολίες, τις απώλειες, τις ενηλικιώσεις, είναι σαν η ίδια η ζωή να μας υπενθυμίζει τη γέννηση. Κάθε φορά που αλλάζουμε, κάθε φορά που αφήνουμε πίσω κάτι παλιό, είναι σαν να βγάζουμε ένα κουκούλι και να ερχόμαστε ξανά στον κόσμο — διαφορετικοί, αλλά ζωντανοί.Δεν είναι τυχαίο που η ζωή χωρίζεται σε “φάσεις”: βρεφική ηλικία, εφηβεία, ενηλικίωση, μετεφηβεία... Κάθε στάδιο είναι μια μικρή αναγέννηση. Το Unborn μιλά γι’ αυτό — για τις φορές που πεθαίνουμε λίγο για να μπορέσουμε να ξαναγεννηθούμε.

Μανώλης 

Πόσες φορές, άραγε, γεννιόμαστε ξανά μέσα στη διάρκεια μιας ζωής; Από τις απώλειες, τα τραύματα, τις μικρές και μεγάλες μεταμορφώσεις. Η ίδια η ενηλικίωση μοιάζει με μια γέννηση . Ο τίτλος, έτσι, αποκτά το βάρος και την τρυφερότητα αυτής της εσωτερικής γέννησης.

Νεκτάριος

Για μένα, ο τίτλος Unborn συμβολίζει έναν κύκλο διαρκούς γέννησης και φθοράς — σαν τον φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του. Κάθε τι νέο που έρχεται στον κόσμο κουβαλά μέσα του την απώλεια κάποιου άλλου. Όπως η γέννηση ενός μωρού, που αποκόπτεται από το σώμα της μητέρας του για να ξεκινήσει τη δική του ζωή, έτσι κι εμείς χρειάζεται να αποδεχόμαστε το τέλος κάποιων πραγμάτων, ώστε να μπορέσουμε να υπάρξουμε ξανά μέσα από κάτι καινούργιο. Το Unborn μιλά γι’ αυτήν τη λεπτή στιγμή της μετάβασης — εκεί όπου το παλιό σβήνει και το νέο αρχίζει να αναπνέει. Μια αγκαλιά είναι τόσο ένωση όσο και αποχαιρετισμός.

2. Η ιστορία ξεκινά με μια επανένωση δύο αδερφιών μετά από εννέα χρόνια. Πώς δουλέψατε όλοι μαζί για να χτίσετε τη χημεία αυτής της σχέσης, ειδικά με τόσο έντονο συναισθηματικό φορτίο;

Χριστίνα

Δουλέψαμε πολύ. Θυμηθίκαμε περισσότερα. Δεν θέλαμε να φτιάξουμε μια “σκηνική” σχέση, αλλά μια ανθρώπινη. Οι πρόβες είχαν στιγμές αμηχανίας, χιούμορ, συγκίνησης — όπως και κάθε πραγματική συνάντηση μετά από καιρό. Νομίζω πως εκεί γεννήθηκε η χημεία: στην αλήθεια του άβολου.

Μανώλης 

Για εμάς ήταν σημαντικό από την αρχή να κατανοήσουμε το κείμενο. Τον μισό χρόνο από τις πρόβες τον αφιερώσουμε στο να μιλάμε και να ακούμε ο ένας τον άλλον. Ακόμα παλεύουμε γι αυτό , στην σκηνή. Μπορώ να θυμηθώ μια πρόβα που ο σκηνοθέτης μας , άδειασε στο πάτωμα ένα σακουλάκι ρύζι και μας είπε να μιλάμε, μαζεύοντας κόκκο - κόκκο, χωρίς να πέφτουμε ο ένας στον άλλο, αλλά αντιδρώντας σε αυτά που σου προσφέρει ο συνάδελφος. Η χημεία με την Χριστίνα προϋπήρχε μιας και ήμασταν μαζί στην σχολή αλλά και είχαμε ξανά συμπρωταγωνιστήσει σε μια παράσταση. Όμως όταν κληθήκαμε να φέρουμε την σχέση δύο αδερφών που βρίσκονται μετά από 10 χρόνια, κοιτάξαμε και μελετήσαμε τον ρυθμό της ανάσας μας , τις παύσεις και την ευαισθησία που χρειαζόταν.

Νεκτάριος

Η αλήθεια είναι πως ήταν μια απαιτητική, αλλά εξαιρετικά δημιουργική διαδικασία. Προσπαθήσαμε να αντλήσουμε προσωπικά ερεθίσματα, να ξυπνήσουμε μνήμες, εικόνες και αισθήσεις — μυρωδιές, γέλια, κλάματα — όλα όσα μας συνδέουν βαθιά με το ανθρώπινο συναίσθημα. Με αμετάβλητο σεβασμό και ειλικρίνεια, αγκαλιάσαμε ο ένας τον κόσμο του άλλου, χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης που μας επέτρεψε να αναπτύξουμε τη χημεία μας με αυθεντικότητα και ευαισθησία. Το αποτέλεσμα ήταν κάτι αληθινά συλλογικό και ζωντανό.

Και φυσικά, δεν έλειψαν οι στιγμές χαλάρωσης — καλός καφές, καλό φαγητό και, όπως έλεγε κι ένας καθηγητής μου, «να τρώτε πολλά μακαρόνια!»

3. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο “ωμό”, το “αστείο” και το “τρυφερό”. Πώς βρήκατε το προσωπικό σας σημείο ισορροπίας ως ηθοποιοί μέσα σε αυτές τις αντιθέσεις;

Χριστίνα

Για μένα, αυτά τα τρία δεν είναι ποτέ ξεχωριστά. Το ωμό κρύβει πάντα λίγη τρυφερότητα — και το χιούμορ, ε, είναι ο μόνος τρόπος να μην πάρουμε όλοι τα βουνά.Η ισορροπία ήρθε κάπως μόνη της, όταν σταματήσαμε να προσπαθούμε να “παίξουμε” κάτι. Απλώς το αφήσαμε να γίνει. Κάποιες φορές γελούσαμε σε σημεία που δεν το περιμέναμε, άλλες συγκινούμασταν εκεί που δεν υπήρχε λόγος. Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στο “ωχ” και το “χαχα”, βρήκαμε τον ρυθμό μας.

Μανώλης 

Δεν ήταν φοβερά δύσκολο. Ετσι, νομίζω είναι η ζωή γενικά. Το δύσκολο ήταν να κληθούμε αυτό που ζούμε ως άνθρωποι να το μεταφέρουμε με ελαφρότητα και ειλικρίνεια πάνω στην σκηνή. Ήθελε πολλές ώρες πειθαρχίας με το σώμα και τον λόγο έτσι ώστε να φτάσουμε στο σημείο ισορροπίας.

Νεκτάριος

Η ισορροπία, για μένα, βρίσκεται πάντα μέσα στην αντίθεση των πραγμάτων. Αν δεν υπάρχει γέλιο, δεν μπορεί να υπάρξει κλάμα· αν δεν υπάρχει ωμότητα, δεν μπορεί να υπάρξει ονειρικότητα. Οι ίδιες οι αντιθέσεις μάς έδωσαν το υλικό που χρειαζόμασταν για να κινηθούμε ανάμεσα στα άκρα — να βρούμε ρυθμό, αλήθεια και ποικιλομορφία στο παίξιμό μας. Μέσα από αυτές τις αντιθέσεις γεννήθηκε μια ζωντανή ισορροπία, εκεί όπου το ανθρώπινο στοιχείο αποκαλύπτεται πιο καθαρά.

4. Αν μπορούσε κάθε ήρωας της παράστασης να πει μία φράση μόνο, τι θα έλεγε; (Και τι θα απαντούσατε εσείς ως άνθρωποι, όχι ως ρόλοι;)

Χριστίνα

Η ηρωίδα θα έλεγε: «Όχι. Δεν είμαι έτοιμη. Δεν θα είμαι έτοιμη ποτέ.» Δεν ξέρω αν χωράει απάντηση αυτή η ερώτηση...

Μανώλης 

«Να χωρέσω και εγώ;» Ο ρόλος μου , σε όλο το κείμενο ψάχνει να χωρέσει κάπου. Στις μνήμες της αδερφής του, στην ζωή της, στην ζωή του. Για μένα κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χώρο στην γη. Σε άλλους αρκεί μια χαραμάδα , σε άλλους πάλι όχι. Για μένα , μια χαραμάδα αρκεί για να υπάρξω. Πάντα χωράνε οι άνθρωποι, απλώς όχι παντού.

Νεκτάριος

Το κορίτσι θα έλεγε τη φράση: «Αλήθεια, δεν ήθελα να λερώσω», γιατί αυτή η λέξη αγγίζει τον πυρήνα του κειμένου, τον προσωπικό χώρο της ηρωίδας — εκεί όπου συνυπάρχουν η ενοχή και η ανάγκη για λύτρωση. Μέσα της κουβαλά ένα αίσθημα τιμωρίας, σαν ένα τραύμα που δεν παύει να αναπνέει. Αυτή η εσωτερική πάλη, ανάμεσα στο βάρος και στην προσπάθεια να το υπερβεί, είναι που δίνει φως στην αλήθεια της.Το αγόρι θα έλεγε: «Και περίμενα.».Μια φράση λιτή, μα γεμάτη χρόνο. Εμπεριέχει την υπομονή, την ευθύνη, και εκείνη τη σιωπηλή ελπίδα πως κάτι —ή κάποιος— θα επιστρέψει. Είναι η φράση ενός ανθρώπου που έμεινε να φροντίζει, να διατηρεί, να περιμένει∙ όχι παθητικά, αλλά με πίστη ότι η αναμονή από μόνη της είναι μια πράξη αγάπης.

5. Στην παράσταση γίνεται λόγος για τον αποχωρισμό. Ποιος είναι για εσάς ο πιο δύσκολος “αποχωρισμός” — ως εμπειρία, είτε στη ζωή είτε στο θέατρο;

Χριστίνα

Ένας λόγος που αγαπώ το θέατρο είναι γιατί με προπονεί στο θέμα του αποχορησμού. Δεν είμαι τόσο προπονημένη στη ζωή μου για να το αποδεχτώ, δεν θέλω να το σκέφτομαι παρόλο που σαν Χριστίνα έχω βιώσει πολλούς αποχωρισμούς.

Μανώλης 

Δεν τα πάω καλά με αυτό. Δεν είναι επαρκώς σωστά τοποθετημένη αυτή η λέξη στην ψυχή μου. Η ζωή πράγματι είναι γεμάτη αποχωρισμούς και εγώ αδυνατώ διαρκώς να μην επηρεάζομαι. Για μένα ο πιο δύσκολος αποχωρισμός είναι αυτός τον αγαπημένων σου προσώπων, που τους λες αντίο - γιατί θα κάνεις καιρό να τους δεις - και μέσα σου φοβάσαι μην είναι και η τελευταία φορά που το λες. Αποχωρισμός , δεν ξέρω. Δεν μπορώ να διαλέξω έναν , γιατί για μένα ο εκάστοτε αποχωρισμός , την όποια στιγμή , είναι εξίσου σημαντικός .

Νεκτάριος

Πιστεύω ότι για να βιώνουμε πραγματικά και να ζούμε τα πράγματα, χρειάζεται να τα αποχαιρετάμε σαν να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπουμε. Στο θέατρο, αυτή η διαδικασία είναι ίδια με τη ζωή: κάθε έργο είναι σαν μια γέννηση που μεγαλώνει. Όταν φτάνει στην ολοκλήρωσή του, νιώθω σαν μια μητέρα που αφήνει το παιδί της να πάρει την ευθύνη της ζωής του — έτοιμο να σταθεί μόνο του, αλλά πάντα με την εμπειρία και την αγάπη που του προσφέραμε. Ο αποχωρισμός, λοιπόν, δεν είναι απλώς τέλος· είναι μια πράξη αγάπης και μια ευκαιρία να ζήσεις το κάθε πράγμα στο έπακρο.

6. Η τελευταία εικόνα είναι ένα κερί που σβήνει. Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα “νοητό φως” για το κοινό φεύγοντας από την αίθουσα, ποιο θα ήταν αυτό;

Χριστίνα

Θα ηταν ενά φώς ,μεγάλης σιωπής, αντιμέτωπο με εμάς και τον εαυτό μας.

Μανώλης 

Θα ήταν η σκέψη του τι πρέπει να κάνω; Τι δεν έκανα; Τι έκανα σωστά; Τι πρέπει να διορθώσω; Τι

πρέπει να διορθώσω και όμως δεν θέλω να το κάνω.

Νεκτάριος

Θα ήθελα οι θεατές να φύγουν κρατώντας μαζί τους ένα μικρό, νοητό φως: να θυμηθούν να πάρουν τηλέφωνο το αγαπημένο τους πρόσωπο και να ρωτήσουν αν είναι καλά. Να μείνει η αίσθηση ότι η νέα γενιά έχει στα χέρια της όλα τα καλά και την ευκαιρία να τα εξελίξει, να συνεχίσει τη ζωή και να φέρει αλλαγή. Ένα φως που θυμίζει πως ό,τι ξεκινά σήμερα, έχει τη δύναμη να ζήσει και αύριο .

7. Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο, τραγούδι ή μέρος στην πόλη — αυτό που σε γειώνει, σε εμπνέει ή σε παρηγορεί όταν όλα γίνονται λίγο πιο βαριά;

Χριστίνα

Το αγαπημένο μου μέρος είναι ένα ταβερνάκι στη Παλαιά Φώκαια στο οποίο μαζεύνται άπειροι γλάροι και μυρίζει γαρίδες σαγανάκι, το φαγητό που μας έφτιχνε η μαμά μου κάθε καλοκαίρι. Ένας λόγος που βγάζω δίπλομα τώρα είναι για να πηγαίνω εκεί. Και το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το ''Γυναικάρες'' απο Taburo Bota, γιατί μου θυμίζει τη δύναμη της γυναικείας φύσης μας σε στιγμές που το χρειάζομαι.

Μανώλης 

Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «Μηδέν» το έχω συνδυάσει διαχρονικά με την ανάγκη μου για εξέλιξη. Με την σκέψη μου , ότι η ζωή πρέπει να προχωράει

Νεκτάριος

Από βιβλίο, αγαπώ Ο Άρχοντας των Μυγών του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ. Η ιστορία πέντε εφήβων που βρίσκονται σε ένα νησί και προσπαθούν να επιβιώσουν με συγκινεί και με κάνει να σκέφτομαι την ανθρώπινη φύση, την αλληλεπίδραση και τις ευθύνες μας. Το αγαπημένο μου τραγούδι θα το αφήσω προς το παρόν στην άκρη, αλλά το μέρος που με γειώνει περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι το χολ του σπιτιού μου. Είναι άδειο, χωρίς τίποτα, και εκεί μπορώ να καθαρίσω το μυαλό μου, να σκεφτώ ήρεμα και να βρω την εσωτερική μου ισορροπία.

8. Σχέδια γισ το μέλλον;

Χριστίνα

Να συνεχίσω να γράφω ιστορίες που φοβούνται να ειπωθούν. Και να τις λέμε παρέα — με ανθρώπους που πιστεύουν πως το θέατρο δεν είναι απλώς θέαμα, αλλά τρόπος να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Στοχεύω πολύ στην έκδοση των έργων μου και σε νέες εμπειρίες που θα μου δώσουν υλικό για να ξανασυναντηθούμε στη σκηνή.

Μανώλης 

Να έχουμε υγεία, να έχουμε πιστή και θέληση ότι τα πράγματα θα τα κάνουμε σωστά. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να βρεθώ ξανά στο θέατρο , σε μια ωραία παράσταση , μια ωραία δουλειά. Στα σχέδια μου είναι και ένα ταξίδι στο εξωτερικό για την συνέχιση ενός σεμιναρίου πάνω στην κίνηση και την υποκριτική. Να υπάρχω και να κάνω το επάγγελμα που τόσο αγαπώ, με πιστότητα , σκληρή δουλειά καιειλικρίνεια

Νεκτάριος

Η εταιρεία μας άνοιξε πρόσφατα τον νέο χώρο Lion Artκαι ελπίζουμε να πάει όσο το δυνατόν καλύτερα. Θέλουμε να φιλοξενήσουμε σεμινάρια με καλλιτέχνες, να δημιουργήσουμε μια ζωντανή καλλιτεχνική κοινότητα και, ταυτόχρονα, να καταφέρουμε να ταξιδέψει το Unborn όσο πιο πολύ γίνεται. Στόχος μας είναι να φτάσει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται και να συνεχίσει να εμπνέει, ενώ ο χώρος γίνεται ένα σημείο συνάντησης, δημιουργίας και ανταλλαγής ιδεών.

πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.ticketservices.gr/event/theatro-rektifie-unborn/?lang=el