1. Η διαδρομή σου περιλαμβάνει διαφορετικές μορφές θεάτρου και έκφρασης. Ποια εμπειρία θεωρείς ότι σε διαμόρφωσε πιο καθοριστικά ως καλλιτέχνιδα και γιατί;

Η συνάντηση με τον άντρα μου έχει παίξει τον πιο καθοριστικό ρόλο στη μέχρι τώρα πορεία μου. Είναι ο άνθρωπος που με έκανε να αγαπήσω την τέχνη μέσα στον εαυτό μου και όχι τον εαυτό μου μέσα στην τέχνη, όπως έχει πει και ο Στανισλάφσκι.

Επίσης, μια εμπειρία που αισθάνομαι ότι είχε τεράστιο αντίκτυπο πάνω μου δεν ήταν κάποια παράσταση ή κάτι φανερό, αλλά εκείνα που δεν φαίνονται. Αυτά που συμβαίνουν όταν κανείς δεν σε βλέπει. Οι σιωπές, οι παύσεις, το κενό , το «τρομακτικό» κενό για έναν καλλιτέχνη, εκεί όπου νομίζεις πως μπορεί να μην ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο.

Αυτά τα διαστήματα, λοιπόν, η ικανότητα να αντέχω αυτά τα διαστήματα για τα οποία δεν μιλάμε συχνά, που με κάνουν να απελπίζομαι αλλά ταυτόχρονα να αγαπώ ακόμη περισσότερο τη δουλειά μου , ήταν εκείνα που με καθόρισαν. Και με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς την τέχνη μέσα μου.

2. Στον «Τελευταίο Γιάνκη» πραγματεύεστε την έννοια του τέλους -ενός ανθρώπου, μιας εποχής, μιας ταυτότητας. Τι ήταν αυτό που σε άγγιξε προσωπικά σε αυτό το έργο;

Αρχικά, το ίδιο το έργο και τα θέματα που αγγίζει. Οι ψυχικές ασθένειες και η μοναξιά που βιώνει κανείς ως παθών. Η Κάρεν, ο ρόλος που υποδύομαι, βιώνει την απόλυτη σύγχυση και την απόλυτη εγκατάλειψη από το ίδιο της το μυαλό. Πόσο εφιαλτικό είναι να μην μπορείς να βασιστείς στον ίδιο σου τον εαυτό.

Ο Μίλλερ έχει γράψει χαρακτήρες με σάρκα και οστά, βαθιά ανθρώπινους, γνώριμους και οικείους.

Η ευαισθησία της Κάρεν μου χτύπησε κατευθείαν μια ευαίσθητη χορδή όταν διάβασα το κείμενο. Δεν έχω κάποια λογική εξήγηση, απλώς ήξερα ότι ήθελα να της δώσω φωνή από την πρώτη κιόλας επαφή με το έργο.

3) Πώς προσεγγίζεις έναν ρόλο που κουβαλά ιστορικό και κοινωνικό βάρος χωρίς να εγκλωβιστείς στο στερεότυπο; Υπάρχει κάποια προσωπική μέθοδος;

Πιστεύω ότι το ίδιο το κείμενο είναι ο οδηγός , ένας χάρτης. Το εμπιστεύομαι απόλυτα και το αφήνω να μου αποκαλυφθεί, χωρίς να πιέζω τίποτα. Πιστεύω ότι αν πιέσεις κάτι πολύ νωρίς και αναζητήσεις το αποτέλεσμα ή την ιδέα που έχεις για τον ρόλο σε πρώιμο στάδιο της πρόβας, τότε κάτι θα πεθάνει και αυξάνεται η πιθανότητα να εγκλωβιστείς σε στερεότυπο. Γι’ αυτό και αντιστέκομαι όταν σκηνοθέτες πιέζουν και αναζητούν σκηνικό «αποτέλεσμα» πολύ νωρίς στην πρόβα.

Όσο αφορά το κοινωνικό–ιστορικό βάρος, αυτό το αφήνω περισσότερο να το τακτοποιήσουν ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης.

Ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται καθώς διαβάζεις ξανά και ξανά τις λέξεις, χωρίς να αναμειγνύεσαι και χωρίς να πιέζεις τίποτα, σου κάνει τη χάρη, αν είσαι ανοιχτός. Ο χαρακτήρας εμφανίζεται, αλλά για να συμβεί αυτό, το μυαλό και η ανάλυση πρέπει να πάνε στην άκρη.

4) Το βιογραφικό σου δείχνει μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβάται τις απαιτητικές επιλογές. Τι είναι αυτό που σε κάνει να πεις «ναι» σε μια παράσταση;

Η πολυτέλεια της επιλογής είναι για λίγους. Δύσκολα λέω «όχι» σε πρόταση για δουλειά. Για να πω «όχι», δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου είτε δεν προλαβαίνω.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι και πριν από λίγο καιρό ,ας πούμε προ covid,η διάθεσή μου ήταν ότι από όλα μαθαίνεις και ότι όλα χρειάζονται. Ένας καλός εργάτης ενισχύει την εργαλειοθήκη του. Μετά τον covid άρχισαν οι «επιλογές» να γίνονται πιο συνειδητές. Ένιωσα πιο έτοιμη να είμαι πιο συνεπής στο να χαράξω μια πορεία που να είναι πιο κοντά στο προσωπικό μου γούστο και όχι τόσο σε εκείνο των άλλων.

5) Πιστεύεις ότι το σύγχρονο θέατρο έχει ευθύνη να σχολιάζει την εποχή του; Και αν ναι, πώς το κάνει Ο τελευταίος Γιάνκης;

Ένα καλό έργο είναι πάντα έργο της εποχής του. Μιλά και ασχολείται με θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο στον πυρήνα του: τις ανθρώπινες σχέσεις, τον πόνο, τις προσδοκίες που δεν εκπληρώνονται, την εγκατάλειψη των ονείρων, την απογοήτευση. Αυτά τα ζητήματα απασχολούν τον άνθρωπο, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, μέσα στα χρόνια.

Δεν μου αρέσει όταν το θέατρο σχολιαζει επιφανειακα την επικαιρότητας. Δεν οφείλει να είναι δελτίο ειδήσεων, αλλά καθρέφτης,ένας διαστρεβλωμένος καθρέφτης, στον οποίο ο θεατής μπορεί για μια στιγμή να δει την αντανάκλασή του και να φύγει είτε προβληματισμένος είτε λίγο πιο ελαφρύς.

6) Αν έπρεπε να συνοψίσεις την καλλιτεχνική σου ταυτότητα σήμερα σε μία φράση, ποια θα ήταν και πώς διαφέρει από αυτήν που θα έλεγες πριν από δέκα χρόνια;

Μου είναι δύσκολο να τη συνοψίσω σε έναν τίτλο και να πω «αυτό είμαι». Μεταλλάσσομαι συνεχώς και δοκιμάζομαι. Αυτό που, αν θέλεις, διαπερνά όλες τις δουλειές μου είναι η αγάπη με την οποία τις προσεγγίζω και νιώθω ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-teleutaios-giankis-tou-arthour-miler/