-Τι σας ενέπνευσε αρχικά στην παράσταση της «Ωραίας Ελένης στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» όταν πήρατε στα χέρια σας το κείμενο του δρ. Μπούρα;

ΖΩΗ: Οι πρώτες φράσεις του θεατρικού ποιήματος του Κωνσταντίνου Μπούρα με καθήλωσαν: «Την πλήρωσα ακριβά την ομορφιά μου. Ευτυχώς γέρασα.» Και εν μέρει ταυτίστηκα!! Θα σας εξομολογηθώ κάτι.. Όταν ξεκίνησα την πορεία μου στο θέατρο, ευχόμουν να μεγαλώσω για να μου προτείνουν ρόλους για το ταλέντο μου και όχι για την εμφάνισή μου!! Συνέχεια μου πρότειναν ρόλους σέξυ, γυμνά... είπα πολλά ΟΧΙ...

Πότε θα μεγαλώσω έλεγα..

-Η παράσταση συνδυάζει μυθολογία, ποίηση και σύγχρονο υπαρξιακό λόγο. Πώς καταφέρατε να ισορροπήσετε ανάμεσα στη διαχρονικότητα του μύθου και στη σύγχρονη, ψυχολογική ανάγνωσή του;

ΖΩΗ: Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός ήταν ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!

Η ωραία ΕΛΕΝΗ του μύθου διατρέχει τους αιώνες, γερνάει, λεφτερωμένη από το βάρος της ομορφιάς, και φτάνει να σχολιάζει τον Καβάφη, τη Μαρία Κάλλας, τη Μέριλιν Μονρόε, την Εντίθ Πιαφ, τον Αρθούρο Ρεμπώ...

Λατρεύω τον τρόπο που ο Κωνσταντίνος Μπούρας μεταβαίνει με τόση ευκολία και φυσικότητα στο Άχρονο!! Το κείμενο είναι γοητευτικά σουρεαλιστικό!! Το ακολούθησα και μου έδειξε το δρόμο!! Συνοδοιπόρος μου σε αυτή την αναζήτηση ο υπέροχος Κωστής Καπελώνης!!

-Η “ Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων” είναι ένας πολύ ισχυρός, σχεδόν ποιητικός τίτλος. Τι συμβολίζει για εσάς αυτός ο τόπος και σε ποια εσωτερικά τοπία του ανθρώπου μάς οδηγεί;

ΖΩΗ: Είναι ένας ποιητικός τίτλος που περιλαμβάνει και την ομορφιά και το γήρας, και τη φθορά!! Και την αποδοχή!! Η ωραία ΕΛΕΝΗ συμβιβάζεται με τον Χρόνο, αποδέχεται τον εαυτό της και καλοδέχεται τα γηρατειά ως ευλογία που την απαλλάσσει από το μαρτύριο τού Έρωτα. Η συμφιλίωση με το χρόνο είναι ένα από τα μηνύματα του έργου..

-Η παρουσίαση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αποτελεί ένα ιδιαίτερο βήμα για οποιονδήποτε δημιουργό. Πώς βιώνετε αυτή τη μετάβαση και τι σημαίνει για εσάς η συνάντηση της παράστασης με έναν τόσο μεγάλο θεσμικό χώρο;

ΖΩΗ: Το Μέγαρο Μουσικής δεν το ένιωσα ποτέ ως «βάθρο», αλλά ως έναν χώρο δοκιμασίας. Έναν χώρο που σε καλεί να σταθείς με αλήθεια.

Η «Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» είναι μια παράσταση εσωτερική, εξομολογητική, σχεδόν ψιθυριστή. Το στοίχημα για μένα ήταν να μη χαθεί αυτή η ευθραυστότητα μέσα σε έναν τόσο μεγάλο θεσμικό χώρο.

Δεν άλλαξα τίποτα. Δεν «μεγάλωσα» την παράσταση. Αντίθετα, της ζήτησα να σταθεί γυμνή, όπως είναι. Και το Μέγαρο –παραδόξως– λειτούργησε σαν ένας τεράστιος θάλαμος σιωπής, που χωράει την ποίηση, τη φθορά, το γήρας και την αποδοχή.

Αυτή η συνάντηση σημαίνει για μένα ευθύνη και όχι επιβεβαίωση. Ευθύνη να παραμείνω πιστή στον πυρήνα του έργου, στην Ελένη που γερνά, συμφιλιώνεται με τον Χρόνο και μιλά χωρίς φόβο. Αν το Μέγαρο μπορεί να φιλοξενήσει αυτή τη φωνή, τότε ο θεσμός και το θέατρο συναντιούνται ουσιαστικά.

-Τι αλλάζει —αν αλλάζει κάτι— όταν η παράσταση μεταφέρεται από το Μέγαρο στο Θέατρο Radar; Πώς επηρεάζει ο χώρος τον τρόπο που “αναπνέει” η Ελένη και η αφήγηση;

ΖΩΗ: Αλλάζει η απόσταση. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Στο Μέγαρο η Ελένη απευθύνεται στη σιωπή ενός μεγάλου χώρου∙ στο Θέατρο Radar απευθύνεται σχεδόν στο βλέμμα του θεατή. Η ανάσα γίνεται πιο κοντινή, πιο ανθρώπινη, πιο εκτεθειμένη.

Σε ένα μικρό θέατρο η αφήγηση δεν “απλώνεται”, συμπυκνώνεται. Η Ελένη δεν αφηγείται — εξομολογείται. Κάθε παύση, κάθε λέξη, κάθε σιωπή έχει βάρος. Ο χώρος δεν τη φιλοξενεί απλώς· τη συν-αναπνέει. Και αυτό, για μένα, είναι βαθιά συγκινητικό.

-Αν έπρεπε να συνοψίσετε την εμπειρία που θα ζήσει ο θεατής σε μια μόνο πρόταση, ποια θα ήταν η ουσία που θέλετε πραγματικά να του μείνει φεύγοντας;

ΖΩΗ: Θα ήθελα ο θεατής να φύγει νιώθοντας πως άκουσε μια αλήθεια που δεν λέγεται συχνά: ότι κάποτε το να γερνάς μπορεί να είναι πράξη γενναιότητας.

Θα ήθελα να φύγει με τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι η αποδοχή του χρόνου μπορεί να είναι λυτρωτική.

Πληροφορίες παράστασης https://www.megaron.gr/event/i-oraia-eleni-stin-koilada-ton-nekron-eroton/