1. Στην προετοιμασία αυτού του ρεσιτάλ, ανακαλύψατε πλευρές του έργου του Mozart που νιώθετε ότι παραμένουν παρεξηγημένες ή υποφωτισμένες στο σύγχρονο κοινό;

Κατά την προετοιμασία του ρεσιτάλ, ήρθα ξανά αντιμέτωπος με τη φύση του Mozart, η οποία συχνά παρερμηνεύεται. Υπάρχει η τάση να αντιμετωπίζεται ως «εύκολος», φωτεινός ή διακοσμητικός, ενώ στην πραγματικότητα το έργο του κρύβει έντονη υπαρξιακή ένταση, ειρωνεία και δραματικότητα. Αυτό που θεωρώ υποφωτισμένο σήμερα είναι το πόσο τολμηρός υπήρξε συναισθηματικά. Πίσω από την καθαρότητα της φόρμας υπάρχει συχνά μια σχεδόν σπαρακτική ειλικρίνεια, που απαιτεί από τον ερμηνευτή τόλμη και όχι απλώς κομψότητα.

2. Πώς ισορροπεί ένας σύγχρονος πιανίστας ανάμεσα στον σεβασμό της ιστορικής ερμηνευτικής παράδοσης του Mozart και στην ανάγκη για προσωπική καλλιτεχνική φωνή; Υπάρχει σημείο όπου η “πιστότητα” γίνεται περιορισμός;

Η ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική γνώση και την προσωπική φωνή είναι για μένα ένας ζωντανός διάλογος. Η μελέτη των πηγών, των οργάνων εποχής και της αισθητικής του 18ου αιώνα είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προσωπική ευθύνη του ερμηνευτή να μιλήσει στο σήμερα. Η πιστότητα γίνεται περιορισμός όταν μετατρέπεται σε φόβο, όταν υπηρετεί την ασφάλεια αντί για την αλήθεια της μουσικής. Ο Mozart, άλλωστε, υπήρξε βαθιά ελεύθερο πνεύμα.

3. Αν ο Mozart ζούσε σήμερα και παρακολουθούσε αυτό το ρεσιτάλ, ποιο στοιχείο της ερμηνείας σας πιστεύετε ότι θα του προκαλούσε περιέργεια — ή ακόμα και διαφωνία;

Αν ο Mozart παρακολουθούσε το ρεσιτάλ σήμερα, φαντάζομαι πως θα τον ενδιέφερε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε το σύγχρονο πιάνο, τη δυναμική του έκταση, το βάθος του ήχου, ίσως και τις πιο αργές αναπνοές στον χρόνο. Είμαι σίγουρος πως θα αναγνώριζε την πρόθεση, όχι να «εκσυγχρονιστεί» το έργο του, αλλά να παραμείνει ζωντανό. Και ίσως αυτό να του προκαλούσε περισσότερο περιέργεια παρά αντίρρηση.

4.Σε μια εποχή όπου η κλασική μουσική καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση της, τι μπορεί να πει σήμερα ο Mozart σε έναν νέο ακροατή που δεν έχει προηγούμενη επαφή με το είδος; Και πώς το ρεσιτάλ σας λειτουργεί ως “γέφυρα” προς αυτόν;

Ο Mozart έχει ακόμη πολλά να πει σε έναν νέο ακροατή, ακριβώς γιατί μιλά για θεμελιώδεις ανθρώπινες εμπειρίες: χαρά, απώλεια, ειρωνεία, τρυφερότητα, αγωνία. Δεν απαιτεί εξειδικευμένη γνώση για να τον νιώσει κανείς, μόνο ανοιχτή ακρόαση. Το ρεσιτάλ λειτουργεί ως γέφυρα προσπαθώντας να αναδείξει αυτή τη συναισθηματική αμεσότητα. Αν ο ακροατής φύγει με την αίσθηση ότι ο Mozart του μίλησε προσωπικά, τότε η γέφυρα έχει πετύχει τον σκοπό της.

εισιτήρια https://thf.liknoss.com/theatra.exe?PM=P1&id=00027_000001704#linkOk