Ο Θωμάς Πανδής ενσαρκώνει τον εμβληματικό Λευτεράκη στην κλασική κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλομοιράκη.
Ένας ρόλος-μύθος της ελληνικής δραματουργίας που ισορροπεί ανάμεσα στο ψέμα και στην αλήθεια, στο γέλιο και στη μοναξιά, αποκτά νέα ζωή πάνω στη σκηνή με σεβασμό στο κείμενο και καθαρή θεατρική πρόθεση.
Ο ηθοποιός μιλά για τη δυσκολία του ρόλου, τη σημασία της λεπτομέρειας στην κωμωδία, το «καθαρό γέλιο» και γιατί ο Σακελλάριος παραμένει διαχρονικός.

1. Ο Λευτεράκης είναι ένας ρόλος–σύμβολο της ελληνικής κωμωδίας. Τι ήταν το πρώτο πράγμα που θέλησες να προστατέψεις όταν τον προσέγγισες;

Το πρώτο που θέλησα να προστατέψω ήταν η αλήθεια του ρόλου. Να μην τον κάνω καρικατούρα. Ο Λευτεράκης δεν είναι απλώς μια αστεία επινόηση· είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε από μια ανάγκη. Αν χαθεί αυτή η ανθρώπινη βάση, τότε χάνεται και το γέλιο.

2. Ποιος είναι για σένα ο Λευτεράκης; Ένας μύθος, ένα ψέμα ή μια μεγάλη ανάγκη των άλλων χαρακτήρων;

Είναι ξεκάθαρα μια μεγάλη ανάγκη. Οι ήρωες του έργου τον επινοούν για να καλύψουν κενά, φόβους και αλήθειες που δεν τολμούν να πουν. Ο Λευτεράκης είναι το ψέμα που λέμε για να αντέξουμε την πραγματικότητα.

3. Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην κλασική γραφή του Σακελλάριου και στη σημερινή ματιά του κοινού;

Με σεβασμό στο κείμενο και ειλικρίνεια στο παίξιμο. Δεν χρειάζεται εκσυγχρονισμός με το ζόρι. Ο Σακελλάριος έχει ρυθμό, ακρίβεια και καθαρή σκέψη. Αν τα υπηρετήσεις σωστά, το κοινό του σήμερα αναγνωρίζει αμέσως την αλήθεια του έργου.

4. Πού βρίσκεται η δυσκολία αυτού του ρόλου: στο κωμικό timing ή στη σοβαρότητα πίσω από το γέλιο;

Στη σοβαρότητα πίσω από το γέλιο. Το timing μαθαίνεται. Η εσωτερική αλήθεια όμως θέλει δουλειά. Αν δεν πιστέψεις τον ρόλο, το κοινό δεν γελάει πραγματικά.

5. Τι διακυβεύεται για τον Λευτεράκη μέσα στο έργο; Αν δεν υπήρχε το χιούμορ, τι δράμα θα βλέπαμε;

Θα βλέπαμε τη μοναξιά των ανθρώπων και τον φόβο τους να πουν την αλήθεια. Το χιούμορ λειτουργεί σαν άμυνα. Πίσω του υπάρχει αγωνία, ανασφάλεια και ανάγκη αποδοχής.

6. Πώς σε καθοδήγησε ο Αντώνης Καλομοιράκης στη δημιουργία του ρόλου; Τι σου ζήτησε πρώτα απ’ όλα;

Μου ζήτησε να είμαι αληθινός και όχι «αστείος». Να μην κυνηγάω το γέλιο, αλλά τη στιγμή. Αυτό ήταν και το πιο δύσκολο και το πιο σωστό.

7. Υπάρχει σκηνή που απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση;

Ναι, οι σκηνές όπου όλοι οι χαρακτήρες λειτουργούν ταυτόχρονα. Εκεί ο ρυθμός είναι λεπτό νήμα. Αν χαθεί, χάνεται και το αποτέλεσμα.

8. Ποια λεπτομέρεια του Λευτεράκη θεωρείς πιο καθοριστική;

Οι παύσεις του. Αυτές λένε περισσότερα από τις λέξεις. Εκεί φαίνεται αν ο ρόλος είναι αληθινός ή μηχανικός.

9. Πώς κρατάς τον ρόλο ζωντανό σε κάθε παράσταση;

Θυμάμαι τι διακυβεύεται για τον ήρωα σε κάθε σκηνή. Δεν λέω απλώς λόγια, προσπαθώ να ζω τη στιγμή. Και φυσικά, το κοινό σε κάθε παράσταση είναι διαφορετικό.

10. Τι σημαίνει για σένα «καθαρό γέλιο»;

Όταν το κοινό γελά χωρίς να σκέφτεται γιατί. Όταν το γέλιο βγαίνει αυθόρμητα και όχι επειδή το κυνηγήσαμε.

11. Πώς λειτουργεί το σύνολο του θιάσου;

Σαν ένας οργανισμός. Δεν υπάρχει πρωταγωνιστής και δευτεραγωνιστής. Υπάρχει ομάδα. Αυτό είναι το μεγάλο κέρδος αυτής της παράστασης.

12. Γιατί ο Σακελλάριος δεν παλιώνει;

Γιατί μιλά για ανθρώπους. Για μικρές αλήθειες, φόβους, επιθυμίες. Αυτά δεν έχουν εποχή.

13. Αν ο Λευτεράκης ζούσε σήμερα;

Θα ήταν ίσως ένας διαδικτυακός μύθος. Ένας φίλος που όλοι μιλάνε γι’ αυτόν αλλά κανείς δεν έχει δει πραγματικά. Αλλά η ανάγκη θα ήταν η ίδια.

14. Τι κρατάς προσωπικά από αυτόν τον ρόλο;

Ότι το χιούμορ χρειάζεται πειθαρχία. Και ότι η κωμωδία είναι σοβαρή υπόθεση.

15. Τι θα έλεγες σε κάποιον που δεν έχει δει ποτέ τον «Φίλο μου τον Λευτεράκη»;

Να έρθει να γελάσει καθαρά. Και να θυμηθεί ότι το καλό θέατρο δεν χρειάζεται φανφάρες. Χρειάζεται αλήθεια, ρυθμό και ανθρώπους πάνω στη σκηνή που πιστεύουν αυτό που λένε.

://www.ticketservices.gr/event/athinaiki-skini-kalvou-kalaboki-o-filos-mou-o-lefterakis/?lang=el