1.Η Ομάδα Θεατρείς παρουσιάζει για δεύτερη συνεχή χρονιά το επιτυχημένο έργο του Γιάννη Παπάζογλου, «Το τανγκό των Χαμένων Ονείρων» σε νέο χώρο και με μια ανανεωμένη ματιά. Πείτε μας δυο λόγια για τους Θεατρείς, για το έργο και για τον συγγραφέα.

Η Ομάδας ΘΕΑΤΡΕΙΣ δημιουργήθηκε το Φεβρουάριο του 2022. Ιδρυτικά της μέλη είναι οι Δημήτρης Κωνσταντέλης, Άπος Κυπραίος και Μαριλένα Μοραγλή, οι οποίοι φέτος βρίσκονται και επί σκηνής στο «Τανγκό των Χαμένων Ονείρων», ένα έργο που μιλάει για την αυθαιρεσία της εξουσίας, την εκμετάλλευση της ανάγκης ενός ανθρώπου, την καταρράκωση του και την απώλεια της ελευθερίας του μέχρι του σημείου να ελέγχονται τα όνειρα του και οι μνήμες του. Ο έργο υπογράφει ο Γιάννης Παπάζογλου, συγγραφέας με ιδιαίτερο κοινωνικό προβληματισμό σε όλα του τα έργα καθώς και με μια ιδιαίτερη ποιότητα λόγου και γλώσσας. Νομίζω ότι αυτά είναι τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του.

2. Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ο Δημήτρης Κωνσταντέλης ερμηνεύει το ρόλο του Έκτορα, ενός πρώην δημοσίου υπαλλήλου, που προσλαμβάνεται από την Εταιρία για να παρακολουθεί τις ζωές των άλλων. Δεν γνωρίζει όμως ότι και η δική του ζωή παρακολουθείται στενά. Στο ρόλο του Άγη, του εκπροσώπου της Εταιρίας που είναι επιφορτισμένος με την επίβλεψη του Έκτορα εμφανίζεται ο Άπος Κυπραίος. Είναι το πρόσωπο της Εταιρίας, άλλοτε φιλικός και άλλοτε σκληρός με τον Έκτορα. Δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους. Στο μυαλό και τη σκέψη του Έκτορα όμως κυριαρχεί πάντα η Βέρα (Μαριλένα Μοραγλή), ο πρώτος έρωτας, η μόνη όμορφη στιγμή της ζωής του, αυτή που του δίνει ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες, κουράγιο για να αντιστέκεται και να αντέχει, η αντισυμβατική Βέρα.

3. Το τανγκό είναι ένας χορός που απαιτεί δύο ανθρώπους να συντονιστούν, αλλά και να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον. Πώς μεταφράζεται αυτή η σχέση σε μια θεατρική ομάδα, ιδιαίτερα όταν οι χαρακτήρες συγκρούονται;

Η θεατρική ομάδα ενέχει από τη φύση της έναν χορό ανθρώπων που πρέπει να συντονιστούν. Κάθε δημιουργία στη σκηνή είναι ή πρέπει να είναι αποτέλεσμα συντονισμού και ομαδικής εργασίας. Επομένως το αν οι χαρακτήρες συγκρούονται ή όχι δεν έχει να κάνει με το συγχρονισμό και της συνεργασία που απαιτείται. Ίσα ίσα που όσο μεγαλύτερη είναι η εμπιστοσύνη των ηθοποιών μεταξύ τους, τόσο μεγαλύτερες εντάσεις μπορούν να αποδοθούν στη σκηνή, χωρίς φόβο έκθεσης ή ανασφάλεια του ενός προς τον άλλο.

4. Αν η εξουσία προσπαθεί να μας στερήσει τη φωνή και η πραγματικότητα να μας στερήσει τα όνειρα, ποιο είναι τελικά το τελευταίο πράγμα που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας πάρουν;

Το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που πρέπει να προασπίσουμε είναι η ελευθερία. Αυτή περιλαμβάνει και τα όνειρα και τη φαντασία και την έκφραση τους. Αν δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει περιθώριο για τίποτα δημιουργικό, για τίποτα νέο, για τίποτα ουσιαστικό.

5. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι χάνουν τα όνειρά τους επειδή αλλάζουν οι ίδιοι ή επειδή η ζωή τούς αναγκάζει να αλλάξουν; Πώς φωτίζει αυτό το δίλημμα η παράσταση;

Είναι αλήθεια ότι όσο μεγαλώνουμε αλλάζουμε, συμβιβαζόμαστε θα έλεγε κανείς, με τις απαιτήσεις της ζωής. Άρα το ερώτημα δεν έχει απάντηση. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα... Το γεγονός είναι ότι αλλάζουμε και αυτό που θα έπρεπε να φροντίσουμε περισσότερο είναι το παιδί μέσα μας, να μην το καταδικάσουμε σε ασφυξία, να το διατηρήσουμε ζωντανό. Όσο μπορεί ο καθένας και ανάλογα με τις συνθήκες της ζωής του. Στην παράσταση αυτό που καταφέρνει να κρατήσει ο ήρωας ως το τέλος είναι οι μνήμες του και η φαντασία του, το παιχνίδι, το παραμύθι. Άλλωστε όπως λέει και το έργο μας «τα παραμύθια είναι η έξοδος κινδύνου από το ζώφο»

6. Ποια στιγμή της παράστασης σάς δυσκολεύει περισσότερο συναισθηματικά και ποια είναι εκείνη που σας ακολουθεί ακόμη κι όταν φεύγετε από το θέατρο;

Η πιο δύσκολη συναισθηματικά στιγμή νομίζω ότι είναι το τέλος της παράστασης. Η τελική αντιπαράθεση των δύο βασικών χαρακτήρων του έργου. Δεν θα σας αποκαλύψω φυσικά τι γίνεται. Περιμένουμε να έρθετε να τη δείτε από κοντά. Αυτή όμως η στιγμή που με συγκινεί πάντα και την κουβαλάω πάντα μαζί μου, είναι η στιγμή που ο Έκτορας βρίσκει έξοδο διαφυγής στο παραμύθι και ονειρεύεται την ελευθερία και την αντίσταση στο καθεστώς.

7. Σχέδια για το μέλλον;

Ακόμα δεν υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο. Είμαστε σε περίοδο αναζήτησης. Μάλλον κινούμαστε προς την κατεύθυνση της κωμωδίας ή μιας πιο ανάλαφρης εκδοχής του κοινωνικού μας προβληματισμού αλλά εξαρτάται πάντα από το τι θα μας τραβήξει το ενδιαφέρον. Θα δούμε.

8. Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Το αγαπημένο μου ποίημα, το οποίο ταιριάζει και απόλυτα με την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και με αυτά που περιγράφει το έργο μας, είναι το «Αν» του Κίπλινγκ, όπως το έχει παραφράσει ο Κ. Βάρναλης. Η μελωδία που πολύ συχνά με συντροφεύει είναι ένα από τα τανγκό της παράστασης (η μουσική του Ν. Ιωάννου είναι απόλυτα ταιριαστή με την παράσταση και αναδεικνύει απόλυτα το έργο του Γ. Παπάζογλου). Ταινίες υπάρχουν πολλές και πάντα προστίθενται καινούριες, οπότε δε θα ήθελα να το περιορίσω σε κάποια συγκεκριμένη. Όσο για μέρος.... κάπου κοντά στη θάλασσα. Παρότι κάποτε ήμουνα περισσότερο λάτρης του βουνού, τελευταία με έχει κερδίσει η θάλασσα και προσπαθώ να περνάω αρκετή ώρα κοντά της.