1. Πώς θα μας συστήνατε το «Αρνί»; Τι ιστορία αφηγείται και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας κέντρισε το ενδιαφέρον όταν ήρθατε σε επαφή με το έργο;

Μια νύχτα, ένας άνδρας σκοτώνει έναν διαρρήκτη και προσπαθεί να εξαφανίσει το πτώμα, παρασύροντας τη σύντροφό του σε μια σκοτεινή αναμέτρηση με το έγκλημα, τη μεταξύ τους σχέση και τον ίδιο τους τον εαυτό. Το «Αρνί» είναι ένα υπαρξιακό θρίλερ για τη βία, την ενοχή και την αποποίηση της ευθύνης. Παρακολουθώντας το έργο, αντιλαμβάνεσαι γρήγορα ότι κάτι έχει συμβεί αλλά δεν είσαι σίγουρος τι είναι αυτό. Ένα σπίτι στην άκρη του κόσμου, δύο άνθρωποι, ένα σκυλί, ένα αρνί, ένα πιστόλι, μία θάλασσα. Πολλοί συμβολισμοί, τίποτα προβλέψιμο. Μία ψυχολογική αναμέτρηση με τον εαυτό και ένας χρόνος που παρακολουθεί ακίνητος.

2. Ο τίτλος «Το Αρνί» παραπέμπει σε αθωότητα, θυσία, υπακοή, αλλά και σε μια πιθανή απειλή. Ποιες συνδηλώσεις αποκτά μέσα στην παράσταση;

Ένα αρνί μπορεί να είναι άσπρο και παχύ... αλλά μπορεί να είναι και λύκος με αρνιού προβιά. Στο έργο τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Το αρνί αντιπροσωπεύει όλα όσα θέλουμε να κρύψουμε κάτω από το χαλάκι της ζωής μας. Αυτά που αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε και παραμένουν εκεί για να μας στοιχειώνουν μέχρι να αποφασίσουμε διαφορετικά.

3. Ποια είναι η θέση της δικής σας ηρωίδας μέσα στον κόσμο του έργου; Πώς θα περιγράφατε τις επιθυμίες, τις αντιφάσεις και τους φόβους της;

Η ηρωίδα είναι ένα πλάσμα γνώριμο αλλά και παράξενο. Κρύβει έναν άσο στο μανίκι της. Έχει μία ατζέντα που κανείς δεν υποψιάζεται. Παλεύει για κάποιον άλλο ενώ ταυτόχρονα τα δικά της όρια δοκιμάζονται. Είναι «φτιαγμένη από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα»... μία ύλη που λειτουργεί σαν καύσιμο για ένα «Τρικυμιώδες» φινάλε.

4. Τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο στην προσέγγιση του ρόλου και τι σας αποκάλυψε για τον εαυτό σας ως ηθοποιό;

Το έργο ισορροπεί ανάμεσα σε μία υπερρεαλιστική συνθήκη και έναν «καμένο» καθημερινό κόσμο. Ο ρόλος της Άντζυς πατάει ακριβώς ανάμεσα στα δύο. Μία ερμηνευτική γραμμή - πρόκληση, ένα διπλό στοίχημα σε κάθε λεπτό της παράστασης. Δοκίμασε τις αντοχές μου αρκετές φορές, και μου θύμισε ότι το χάος και η αβεβαιότητα μπορούν να λειτουργήσουν βασανιστικά ή απελευθερωτικά, ανάλογα με το τι θα επιλέξει κανείς.

5. Πώς δουλέψατε με τον Θοδωρή Τσαπακίδη πάνω στο κείμενο και τους χαρακτήρες; Υπήρξε κάποια στιγμή στις πρόβες που άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσασταν το έργο;

Ο Θοδωρής επιμένει, και δικαίως, στην ουσιαστική επικοινωνία των προσώπων. Σε αυτό το κομμάτι δουλέψαμε επιμελώς. Ομολογώ ότι, αρχικά, δεν είχα καταφέρει να διακρίνω το πολυδιάστατο του ρόλου. Αυτό έγινε σταδιακά. Εκείνο που ήταν εξόχως αποκαλυπτικό, ήταν ότι, πρόβα την πρόβα, συνειδητοποιούσα το πόσο αριστοτεχνικά γραμμένο είναι το κείμενο. Τίποτα δεν λέγεται τυχαία, τα πάντα έχουν ένα σκοπό, και αυτό σε τέτοιο επίπεδο ψιλοβελονιάς, που λες... «δεν είναι δυνατόν... είναι τυχαίο», ενώ, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου. Όλα συνδέονται σαν μαγικό παζλ, και στοχεύουν στην τελική αποκάλυψη και το φινάλε. Η εμπιστοσύνη στη δομή, τη διάνοια και την ουσία του κειμένου οδήγησε και βοήθησε εξαιρετικά την ερμηνευτική προσέγγιση.

6. Έχετε συνεργαστεί ξανά με τον Θοδωρή Τσαπακίδη, τόσο καλλιτεχνικά όσο και μέσα από την BLANDA ΑΜΚΕ. Πώς έχει εξελιχθεί η μεταξύ σας δημιουργική γλώσσα και τι διαφορετικό φέρνει αυτή η παράσταση;

Με τον Θοδωρή είμαστε ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, και αυτό είναι υπέροχο αλλά και μία πρόκληση. Μοιάζει λίγο με καλλιτεχνικό πατινάζ – στοχεύεις στην τέλεια φιγούρα, αλλά δεν ξεχνάς ότι πατάς πάνω σε ξυράφια. Θέλει ισορροπία, μία κάποια χάρη, σεβασμό, αυτοέλεγχο και προσοχή να μην κοπείς εσύ και να μην τραυματίσεις τον άλλο κατά τη διαδικασία.

7. Έχετε εργαστεί με θεατρικά εργαστήρια για άτομα με οπτική αναπηρία, γυναίκες τρίτης ηλικίας και ευάλωτες ομάδες ενηλίκων. Τι σας έχουν μάθει αυτές οι συναντήσεις για τη θεατρική πράξη και τη δυνατότητα της τέχνης να δημιουργεί κοινότητες;

Αν η τέχνη δεν λειτουργεί συσπειρωτικά, τότε τι; Οι άνθρωποι ανακαλύπτουμε τον κόσμο και μαθαίνουμε να υπάρχουμε μαζί «παίζοντας». Χάρη σε αυτό το “παίζουμε”, το θέατρο, μέσα από τους δικού του κώδικες, μας επιτρέπει να έρθουμε κοντά, προσπερνώντας πολλά στάδια μίας τυπικής κοινωνικής επαφής. Ανεξάρτητα από τη μορφή και τη σύσταση μιας ομάδας, αυτό που είναι κοινό είναι η χαρά του «παιχνιδιού», ο πειραματισμός. Σε ένα πρόσφατο εργαστήρι εργάστηκα με γυναίκες τρίτης ηλικίας. Πολλές από αυτές δεν μιλούσαν ελληνικά ή αγγλικά, και άρα δεν υπήρχε μία κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Η εμπειρία, παρόλα αυτά, ήταν συγκλονιστική. Η ενέργεια, η διαθεσιμότητα, το κέφι, η φαντασία και η εφευρετικότητά τους ήταν κάτι το μοναδικό. Ήταν γεμάτες από εμπειρίες ζωής και αυτό έκανε αυτομάτως τη θεατρική πράξη πιο πλούσια και όλους μας κοινωνούς μίας δημιουργικής διαδικασίας πέρα από γλώσσα, φύλο ή ηλικίες.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-arni/