Vintage coming out

Η παράσταση "Σε Φιλώ, Πέτρος" στο θέατρο Δίπυλον, αποδεικνύει πως το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως μια έντονη και πολύπλοκη εμπειρία, όπως ακριβώς περιέγραψε ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Βασίλης Βηλαράς, λέγοντας ότι είναι "μια κατσαρόλα που βράζει, χωρίς ποτέ να ανοίξεις το καπάκι της". Πρόκειται για μια συνάντηση θεατρικών ιδεών που βασίζεται σε προσωπικά, αφηγηματικά και βιωματικά στοιχεία, αγγίζοντας τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, χωρίς να δίνει εύκολες ή προκαθορισμένες απαντήσεις.

"Σε μια εποχή πολύ μακρινή υπήρχε μια μαμά που δεν ήξερε τίποτα για το αγόρι αυτό."

Πάτρα, 1977. Η ιστορία του Πέτρου και της μητέρας του βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και εστιάζει στα βιώματα ενός μοναχογιού που ζει αποξενωμένος από τη μητέρα του. Ανταλλάσσουν επιστολές, σε μία από τις οποίες ο Πέτρος της αποκαλύπτει ότι είναι γκέι. Ο Πέτρος εξετάζει τη σεξουαλικότητα του χωρίς φόβο, παρουσιάζοντάς την όχι ως δυστύχημα, αλλά ως φυσική συνέπεια της προσωπικής του αναζήτησης. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, "πρόκειται για την αληθινή ιστορία κάποιου Πέτρου, όπως την κατέγραψε ο ίδιος και την έστειλε προς δημοσίευση στο περιοδικό ΑΜΦΙ το πρώτο περιοδικό στην Ελλάδα που μίλησε ανοιχτά για την ομοφυλόφιλη επιθυμία, αλλά και για έναν διάλογο μεταξύ της Πάτρας του 1977 και της Αθήνας του 2025 μέσα από παραδοχές, μυστικά και... καψουροτράγουδα."

Ο Βηλαράς, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα θέατρο που δεν είναι απλά παραστατικό, αλλά αποτυπώνει και την αίσθηση μιας εποχής, κάνοντάς μας να νιώσουμε ότι παρακολουθούμε έναν ζωντανό πίνακα. Παρά τις αναφορές στο ρεαλιστικό θέατρο, η σκηνική ατμόσφαιρα και οι μουσικές παύσεις προσδίδουν μία ποιητική αίσθηση, που δεν αποζητά τη ρεαλιστική αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά τη μετατροπή της σε κάτι υπερβατικό. Η "νηφάλια" προσέγγιση της Κιτσόπουλου, χωρίς αίματα και βρισιές (όπως την έχουμε συνηθίσει ως τώρα) αποτελεί μια απόδειξη ότι η απλότητα μπορεί να είναι ταυτόχρονα και η πιο δυναμική φόρμα έκφρασης.

Η Ελένη Κιτσόπουλου, αιρετική, ασυμβίβαστη, "αναποφάσιστη" καλλιτέχνιδα, νέα στη ψυχή, ιερό τέρας του θεατρικού γίγνεσθαι
παίρνει την κεντρική θέση της στο έργο αυτή την φορά όχι ως σκηνοθέτιδα αλλά ως ηθοποιός. Η εμφάνιση της σε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή από ό,τι έχουμε συνηθίσει, μετατρέπει τη σκηνή σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στο μητρικό και το εκρηκτικό στοιχείο. Η ηρωίδα, μια φιγούρα τραγική(;), ανάβει φωτιά σε κάθε της λέξη και κίνηση, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια καθαρότητα και δύναμη στο βλέμμα και τη φωνή της.

Ο Βασίλης Βηλαράς, με τη σκηνοθετική του ματιά, και την πολύτιμη βοήθεια του Lelè δημιουργεί μια έντονη και συγκινητική παράσταση, εστιάζοντας στην ψυχολογική ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση των δύο χαρακτήρων, ενώ η σύνθεση του κειμένου προσφέρει μια βαθιά και ειλικρινή εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων και της σεξουαλικότητας.
Η Λεμονιά Γιαννίρη με τη δραματουργική της δουλειά σμιλεύει τον λόγο και το περιεχόμενο της παράστασης, παρέχοντας βάθος και ρεαλισμό στην ιστορία, συνδέοντας την προσωπική αναζήτηση των ηρώων με τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής.
Η μουσική επιμέλεια της Ecati ενισχύει την ατμόσφαιρα της παράστασης, προσφέροντας την κατάλληλη συναισθηματική ένταση και υπογραμμίζοντας τις πιο φορτισμένες στιγμές του έργου, δημιουργώντας ένα μοναδικό ηχητικό τοπίο που ενσωματώνεται πλήρως στην ιστορία.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Δήμου Κλιμενώφ, "φωτιά στα κόκκινα" δημιουργούν έναν χώρο που είναι παράλληλα οικείος και εντατικά φορτισμένος.
Οι φωτισμοί της Βάσιας Ατταριάν ενισχύουν την ατμόσφαιρα της παράστασης, προσδίδοντας στις σκηνές την κατάλληλη ατμόσφαιρα και συναισθηματική ένταση, ενώ παράλληλα συμβάλλουν στην ανάδειξη της δυναμικής μεταξύ των χαρακτήρων.
Η Αγγελική Αναγνωστόπουλου αναλαμβάνει τον ρόλο της βοηθού της ενδυματολόγου, δημιουργώντας κοστούμια που ενισχύουν την προσωπικότητα και την εποχή των χαρακτήρων, δίνοντας έμφαση στις συναισθηματικές αποχρώσεις του έργου.
Ο Βαγγέλης Δαλκιρανίδης είναι υπεύθυνος για την κατασκευή του σκηνικού, δημιουργώντας έναν φυσικό και λειτουργικό χώρο που ενσωματώνεται απόλυτα στην αφήγηση και την αισθητική της παράστασης.

Ένα θεατρικό έργο που ανατρέπει τις παραδοσιακές φόρμες, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του συναισθηματικού δεσμού, του ανθρώπινου πόνου και της αναζήτησης για νόημα μέσα σε μια πραγματικότητα που δεν φαίνεται να έχει απαντήσεις. Το "Σε Φιλώ, Πέτρος στο Διπύλον" είναι μια καλλιτεχνική πρόταση που τολμά να σπάσει τα όρια και να μας φέρει αντιμέτωπους με τη δική μας αλήθεια.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/se-filo-petros/