Είδαμε τον Πουπουλένιο του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη στο Σύγχρονο Θέατρο
Είδαμε τον Πουπουλένιο του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη στο Σύγχρονο Θέατρο. Το κείμενο είναι συγκλονιστικό. Συνδυάζει αστυνομικό θρίλερ με μαύρη κωμωδία κι έχει διαρκείς ανατροπές. Οι απειλές, δεν έρχονται από κάποιο απίθανο σημείο. Είναι στην οικογένεια, στον καλό γείτονα, στον καθημερινό άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Η παράσταση ήταν καθηλωτική, με εξαιρετικές ερμηνείες. Θα εκθειάσω τον Δημήτρη Πιατά, σε ρόλο ντέντεκτιβ, που δεν περιμένεις να τον δεις. Έκπληξη όμως αποτέλεσε για μένα, η ερμηνεία του Αργύρη Αγγέλου. Τον έχουμε συνηθίσει σε κωμωδίες και μιούζικαλ. Με εντυπωσίασε που υποδύθηκε τον καθυστερημένο αδερφό του συγγραφέα (Νίκος Πουρσανίδης) που μπερδεύει τα εφιαλτικά παραμύθια, με την ακόμα πιό εφιαλτική πραγματικότητα. Η αναπαράσταση των παραμυθιών δε, που πέρα απ' την αφήγηση έγινε με θέατρο σκιών ήταν ευρηματική. Δεν γνωρίζω αν είναι σκηνική οδηγία του συγγραφέα ή εύρημα του σκηνοθέτη. Η περιστροφική σκηνή του θεάτρου υπογράμμισε τις διαρκείς αποκαλύψεις κατά την διάρκεια εξέλιξης της παράστασης. Κι ενώ όλα λες πως είναι μια θεατρική σύμβαση, δυστυχώς τα αυταρχικά καθεστώτα δεν είναι τόσο μακρινά στον πολιτισμό μας. Ούτε οι κακοποιήσεις παιδιών, ούτε οι παιδοκτονίες. Ούτε οι τιμωρίες χωρίς δίκη. Όλα είναι τόσο ζοφερά και επίκαιρα. Κι ο πουπουλένιος δεν είναι τόσο τρυφερός, όσο τ' όνομά του. Αδίστακτος και δολοφονικός. Και στο έργο δεν είναι κανένας καλός. Ούτε απόλυτα κακός. Όλοι κουβαλάνε αθεράπευτα τραύματα, που τα δικαιώνουν αυτόδικα ανάλογα τη συνθήκη.
Η παράσταση μου θύμισε αυτό το ποίημα του Αργύρη Χιόνη.
Τα μεγάλα όνειρα που είχαμε κάποτε
Ήταν κάτι πολύχρωμα μπαλόνια που μας χάριζαν
"Ὤ ναί, ξέρω καλά πώς δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις,
πώς δέν χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς.
Ὑπάρχουνε πολλοί πού ναυαγῆσαν μέσα στό κοστούμι τους,
μές στή βαθιά τους πολυθρόνα,
πολλοί πού γιά πάντα τούς σκέπασε
τό πουπουλένιο πάπλωμά τους.
Πλῆθος ἀμέτρητο πνίγηκαν μέσα στή σούπα τους,
σ’ ἕνα κουπάκι του καφέ,
σ’ ἕνα κουτάλι του γλυκοῦ...
Ἄς εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος τους ἐκεῖ βαθιά πού κοιμοῦνται,
ἅς εἶναι γλυκός κι ἀνόνειρος.
Κι ἅς εἶναι ἐλαφρύ τό νοικοκυριό πού τούς σκεπάζει.
https://www.ticketservices.gr/event/o-poupoulenios-2025/?lang=el
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-poupoulenios-periodeia/

