Είδαμε την παράσταση Μέχρι να σβήσουν τ' άστρα στο θέατρο Χώρα
Γράφει η Λένα Σάββα
Το έργο της Beth Steel σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου-Κοραλίας Σωτηριάδου, μουσική Άγγελου Τριανταφύλλου και σχεδιασμό φωτισμών Σάκη Μπιρμπίλη, σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο θέατρο Χώρα.
Μια οικογένεια από την εργατική τάξη της Αγγλικής επαρχίας, συγκεντρώνεται για να γιορτάσει τον γάμο της μικρότερης από τις τρεις αδελφές, της Σύλβια, με τον Μαρκ έναν Πολωνό μετανάστη.
Οι τρεις αδελφές με τους συζύγους τους, ο πατέρας τους, η εκκεντρική θεία με τον άντρα της και οι δύο κόρες της μιας αδελφής. Τρεις γενιές ξεδιπλώνονται πάνω στη σκηνή, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε γενιάς. Η ατμόσφαιρα είναι γιορταστική και φαίνεται ότι κανένας δεν έχει διάθεση να ανασκαλέψει το παρελθόν. Όμως αυτό ξέχασε να τους ρωτήσει. Οικογενειακά και προσωπικά μυστικά και καταπιεσμένα συναισθήματα αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να διεκδικούν τη θέση τους μέσα στις ζωές των ηρώων. Τη θέση τους και με κάποιο τρόπο την επίλυση ή την εκτόνωση τους. Τα μυστικά είναι οντότητες που βαρέθηκαν τα σκοτεινά υπόγεια και θέλουν να βγουν στο φως και να πορευτούν ως ισότιμα μέλη μιας ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.
Μια αγιάτρευτη οικογενειακή πληγή είναι η μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων επί Θάτσερ και το κλείσιμο των ορυχείων. Μαζί μ' αυτήν βγαίνουν κι άλλα θέματα όπως το πένθος και η απώλεια, ο ρατσισμός, τι σημαίνει τελικά η έννοια αγάπη.
Φαίνονται δραματικά όλα αυτά αλλά το άκρως ενδιαφέρον κείμενο της Μπεθ Στιλ διανθίζεται από κωμικά στοιχεία παντρεύοντας το γέλιο με το δράμα και τη συγκίνηση, και δίνοντας στις ιστορίες που ξεδιπλώνονται μια πικάντικη και χαριτωμένη διάσταση.
Η Στιλ υπογραμμίζει τη δύναμη της αδελφικής αγάπης που μπορεί να υπερβαίνει όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες και να παραμένει ατόφια και σταθερή μέχρι.....να σβήσουν τ' άστρα.
Ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών δίνει ερμηνείες υψηλών προδιαγραφών σ' ένα φαινομενικά ανάλαφρο αλλά με δυνατές ανατροπές θεατρικό έργο, με την ωραία μετάφραση των Γαλέου- Σωτηριάδου και με την πολύχρωμα και δυναμικά ζωντανή σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.Ο σκηνοθέτης βάζει τους ηθοποιούς σ' έναν ερμηνευτικό χορό (αυτή την αίσθηση είχα, ότι οι ηθοποιοί "χορεύουν" ερμηνεύοντας και σ' αυτό συντελεί επίσης η πολύ εύστοχη κίνηση της Ξένιας Θεμελή) δημιουργεί μια αέναη κίνηση πάνω στη σκηνή όπου το κάθε τι αρχίζει λίγο πριν τελειώσει το προηγούμενο, δημιουργεί ένα εκρηκτικό περιβάλλον και το πασπαλίζει με ποιητική αστερόσκονη. Ακόμα και οι στιγμές των μεγάλων συγκρούσεων, διέπονται από ποιητικότητα.
Τα σκηνικά του Πάρι Μέξη είναι φτιαγμένα σε δύο επίπεδα εσωτερικού κι εξωτερικού χώρου και η τζαμαρία στο βάθος της σκηνής μας δείχνει την ομορφιά ενός έναστρου ουρανού. Αστέρινο φως που δεν θα σβήσει ποτέ, όσο η αγάπη κατέχει ένα μεγάλο μέρος στις καρδιές. Όσο η φλόγα για ζωή παραμένει άσβεστη. Όσο οι ανθρώπινοι δεσμοί θα είναι πιο δυνατοί από διαφορές και τραύματα.
Υπέροχες ερμηνείες από τους Μαρία Κατσιαδάκη, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Ελίνα Ρίζου, Κώστα Φλωκατούλα, Δαυίδ Μαλτέζε.
Σε πολύ καλές ερμηνείες δίπλα τους οι Χάρης Γρηγορόπουλος, Χρήστος Στυλιανού, Μαντώ Μιχαλιού, Υακίνθη Κωνσταντοπούλου.
Στο θέατρο Χώρα είδα μια παράσταση που "ψήλωσε" την αισθητική μου κι αναπτέρωσε την ελπίδα μου για τη ζωή και το θέατρο, με την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες της!
