Γράφει η Λένα Σάββα

Την ελεύθερη διασκευή του Ανδρέα Φλουράκη πάνω στον Άμλετ του Σαίξπηρ σκηνοθετεί η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη στο πανέμορφο θέατρο ΕΛΕΡ

Βρισκόμαστε στα γραφεία μιας πολυεθνικής εταιρίας με την απόλυτα μοντέρνα αισθητική τους (Έλλη Εμπεδοκλή). Το μοντέρνο συμβαδίζει με το σκληρό κι απρόσωπο, δίνοντας μια συνολικά ψυχρή εικόνα. Η Εικόνα. Αυτό που μετράει και κυριαρχεί, αυτό που μπορεί να εκμηδενίσει ουσία κι αλήθεια.

Η μουσική του Κώστα Νικολόπουλου, έντονα ρυθμική, ταιριάζει με το περιβάλλον της πολυεθνικής.Δεν έχει συναίσθημα. Αργότερα βέβαια αποκτά μαχητικότητα και μια υφέρπουσα τάση για κάθαρση.
Τα μέλη της εταιρίας γελάνε στο ρυθμό της μουσικής. Γέλια κενά, ανούσια, χωρίς εμφανή λόγο. Πίνουν για ένα γάμο που έγινε από "αγάπη".
Τα σαιξπηρικά πρόσωπα της ευφυούς σύλληψης του Ανδρέα Φλουράκη, συνεχίζουν την τοξική πορεία τους μέχρι τις μέρες μας.
Πόσοι Κλαύδιοι σήμερα δολοφονούν από συμφέρον;
Πόσοι Οράτιοι εξαγοράζονται, εκβιάζονται κι αλλαξοστρατίζουν;
Πόσοι άντρες και γυναίκες προδίδουν στο όνομα ανόσιων παθών;
Πόσοι Άμλετ υπηρετούν την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη σε αγώνες άνισους;
Πόσοι γονείς μάχονται στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών τους;
Κι όλα αυτά μέσα σε ένα σκληρά καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό πλανήτη όπου το συμφέρον και το χρήμα είναι τα αξιακά συστήματα που τον διέπουν και το ρητό " ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" είναι το μότο των εξουσιαστών.

Η σύλληψη του Φλουράκη είναι πάνω από συγκινητική. Είναι μαχαίρι στην καρδιά. Η πραγματικότητα του έργου του είναι επώδυνη.
Ας αναρωτηθούμε....

Το δεύτερο συγκλονιστικό κομμάτι της παράστασης είναι η σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Η καταγγελτική σκηνοθεσία της. Αν τη βλέπαμε σα σχήμα θα ήταν γωνιώδης κι αιχμηρή. Ωστόσο η Μοσχοχωρίτη αυτά τα αιχμηρά σχήματα τα γεμίζει με άπειρη ευαισθησία.Ευαισθησία και ποίηση. Παντρεύει αριστοτεχνικά το σαιξπηρικό δράμα με τη σύγχρονη πραγματικότητα, δημιουργώντας μια παράσταση σημερινή και ζωντανή, χωρίς να χάνει καθόλου το νόημα του το παλιό αριστούργημα. Μηδενίζοντας τον χρόνο, δείχνει την διαχρονικότητα μιας ζοφερής αλυσίδας προδοσιών απέναντι στο ανθρώπινο γένος. Η Μοσχοχωρίτη σέβεται τον Σαίξπηρ και την διασκευή του Φλουράκη κι αυτό φαίνεται από την σκηνοθετική της προσέγγιση. Σεβασμός, τρυφερότητα, ευαισθησία, ποίηση τα δομικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής της.

Έναν Άμλετ εμφορούμενο από ευαισθησία, έναν αυθεντικό άνθρωπο που περιφέρεται ανάμεσα σε σκληρά ανθρωποειδή, ενσαρκώνει ο Χρήστος Διαμαντούδης και είναι εξαιρετικός. Μπαίνει βαθιά στο ρόλο του γνήσιου επαναστάτη που από τη στιγμή που μαθαίνει την αλήθεια γίνεται μια έκρηξη μέσα του. Μια συγκινητικά αληθινή ερμηνεία που μας καθήλωσε με την απλότητα της.

Δύο επίσης εξαιρετικές ερμηνείες από την Καλιρρόη Μυριαγκού και τον Κωνσταντίνο Κάππα.
Σκληρός κι αδίστακτος ο Κλαύδιος, ικανός για όλα προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα της πλέον δικής του εταιρίας, με τη σατανική λάμψη στο βλέμμα του, εκείνη τη λάμψη που δεν έχει ιερό ούτε όσιο και υπηρετεί το σκοτάδι. Εκφραστικότατος ο πολύ καλός ηθοποιός, σκιαγραφεί με έντονα χρώματα τον Σαιξπηρικό βασιλιά.

"Το πένθος είναι μια δικαιολογία για τους δειλούς. Δημιουργεί χάος που πρέπει να το ξεριζώνουμε σαν αγριόχορτο με σύνεση, προσήλωση και λογική."

Η Καλιρρόη Μυριαγκού, μια ηθοποιός με μεγάλο δυναμικό, δίνει με σκληρότητα ανάμεικτη με ευαισθησία τη Γερτρούδη. Η Γερτρούδη ήξερε, συμμάχησε και συμμετείχε σε ανόσιες πράξεις. Μα είναι μάνα. Εκεί γίνεται η ανατροπή και η ερμηνευτική στροφή της ηθοποιού με συγκλονιστικά απλό τρόπο, δείχνοντας την ερμηνευτική της δεινότητα.

Η Κωνσταντίνα Λάλου ερμηνεύει τον αμφίσημο ρόλο της Οφηλίας που ο μισός της εαυτός ειναι δέσμιος της εξουσίας και ο άλλος μισός ερωτευμένος με τον Άμλετ. Εκφραστική, σεξουαλική, με την επιπολαιότητα της νιότης, ζωγραφίζει μια Οφηλία σχεδόν τραγική, σχεδόν αδιάφορη που στο τέλος πηγαίνει με την "σωστή" πλευρά της ιστορίας, όπως ακούμε τα τελευταία χρόνια έτσι που πολλοί άνθρωποι έχουν μπερδέψει το σωστό με το λάθος.

"-Διαβάζω πως για την υπόθεση σας γίνονται συνέχεια συγκεντρώσεις. Μπορεί να σας φανεί περίεργο αλλά πιστεύω πως ίσως ο θάνατος του πατέρα μου σχετίζεται με τη πτώση της γέφυρας που βυθίστηκε το σχολικό λεωφορείο.

-Ο πατέρας σας είχε υποσχεθεί να μας δώσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος των παιδιών μας οφειλόταν σε εγκληματική αμέλεια. Όσοι προσπάθησαν μέχρι τώρα να μας βοηθήσουν, τιμωρήθηκαν."

Η Αντωνία Γκούβη με την αισθαντική παρουσία της εκπροσωπεί την τραγική μάνα που έχασε τα δίδυμα κορίτσια της.

Όλοι οι ηθοποιοί (οι υπόλοιποι Σίμος Κωστάκογλου, Δημήτρης Κουστολίδης και Χαράλαμπος Παυλίδης), με τις εκφραστικά άρτιες ερμηνείες τους, συνθέτουν το παζλ μιας δυνατής παράστασης που βρίθει μηνυμάτων και σηκώνει μεγάλη φωνή προς εμάς τους ανθρώπους του σήμερα. Θα ακούσουμε αυτή τη φωνή; Θα δεχτούμε τα μηνύματα που έχει για μας; Εδώ μπαίνει η δική μας προσωπική ευθύνη μέσα από έναν ακόμα δρόμο.Το δρόμο της τέχνης που "πρέπει σα φακός να μεγεθύνει." Μαγιακόφσκι.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/amlet-tou-andrea-flouraki/