Η δυνατή και καυστική πένα της Άννας Ετιαρίδου καταπιάνεται φέτος με ένα από τα σημαντικότερα θέματα της ανθρώπινης ζωής. Τη σχέση γονιών-παιδιών. Την "αγία" οικογένεια, τον χώρο επώασης όλων σχεδόν των κακών που μαστίζουν τον κόσμο μας. Και είναι το μοναδικό θέαμα στο οποίο η πρωταγωνίστρια δεν εμφανίζεται σχεδόν καθόλου. Η αγάπη!

Στο επίκεντρο είναι η τοξικότητα μέσα στις οικογενειακές σχέσεις, ο ναρκισσισμός, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τα θύματα που σωριάζονται σ' αυτή την εμπόλεμη ζώνη.

Η μητέρα με βαριά ναρκισσιστική διαταραχή κι επίσης βαρύ οιδιπόδειο με το πρώτο παιδί τον Μιχάλη.
Ο πατέρας κλασσική περίπτωση συζύγου ενός αυταρχικού νάρκισσου. Άβουλος, με αδύναμη έως ανύπαρκτη θέληση, καλωσυνάτος, ανεκτικός.
Γύρω τους τα άλλα τρία παιδιά, κακοποιημένοι υπηρέτες της " βασίλισσας" όπως αποκαλούν τη μητέρα τους.
Η οικογένεια συγκεντρώνεται στο πατρικό σπίτι για να τους ανακοινώσουν οι γονείς κάτι σημαντικό.
Όμως ο "τόπος του εγκλήματος" ξυπνάει μνήμες και πληγές, τραύματα των παιδικών χρόνων.
Η κατάσταση καταλήγει ανυπόφορα τοξική και η ανακοίνωση της διαθήκης γίνεται η χαριστική βολή.

Την σκηνοθεσία της Διαθήκης υπογράφει ο Κώστας Δελακούρας που επιμελείται και τα σκηνικά της παράστασης, τα οποία αποτελούνται από δύο μεγάλες πολυθρόνες- θρόνους των γονιών και μερικά σκαμπό που μετακινούνται διαρκώς από τους ηθοποιούς. Λείπει η πρωταγωνίστρια της οποίας την έντονη απουσία προσπαθούν ανεπιτυχώς να καλύψουν τα περιπλανώμενα σκαμπό. Τα άδεια και ψυχρά σκηνικά γίνονται η αποτύπωση των ψυχολογικών καταστάσεων του κειμένου.
Οι φωτισμοί του Σάββα Σουρμελίδη σκοτεινοί και παγωμένοι, σαν να μη ξέρουν πώς να σταθούν και τι να φωτίσουν, κάποιες στιγμές γίνονται καταγγελτικοί.
Η εξαιρετική μουσική του Μανώλη Μπονιάτη, προβάλλει το συναισθηματικό υπόβαθρο και μας θυμίζει όσα λείπουν.
Ομορφιά, αρμονία, θαλπωρή, τρυφερότητα. Λειτουργεί και σαν ηχητικό παραβάν ανάμεσα στις ενότητες του έργου.

Η σκηνοθεσία του Κώστα Δελακούρα, τονίζει με διακριτικότητα τα σημεία- κλειδιά του έργου. Με ευαισθησία προσεγγίζει το τραύμα και φωτίζει τις αιτίες μ' έναν τρόπο που αγγίζει μεν την καταγγελτικότητα, περισσότερο όμως εστιάζεται στο να καταδείξει, αφήνοντας τον θεατή να αναπτύξει τη δική του κρίση. Βάζει τους ηθοποιούς να δημιουργούν κάποιες φορές κυκλικά σχήματα, σαν να θέλουν να εγκλωβίσουν τον "ένοχο" ή μέσα από την αλληλεγγύη να προστατευτούν.
Με μια ώριμη σκηνοθετική ματιά, αναδεικνύει το κείμενο και τις ερμηνείες, τοποθετεί σωστά τις σιωπές για να αναπνεύσει ό,τι πνίγεται και περιβάλλει τα πρόσωπα μ' ένα υγιές πατρικό πρότυπο, που είναι εμφανές στη σκηνοθεσία κι ανύπαρκτο στην ιστορία. Σαν ένας στοργικός πατέρας, με την αγάπη του καλύπτει ένα- δυό αναίτια πλατιάσματα του κειμένου. Μεγάλο ατού της παράστασης η βαθιά σκηνοθετική ματιά του και η καθοδήγηση των ηθοποιών.

Το δυνατό και ιδιαιτέρως σημαντικό έργο της Ετιαρίδου ευτυχεί να έχει πολύ καλούς ερμηνευτές.
Η ίδια σκιαγραφεί με μεγάλη εκφραστικότητα αυτόν τον επικίνδυνο και καταστροφικό τύπο μητέρας που σκορπίζει γύρω της ερείπια.
Ο Δημήτρης Αντωνιάδης στον ρόλο του άβουλου πατέρα δίνει μια ερμηνεία φυσική και ξεκάθαρα πειστική.
Οι δυο τους έχουν πολύ καλή σκηνική χημεία.

Κώστας Δελακούρας, Ειρήνη Ευαγγελάτου συγκλονιστικοί στον ρόλο των περισσότερο πληγωμένων παιδιών.

Γιάννα Παπανικολάου, Γιώργος Γερωνυμάκης, Γιάννης Μιχαλόπουλος πολύ φυσικοί κι αυθεντικοί.
Η Χριστίνα Μωρόγιαννη καταφέρνει με την εκφραστική και πειστική ερμηνεία της να γίνει άκρως αντιπαθητική.

Η μαμά κι ο μπαμπάς λοιπόν.Το κέντρο του κόσμου κάθε παιδιού μικρού ή μεγάλου. Εσωτερικού ή εξωτερικού. Η πρωταρχική πηγή από την οποία ξεδιψάμε. Καλώς εχόντων των πραγμάτων.Κακώς εχόντων, θα μας κατατρέχει μια ζωή αυτός ο πόνος που πολύ δύσκολα θεραπεύεται αλλά θεραπεύεται. Με πολλή δουλειά μαθαίνουμε συλλαβίζοντας στην αρχή, να αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας και να συγχωρούμε.

Η διαθήκη της Άννας Ετιαρίδου είναι μια παράσταση που πρέπει να την δούνε όλοι αλλά κυρίως όσοι σκέφτονται να γίνουν γονείς κι όσοι είναι ήδη. Μπορεί να έχουν γίνει κάποια λάθη μα είναι αναστρέψιμα. Γιατί αν εμείς μετακινηθούμε έστω μισό βήμα, πολλά και πολλοί θα μετακινηθούν μαζί μας. Αν ένας γονιός καταλάβει έστω και αργά, μπορεί να σώσει το παρελθόν.
Είναι αξιέπαινο να υπάρχει τέτοιο θέατρο που θα μπορούσα να το ονομάσω "εκπαιδευτικό" και στην υψηλότερη βαθμίδα του "μεταμορφωτικό". Ένα θέατρο που αφυπνίζει, που μιλάει για τα κακώς κείμενα που θίγει τόσο σημαντικά ζητήματα.

Η παράσταση δείχνει.
Εμείς αποφασίζουμε. Γιατί είναι το πιο σπουδαίο πράγμα του κόσμου, να ξαναγυρίσει εκείνη η πρωταγωνίστρια που λέγαμε, μέσα στην οικογένεια. Η αληθινή όμως κι όχι οι διάφορες μάσκες της.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-diathiki/