Είδαμε το Άσπρο μαύρο του Cormac McCarthy στο Επί Κολωνώ σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αντώνη Καφετζόπουλου.
Ο Ζερόμ Καλούτα κι ο Αντώνης Καφετζόπουλος για ενενήντα λεπτά παίζουν ένα πινγκ πογνκ ιδεολογικών συγκρούσεων με καταιγιστικούς διαλόγους. Ο Ζερόμ σε μια υπέροχη ερμηνεία προσπαθεί να σώσει από την κόλασή του τον καθηγητή Αντώνη Καφετζόπουλο που δεν θέλει να σωθεί. Και που ερμηνεύεται τόσο φυσικά, με τον τρόπο που ο Καφετζόπουλος υποδύεται τον κάθε ρόλο. Δεν προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε όλα αυτά που ακούγονται στους γρήγορους ρυθμούς της παράστασης. Ακόμα και τα ερωτήματα για τη μεταφυσική υπόσταση του Ζερόμ μένουν αναπάντητα. Αυτός ο μαύρος, πρώην κατάδικος είναι ένας φύλακας άγγελος ή και ο Χριστός; Και το δωμάτιό του είναι ένα Καθαρτήριο, ένας προθάλαμος δηλαδή είτε για τον παράδεισο είτε για την Κόλαση του Δάντη. Ο άσπρος αφού δεν αναφέρονται τα ονόματα των ηρώων είναι μια συνηθισμένη περίπτωση ιδιαίτερα μορφωμένου ανθρώπου, που η γνώσεις δεν τον οδήγησαν στη χαρά. Βαριά κατάθλιψη με όνειρο ζωής τον θάνατό του. Δεν αγαπάει τίποτα και κανέναν. Ο μαύρος μετά από χρόνια φυλακής για φόνο, βρίσκει τον Χριστό στην εντατική μετά από τριακόσια ράμματα. Και θέλει να μοιράσει την αγάπη και την ζωή. Δυστυχώς η σλανγκ των αφροαμερικανών δεν μπορεί να αποδοθεί άψογα στα ελληνικά. Μοιράζονται ψωμί και καφέ, ανταλλάσσουν απόψεις, συγκρούονται και αφήνονται στο αδιέξοδό τους. Ελπίζουμε στην επόμενη συνάντησή τους αν υπάρξει. Και δεν καταλήγουμε στο ποιος έχει δίκιο. Θα θέλαμε να έχει ο Ζερόμ. Αλλά πόσο πείθει στην εποχή μας τους υποψιασμένους η θεία αγάπη; Τουλάχιστον είναι όμορφο να ρίχνει γροθιά στο ρατσισμό η εικόνα του μαύρου φυλακόβιου που ξεχειλίζει συμπόνια, δόσιμο και προστασία. Κι είναι τόσο όμορφο το φως που πηγάζει απ' το έρεβος της προηγούμενης ζωής του.
Μια ενδιαφέρουσα παράσταση με υπέροχες ερμηνείες, χιούμορ κι εντάση.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/aspro-mauro/