Μαύροι οι δύο από τους πρωταγωνιστές της, Αφρικανικής καταγωγής νέοι, που καλούνται να παίξουν σε φιλμάκι φτιαγμένο έτσι ώστε να συγκεντρώσει όσο γίνεται περισσότερα likes προβάλλοντας μια δήθεν σκηνή βιασμού. Εγκέφαλος του εγχειρήματος μια youtuber με διαδικτυακό χώρο που θα προβάλλει το φιλμ-«ντοκουμέντο» και που, μπροστά στην πολυπόθητη αναγνωρισιμότητα δεν σταματάει σε τίποτα. Τα fake εγκλήματα από επίφοβους μαύρους πουλάνε στα social...

Η ταινία είναι ένα έργο έντονων ρυθμών και σφιχτής σκηνοθετικής γραμμής, που πετυχαίνει να μεταφέρει στον θεατή το αίσθημα πίεσης που υφίστανται οι νέοι που γυρίζουν την «ταινία μέσα στην ταινία». Η φρασεολογία της γυναίκας-ιθύνοντα νου, η χυδαιότητα του σχεδίου, το θέμα του φιλμ που πρέπει να γυριστεί, συμβάλλουν σε μια αίσθηση ασφυξίας και περιρρέουσας νοσηρότητας. Ο έντονος εκφραστικός δρόμος της Λένας Κιτσοπούλου έχει ενσωματωθεί δημιουργικά στο όλο εγχείρημα. Η αντίθεση με την αφέλεια των νέων, που δεν κατανοούν ακριβώς σε τι έχουν συναινέσει, μέχρι τη στιγμή που αναγκάζονται να to πραγματοποιήσουν, τονίζει το σκοτάδι του χαρακτήρα της βασικής ηρωίδας.

Η νευρική, ασταμάτητη κίνηση της κάμερας, η αξιοποίηση των πηγών φωτισμού που ήδη υπάρχουν στον χώρο και ο μακρινός, εν γένει, φωτισμός της ταινίας συμβάλλουν στο αληθοφανές αποτέλεσμα. Η φωτογραφία του Βασίλη Σταυρόπουλου είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Η ταινία του Δημήτρη Κατσιμίρη είναι, στην ουσία, ένας βομβαρδισμός. Μια καταιγιστική αλληλουχία λόγων, αντιπαραθέσεων, σκηνών βίας. Είναι τόσο γκροτέσκα η όλη σύλληψη της ψεύτικης είδησης, τόσο πορωμένοι αυτοί που συνέλαβαν την ιδέα και την εκτέλεσή της, τόσο εξώφθαλμα χαμερπή τα ένστικτα στα οποία απευθύνονται, τόσο χοντροκομμένη η ξενοφοβική προπαγάνδα που τη διατρέχει, που μοιάζει γελοία.

Όμως γνωρίζουμε όλοι περιπτώσεις ανθρώπων που η ζωή τους θάφτηκε κάτω από τόνους παραποιημένης ή συσκοτισμένης αλήθειας. Το γεγονός ότι το ψέμα σερβίρεται, καταπίνεται αμάσητο και χωνεύεται μεταξύ δείπνου και ύπνου στον βραδινό καναπέ ή διάχυσης του νου μπροστά σε πολύχρωμες μικρές και μεγάλες οθόνες, δεν το κάνει λιγότερο επίφοβο.

Με μια χοντροκομμένη εκδοχή της αλήθειας τράφηκε το θηρίο της μισαλλοδοξίας και άλλοτε. Με μικρές και μεγάλες δόσεις προκατασκευασμένης σκέψης χτίστηκαν και συντηρήθηκαν θυσιαστήρια. Στην αποχαύνωση της άκριτης πίστης πνίγηκε -και παλιότερα- η ανθρωπιά μας.

Ίσως η ευφυής ιδέα και η σημαντική ταινία του Δημήτρη Κατσιμίρη να μην είναι τόσο ανάλαφρη, όσο τα αρχικά χαμόγελα της πρωταγωνίστριας. Ίσως το γκροτέσκο που ζούμε, να μην είναι τόσο γελοίο τελικά...

Ταυτότητα ταινίας: Μικρού μήκους, δράμα, Ελλάδα, 2017

Διάρκεια: 15 λεπτά

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης | Βοηθός σκηνοθέτη: Σελήνη Παπαγεωργίου | Μουσική: As Above So Below, 100chevalier |Κοστούμια: Graziella Ρούσσου, Μυρσίνη Γεωργιάδου | Φωτογραφία-Μοντάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος | Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Σοφία Αραμπατζόγλου | Διευθυντής παραγωγής: Άρης Αντιβάχης | Ήχος: Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος | AC: Πάνος Κατσιμπέρης | Script : Κωνσταντίνα Γιαννοθανάση | Φωτογραφίες παρασκηνίων: Λεωνίδας Παναγόπουλος |Μακιγιάζ: Έλλη Κριαρά | Παραγωγή: Κυριάκος Γκίκας, Γιάννης Ζαφείρης, Δημήτρης Κατσιμίρης, Δημήτρης Σινόπουλος, Βασίλης Σταυρόπουλος

Ερμηνευτές:

Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κοτσιφάς, Χρυσόθεμις Αμανατίδη, Tuji Sanusi, Nick Wahome