Η  υπόθεση του θεατρικού έργου “Μη με λες Φωφώ” του Βασίλη Αλεξάκη έρχεται να συμπληρώσει την ιστορία της Φαίδρας του Ευριπίδη και του Ρακίνα. Πρόκειται για ένα νησιώτικο δράμα που έχει σαν κεντρικές ηρωίδες του την κόρη του Μίνωα και σύζυγο του Θησέα, Φαίδρα και την πιστή της τροφό, Οινώνη. Οι δύο γυναίκες εμφανίζονται ολομόναχες σε μια βραχονησίδα, ξεχασμένες και λησμονημένες από τον ίδιο το χρόνο. Εκεί φαίνεται να έχουν περάσει εκατόνταδες χρόνια, τροφοδοτούμενες από τον ίδιο το μύθο τους και αναμασώντας τις ιστορίες που ανέδειξαν την Φαίδρα σε τραγική ηρωίδα. Ωστόσο, η ελεεινή τους κατάσταση έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με όλα αυτά, με αποτέλεσμα από την αρχή κιόλας να γίνεται αντιληπτή η κυνική διάθεση του συγγραφέα.

Σύμφωνα με την υπόθεση της, η παράσταση “Μη με λες Φωφώ” φαίνεται να έχει μια εμφανώς σουρεαλιστική βάση με επιρροές από το θέατρο του παραλόγου και τις μεταδομιστικές θεωρίες της μετανεωτερικότητας. Στις ομοιότητες με αυτά τα ρεύματα πρέπει να αναζητηθεί και το νόημα της. Πράγματι, το θέατρο του παραλόγου είναι γέννημα θρέμμα της εποχής που ακολούθησε τον πόλεμο, όποτε και άρχισε ένα γενικότερο ρεύμα αμφισβήτησης με υπαρξιστικές προεκτάσεις. Μέσα από τη χρήση επαναλαμβανόμενων καταστάσεων και λέξεων, τη ρευστότητα των θεατρικών συμβάσεων, την ελλειπτικότητα του λόγου και της ονειρώδους υπερβατικότητας, το θέατρο που ανέδειξε θεατρικούς συγγραφείς όπως ο Μπέκετ καταφέρνει να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της συντήρησης και μια ηθική που σφυρηλατήθηκε στη φλόγα της πιο βάρβαρης ανηθικότητας. Παράλληλα, η μετανεωτερική θεώρηση του κόσμου δημιουργεί την πιο πρόσφορη συνθήκη απομάγευσης της κοινωνίας και αποδόμησης των μεγάλων αφηγήσεων που κλόνισαν τον 20ο αιώνα. Χρησιμοποιώντας αυτά τα δύο μέσα, η παράσταση “Μη με λες Φωφώ” θέτει στο στόχαστρο την αποκαθήλωση της Φαίδρας σαν τραγική ηρωίδα, αλλά και την αποδόμηση του ίδιου της του μύθου.
Πράγματι, το ρουν της εξέλιξης αναδεικνύει όλο και περισσότερο τη σύγκρουση ανάμεσα στο μυθικό και το ανθρώπινο. Αυτή ακριβώς η οπτική είναι που δίνει στην παράσταση ιδιαίτερη φρεσκάδα, αλλά και ένα βαθύτερο νόημα. Παράλληλα, το πηγαίο χιούμορ, οι έξυπνοι διάλογοι, αλλά και οι προζάτες ερμηνείες των ηθοποιών την καθιστούν ανάλαφρη και ευχάριστη προκαλώντας μία ακόμη αντίθεση ως προς το τραγικό μύθο της κεντρικής ηρωίδας. Με αυτό το τρόπο το τεράστιο ενεργειακό της μέγεθος, το οποίο φαίνεται να τη κρατά εγκλωβισμένη στο μικρό νησάκι, συρρικνώνεται, με αποτέλεσμα το τέλος της παράστασης να βρίσκει τις δύο ηρωίδες λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα, μέσα από ένα ποιητικό εύρημα της αφήγησης. Με άλλα λόγια, όσο πιο πολύ ο μύθος καταρρέει, τόσο πιο αληθινές και ανθρώπινες γίνονται οι δύο γυναίκες, μέσα από μια ιδιότυπη τελετουργία μεταμόρφωσης. Τέλος, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η ενδυματολογική προσέγγιση της παράστασης, η οποία μέσα από την παραμυθένια της διάθεση κατέστησε ακόμα πιο έντονη τη σύγκρουση ανάμεσα στον κόσμο του μύθου και την πραγματικότητα. Η ηρωίδα μάταια προσπαθεί να παίξει το τραγικό της ρόλο σε έναν κόσμο που φαίνεται να μη τα σηκώνει πλέον όλα αυτά. Τα ρούχα της δεν της κάνουν και το στέμμα της δεν έχει πια καμία σημασία.
Από τα παραπάνω γίνεται εμφανές ότι η παράσταση “Μη με λες Φωφώ” σε σκηνοθεσία Τρύφωνα Ζάχαρη αποτελεί ένα κύμα φρέσκου αέρα στις αθηναϊκές θεατρικές σκηνές. Παράλληλα, εντάσσεται σε μια θεματική ενότητα που έχει ανοίξει ήδη από το καλοκαίρι ο Νικόλας Ανδρουλάκης με την παράσταση του “Κύριος και Κυρία Λοτ”, όπου και επιχειρείται η αποδόμηση ενός επικού έρωτα μέσα από τη μεταφορά του στο σήμερα. “Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες” έσκουζε το ραδιόφωνο πριν μερικά χρόνια. Παρ' όλα αυτά η Φαίδρα παραμένει να φωνάζει στη φτωχή τροφό της “Μη με λες Φωφώ” σαν μια τελευταία πράξη αντίστασης σε αυτό που της συμβαίνει.

Studio Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134, 2106453330)
Συγγραφέας: Βασίλης Αλεξάκης
Σκηνοθεσία: Τρύφωνας Ζάχαρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλέξης Διαμαντής
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Ελένη Βαρδαβά
Φωτισμοί: Γιώργος Κουτσαλιάρης, Γιώργος Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες – Teasers – Trailers: Sic Semper Tyrannis
Μοντάζ: Γιώργος Κουτσαλιάρης, Αδριανός Γκάτσος, Αλέξης Διαμαντής
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Παίζουν:
Ηλέκτρα Τσαγκανά
Αδριανός Γκάτσος
Αλέξης Διαμαντής
Τρύφωνας Ζάχαρης
Γιώργος Αντωνόπουλος
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: 12, 8, 5 ευρώ