Ο Ντάριο Φο (1926–2016) ήταν Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός για το σατιρικό και πολιτικά αιχμηρό έργο του. Το 1997 τιμήθηκε με το Nobel Prize in Literature για τη συμβολή του στη σύγχρονη πολιτική σάτιρα. Τα έργα του αντλούν στοιχεία από τη λαϊκή θεατρική παράδοση της Ιταλίας, ιδιαίτερα την commedia dell’arte, και συχνά ασκούν κριτική στην εξουσία, την Εκκλησία και το πολιτικό σύστημα. Ο Ντάριο Φο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του πολιτικού θεάτρου του 20ού αιώνα.

Το έργο Mistero Buffo που παρουσιάστηκε το 1969, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πιο προκλητικά έργα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Δεν πρόκειται για ένα ενιαίο θεατρικό με συγκεκριμένη πλοκή, αλλά για μια σειρά από μονολόγους και επεισόδια εμπνευσμένα από μεσαιωνικά θρησκευτικά κείμενα και λαϊκές αφηγήσεις. Ο Φο αναπλάθει βιβλικές ιστορίες μέσα από τη σκοπιά των φτωχών και των καταπιεσμένων, δίνοντας έμφαση στη λαϊκή οπτική και ασκώντας έντονη κοινωνική και πολιτική κριτική.

Η ομάδα “Anam(m)a”, με βασικούς συντελεστές τον Κώστας Γάκης και τη Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου, αποτελεί μια καλλιτεχνική–θεατρική συλλογικότητα που μέσα από τις παραστάσεις της προσεγγίζει με σεβασμό και ευαισθησία σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα. Με όχημα τις δυνατές και ανθρώπινες ιστορίες της, φέρνει τους θεατές στο «εδώ και τώρα», σε μια βιωματική επαφή με την πραγματικότητα και την αλήθεια.

Το χιούμορ, η ζωντανή μουσική, η αμεσότητα της επικοινωνίας και η καθαρότητα της έκφρασης αποτελούν τα βασικά «βέλη» στη φαρέτρα της ομάδας. Αυτά τα στοιχεία είναι που την έχουν κάνει ιδιαίτερα αγαπητή στο κοινό, δημιουργώντας κάθε φορά μια ουσιαστική, συγκινητική και αυθεντική θεατρική εμπειρία.

Η Ομάδα «Anam(m)a» για άλλη μια φορά μας αποδεικνύει πως το θέατρο δεν χρειάζεται εντυπωσιακά σκηνικά και περίτεχνα μέσα για να αγγίξει την ψυχή. Χρειάζεται αγάπη, σεβασμό και φαντασία. Όταν η απλότητα συναντά τη φλόγα της δημιουργίας, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς όμορφο , είναι μοναδικό και αληθινό.

Με λιτά μέσα αλλά πλούσια εκφραστικότητα, οι ηθοποιοί, γεμάτοι ενέργεια, ρυθμό και πάθος, σε παρασύρουν στον μαγικό κόσμο του Ντάριο Φο. Έναν κόσμο όπου το γέλιο δεν είναι επιφανειακό, αλλά αιχμηρό και αποκαλυπτικό. Έναν κόσμο όπου το χιούμορ λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινωνίας, φωτίζοντας τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης.

Μέσα από γρήγορους διαλόγους, έντονες εναλλαγές συναισθημάτων και ζωντανή σκηνική παρουσία, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα άμεση και οικεία. Το κοινό γελά, συγκινείται, προβληματίζεται. Και ίσως, φεύγοντας από την αίθουσα, να κουβαλά μαζί του κάτι περισσότερο από μια όμορφη θεατρική εμπειρία: μια σκέψη, ένα ερώτημα, μια εσωτερική αναζήτηση.

Οι ηθοποιοί μιλούν για την παράσταση:

Θαλειάννα: Αυτό το έργο μας θυμίζει πως η ανθρωπότητα δεν θα αλλάξει ποτέ, μας θυμίζει επίσης πως το να γελάς είναι αυτό που σε κάνει να προχωράς!!

Μυρσίνη: Εμείς οι γελωτοποιοί, είμαστε η μουσική σε μια ταραντέλα..με μάτια γελαστά κ λίγο θλιμμένα!

Ηλιάνα: Για μένα, το έργο δεν αφήνει τον θεατή να ανασανει. Το τραγικό και το κωμικό εναλλάσσονται αδιάκοπα σαν εκκρεμές, δημιουργώντας μια ανήσυχη ισορροπία που ταράζει και συγκινεί ταυτόχρονα!

Βιβή: Αυτό που αγαπώ σ' αυτό το έργο ειναι ότι ο Ντάριο Φο μετατρέπει την αλήθεια σε "φωνή" που καλούμαστε όλοι να ακούσουμε.

Ρένα: Η αλήθεια δεν φοράει στέμμα· περπατά ξυπόλυτη ανάμεσα στους φτωχούς και γελάει δυνατά.

Νάσια: «Τελικά δεν ήταν αλήθεια ...όνειρο ήτανε» Τελικά τα όνειρα είναι για τους δειλούς που δεν μπορούν να αντέξουν την κιπραγματικότητα... Και αν είναι για τους δυνατούς που στοχεύουν να φτάσουν εκεί;!...
εμενα όνειρο μου είναι το θέατρο...

Μάρα: ..ακόμα και τα θαύματα έχουν το μυστήριο μυστικό τους.. Κλαις, φοράς τη μάσκα που γελάς.. μουλιάζει..σπάει.. ψηφίδες..για μια νέα αρχή.

Άννα: Ένας καθρέφτης για το φως και το σκοτάδι, για το ιερό και το βλάσφημο ,για την υποκρισία και την αλήθεια...

Αγγελική: Κείμενο και σκηνοθεσία συνωμοτουν, ώστε με έναν καταγγελτικο αλλά και τρυφερό λόγο, κίνηση, τρόπο, το γέλιο να απελευθερωσει την ευαισθησία μας αλλά και να γίνει πολιτική πράξη.

Νεκτάριος: Πόσο αλήθεια λείπει από τις ψυχές μας σήμερα η λέξη ελευθερία...? Ένα θεατρικό έργο, που από την πρώτη του λέξη σου δίνει τη δύναμη να μιλάς, να ελπίζεις, να αντιστέκεσαι, να νιώθεις, να κάνεις όνειρα και γιατί όχι να παίρνουν τα μυαλά σου αέρα στην προσπάθεια να δημιουργήσεις έναν ομορφότερο κόσμο.

Μάνος: Μια φαρσοτραγωδία αποδόμησης των αιώνιων κοινωνικών και θρησκευτικών θεσμών που δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε ανάγκη.

Μαρία: Ειναι μια ιστορία για 18 άτομα που αγαπήθηκαν, κάνανε τον τρόμο τους γέλιο και τους κάνουν όλους να σκάνε απ’ τα γέλια. Η ομάδα του Ντάριο Μπουφο!

Ασημίνα: Αν και ο ιδιος ο Νταριο Φο δηλωνε αθεος, είχε καταλάβει την ουσία του Θεού καλύτερα από τους περισσότερους ένθεους και ιερείς

Δημήτρης: Η τέχνη είναι ανάγκη και οι καλλιτέχνες πλάσματα που ξέρουν να δημιουργούν ακόμα και με την στάχτη που απομένει.
Οταν συναντώ ένα έργο γεννημένο από έναν άνθρωπο γεμάτο ανάγκες, το χρέος μου είναι να το μεταφέρω με όλη μου την ψυχή σε όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές.

Λευτέρης: Το έργο αυτό προσωπικά, μου δημιουργεί μια χαρμολύπη.
Γεννάει μέσα μου, μια ενέργεια που φωνάζει: δεν τα παρατάμε! Αυτό το έργο είναι η ασπίδα και το δόρυ απέναντι σε ό,τι περνάει ο λαός μας, σήμερα.

Χριστίνα: Κατασακάτης:
Αέρινη και αγνή ψυχή
που η στραβή κοινωνία
τον βλέπει σαν βάρος.
Ο Φο του δίνει δικαίωμα
στο θαύμα της ύπαρξης.
Μέσω της ενσυναίσθησης.
π.Χ.