Ο Σπύρος Γραμμένος δεν έδωσε μια συναυλία σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει. Όσοι τυχεροί παρευρέθηκαν, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων το βράδυ της Παρασκευής, παρακολούθησαν μία ξεχωριστή μουσική και όχι μόνο βραδυά που σίγουρα θα θυμούνται για πολύ καιρό. Ήταν μία διοργάνωση που τα είχε όλα. Μουσική , τραγούδια, stand up comedy και πολύ γέλιο. Ο τραγουδοποιός έχει μία αλληλεπίδραση με το κοινό που λίγοι την έχουν καταφέρει σε αυτό το βαθμό. Οι θεατές ένιωσαν ότι δεν βρίσκονταν σε έναν συνηθισμένο συναυλιακό χώρο, αλλά σε έναν χώρο γεμάτο δικούς του ανθρώπους και φίλους, δημιουργώντας παράλληλα την αίσθηση ότι μπορούσε να τραγουδήσει και να εκφραστεί ελεύθερα, όπως ο ίδιος ο καλλιτέχνης ήθελε.

Ο ίδιος μας παρουσίασε τραγούδια από τον νέο του δίσκο που θα κυκλοφορήσει μέσα στις επόμενες βδομάδες.Το κοινό υποδέχθηκε τη νέα του δουλειά με ενθουσιασμό, με αποθέωση και πολλά χειροκροτήματα.

Ακούσαμε και παλιά αγαπημένα τραγούδια, αλλά και νέες ενορχηστρώσεις που ανάμεσά τους υπήρξαν πολλές αυθόρμητες στιγμές από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, πράγμα που μείωσε ακόμα περισσότερο την απόσταση με το κοινό.

Ο Σπύρος Γραμμένος είχε και καλεσμένους που έδωσαν μία ξεχωριστή νότα στην ήδη ξεχωριστή συναυλία. Στην σκηνή ανέβηκαν και έκαναν το κοινό να γελάσει με τα αστεία και τα κείμενά τους οι Πάρης Ρούπος , Χρύσα Κοτσαρίνη, Αριστοτέλης Ρήγας και Ηρώ Κατσούδα. Οι παρευρισκόμενοι είχαν το προνόμιο να απολαύσουν τους κωμικούς και στις ερμηνευτικές τους ικανότητες.

Αυτό όμως που κρατάω είναι ότι ο οικοδεσπότης μας και οι καλεσμένοι του είναι ότι κατάφεραν να κάνουν το κοινό να ξεχάσει τα όποια προβλήματά του, να αφήσει στην άκρη την καθημερινότητα και για 2,5 ώρες να τραγουδάει, να χορεύει, να γελάει και να συγκινείται σε αρκετά σημεία.

Αυτό, όμως, που κρατάω περισσότερο είναι ότι ο οικοδεσπότης μας και οι καλεσμένοι του κατάφεραν να κάνουν τους θεατές να ξεχάσουν, έστω και για λίγο, τα όποια προβλήματά τους, να αφήσουν στην άκρη την καθημερινότητα και, για δυόμισι ώρες, να τραγουδάνε, να χορεύουν, να γελάνε και να συγκινούνται.

Μια συναυλία με ψυχή, χωρίς «πρέπει» και χωρίς δηθενιές. Και, κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Γραμμένου: να δημιουργεί έναν χώρο όπου ο καλλιτέχνης και το κοινό συναντιούνται αληθινά, χωρίς αποστάσεις και προσποιήσεις. Ίσως γι’ αυτό, ήδη ο υπογράφων του παρόντος άρθρου —και σίγουρα μαζί του και το υπόλοιπο κοινό— ανυπομονεί για την επόμενη συναυλία του.