Συνέντευξη του σκηνοθέτη Ανδρέα Ζαφείρη και του θιάσου του (Λουκάς Ξαπλαντέρης, Αμελί Τριπαμπούκη, Κατερίνα Προκόπη) για την παράσταση «Charles Bukowski H αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση» στο θέατρο 2510.

Στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο 2510 στα Εξάρχεια, κάτι συμβαίνει τελευταία. Παραστάσεις διαμάντια ξεπηδούν η μία μετά την άλλη. Έτσι λοιπόν, συνάντησα ένα απόγευμα, τον σκηνοθέτη Ανδρέα Ζαφείρη και τον θίασο του. Μιλήσαμε για την νέα παράσταση που ανεβάζουν το έργο ''Charles Bukowksi: Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση''. Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Αμερικής, έχοντας πολύ φανατικό κοινό, ξεχώρισε για την ωμότητα, την ειλικρίνεια του και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα απολαύσετε πολύ την συγκεκριμένη παράσταση.

Σας αφήνω και δυο στίχους του Μπουκόφσκι που έγιναν και τραγούδι από τα Διάφανα Κρίνα:

Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

Χ.Κ.

«Charles Bukowski H αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση»
του Ανδρέα Ζαφείρη

Ανδρέας Ζαφείρης

1) Κύριε Ζαφείρη καλησπέρα σας, και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. α) Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας; Πως προέκυψε το θέατρο στην ζωή σας;
β) Θα μας πείτε 5 πράγματα για τον εαυτό σας, που ξέρουν κυρίως οι πολύ αγαπημένοι σας; 

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Όμως το θέατρο προέκυψε στη ζωή μου σαν ένα παιδικό παιχνίδι (κυριολεκτικά). Στη Πυρσόγιαννη, στο χωριό μου, στις καλοκαιρινές διακοπές, είχαμε «ανακαλύψει» στο παλιό, πέτρινο σχολείο, τη θεατρική σκηνή του. Με τα παιδιά του μαχαλά στήναμε κάθε καλοκαίρι και μια θεατρική παράσταση. Νομίζω ότι όλες οι μεγάλες αγάπες στη ζωή των ανθρώπων έχουν κάποια ρίζα και στη παιδική τους ηλικία. Το θέατρο, και κάθε μορφή Τέχνης, είναι η μεγάλη μου αγάπη. Μα, πάνω από όλα, οι άνθρωποι. Χωρίς αυτούς η Τέχνη γίνεται αυτοαναφορική και επομένως μη-Τέχνη.

2) Φέτος σκηνοθετείτε την παράσταση Charles Bukowski “Η Αγάπη είναι ένας Σκύλος από την Κόλαση” στο θέατρο 2510. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον συγγραφέα του έργου και για την παράσταση;

Σκηνοθετώ και έγραψα το έργο. Η παράσταση, όπως και κάθε παράσταση, είναι μια μεγάλη πρόκληση. Σε πολλά επίπεδα. Τεχνικά και αισθητικά. Αλλά και στο επίπεδο των σχέσεων μέσα στην ομάδα. Κανένα συλλογικό καλλιτεχνικό έργο δεν αξίζει εάν δεν βασίζεται σε σχέσεις αρμονίας. Και το θέατρο είναι η κατεξοχήν συλλογική τέχνη. Ήμουν πολύ τυχερός που είχα την τιμή να συνεργαστώ με 3 καταπληκτικούς ηθοποιούς και ταλέντα: τον Λουκά Ξαπλαντέρη, την Αμελί Τριπαμπούκη και την Κατερίνα Προκόπη και τη Βοηθό σκηνοθέτη, τη Μαριαλένα Μπόη.

3)α) Πως δημιουργήθηκε η Θεατρική Ομάδα 2510 και από ποιους αποτελείται; β) Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο ποιητικό έργο και τι δυσκολίες-προκλήσεις συναντήσατε μπαίνοντας σε αυτό το δημιουργικό ταξίδι;

Η Θεατρική Ομάδα 2510 είναι ένα σχήμα δυναμικό ως προς τα μέλη της: ανάλογα με τις παραστάσεις που πραγματώνει. Φέτος ξεκίνησε τη διαδρομή της. Θα ήταν θεμιτό και ιδανικό να σχηματιστεί ένας πυρήνας ανθρώπων του Θεάτρου, που θα μοιράζονται το ίδιο όραμα για αυτό. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε αυτή την πορεία. Οι δυσκολίες του αν ασχοληθείς με το σύμπαν του Μπουκόφσκι, γιατί κάθε σπουδαίος καλλιτέχνης αυτό τελικά δημιουργεί, ένα μικρό σύμπαν, είναι πολλές. Αρχειακή έρευνα, έρευνα ιστορική, πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική. Ο κόσμος ενός δημιουργού είναι γειωμένος στην εποχή του και ταυτόχρονα έχει και μια σχετική αυτονομία. Το όριο ανάμεσα σε αυτά τα δυο είναι λεπτό. Όπως λεπτό, σαν έδαφος από πάγο, έτοιμο να σπάσει και να σε παρασύρει, είναι και το όριο ανάμεσα στην δική σου υποκειμενικότητα ( ανάγνωση/ερμηνεία) και στην «αντικειμενικότητα» του ποιητή.

4) Ο Charles Bukowski χρησιμοποίησε την ποίηση και την πεζογραφία του για να απεικονίσει τους καταπιεσμένους ανθρώπους στην αμερικανική κοινωνία και για να περιγράψει την φθορά της αστικής ζωής. Πόσο θεωρείτε ότι επηρέασε η παρουσία της Λίντιας Λι Μπουκόφσκι στην δημιουργία του έργου του;

Η Λίντια, νομίζω, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη διαδρομή του ποιητή και στο έργο του: τον «εξημέρωσε» με ένα τρόπο, ή μάλλον, πιο ορθά, τον έκανε να αποδεχτεί πλευρές του εαυτού του και του κόσμου γύρω του που αρνιόταν. Αλλά, τελικά, αυτός δεν έιναι ο ρόλος του μεγάλου έρωτα;

5) Είναι όντως τελικά η αγάπη ένας σκύλος από την κόλαση; ...ή ένα κρυφοκοίταγμα στον Παράδεισο; Και, τελικά, μπορεί κάποιος να αγγίξει την Αλήθεια και τη Λύση;

Νομίζω κάθε απάντηση είναι σωστή και κάθε σχέση τόσο μοναδική που δύσκολα προκύπτει η γενίκευση. Από την άλλη όμως, σε μια εποχή με τόσες παθογένειες σε όλα τα επίπεδα, είναι δυνατόν ο έρωτας να μείνει εκτός;

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη; Το αγαπημένο μου βιβλίο και τραγούδι;

Πάλι θα πρέπει να επιστρέψω στα παιδικά χρόνια. Μόνο τότε αγαπάμε κάτι τόσο δυνατά και τόσο αθώα. Βιβλίο: Τα σπασμένα φτερά. Τραγούδι: το Fantasmagoria for two, που ακούγεται και στην παράσταση. Αγαπημένο σημείο στη πόλη: όπου οι άνθρωποι συναντιούνται και επικοινωνούν πραγματικά, αγωνίζονται, δημιουργούν, αγαπιούνται. Μια στροφή στη Σταδίου, μια συνάντηση παραδοσιακών οργάνων στη Πνύκα, ένα παγκάκι με θέα τη θάλασσα στην Ελευσίνα.

7) Πέρα από την παράσταση αυτή, υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για την φετινή σεζόν;

Φέτος ανεβάζουμε ήδη δυο παραστάσεις: «Κατερίνα Γώγου: το γαμώτο που δεν έζησα» και «Νίκος Μπελογιάννης: στο Μπόϊ των Ονείρων». Μια τριλογία στην ουσία, τριών, για διαφορετικούς (ή μήπως όχι και τόσο) λόγους, σημαντικών προσώπων. Παράλληλα ετοιμάζονται και οι ερασιτεχνικές παραστάσεις των εργαστηρίων θεάτρου του Χώρου 2510.

8 ) Παράλληλα με την σκηνοθεσία, το καλοκαίρι εκδώσατε και το πρώτο σας βιβλίο DEUS EX MACHINA-ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ από τις εκδόσεις Σακαρέλη. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό;

Είναι μια «Αστυνομικού» τύπου ιστορία, που εξελίσσεται στην αρχαία Αθήνα. Στη πραγματικότητα το έγκλημα και η διερεύνησή του είναι το «πάνω κείμενο». Ισχυρό μεν, γιατί η ιστορία φόνου είναι ένα αυτοδύναμο περιβάλλον. Αφετέρου, δε, λειτουργεί ως υπόβαθρο, καθώς γίνεται το φόντο, η αφορμή, για να γνωρίσουμε έναν κόσμο τόσο τυπικά οικείο και τόσο σκοτεινό: την άγνωστη, αρχαία Αθήνα, πίσω από τα μεγάλα ονόματα, τους πολέμους, τα «χρυσά χρόνια». Μια απίστευτα γοητευτική Πόλη, βγαλμένη όχι από τη φαντασία αλλά από την ίδια την πραγματικότητα.

9) Πως ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο αυτό;

Το βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω όταν, κάνοντας μια ιστορική έρευνα για ένα θέμα σχετικό με το αρχαίο θέατρο, διαπίστωσα πόσα δεν γνωρίζουμε, πόσα δεν μαθαίνουμε, πόσο μυστηριώδης, παράξενη και γοητευτική είναι αυτή η αρχαία Πόλη. Δυστυχώς, σε αντίθεση με άλλες, πιο σύγχρονες ιστορικές περιόδους, το αρχειακό υλικό και οι πηγές είναι πολύ λίγες. Και αναφέρομαι σε αυτές τις πηγές που θα επιτρέψουν σε ένα συγγραφέα να ανασυνθέσει μια αστυνομική ιστορία στο Τότε. Παράλληλα έπρεπε να κάνω και ιστορική έρευνα, καθώς τίποτα δεν μπορεί να αφεθεί στο χώρο του ατεκμηρίωτου, πέρα φυσικά από την μυθοπλασία την ίδια. Που και αυτή όμως θα πρέπει να έχει τα θεμέλια ενός ντοκουμέντου.

Θα θέλαμε να κλείσουμε, με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.

Να σας ευχαριστήσουμε για τη συνέντευξη και να συνεχίσουμε να είμαστε σε επαφή, αναζητώντας τη δυνατότητα, ο καθένας από τη μεριά του, να χτιστεί ένα μεγάλο, εναλλακτικό στο κυρίαρχο πολιτιστικό αφήγημα, δίκτυο καλλιτεχνών, δημιουργών, συντελεστών. Γιατί...«Η Ομορφιά υπάρχει στην αλήθεια! Όσο σκληρή και εάν είναι ...Γιατί η αλήθεια που μιλάει για την ασχήμια, είναι όμορφη».

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Λουκάς Ξαπλαντέρης

1) Τι θαυμάζετε περισσότερο στον ρόλο που υποδύεστε;

Ο χαρακτήρας που καλούμε να υποδυθώ είναι εμπνευσμένος από τον κόσμο και το έργο του Charles Bukowski. Είναι ένας κόσμος εφήμερος και φευγαλέος που τον περιγράφει συνέχεια στα έργα του. Και τον θαυμάζω γιατί με έναν πρωτότυπο και πρωτόγονο τρόπο περιγράφει την υποκρισία και την αδικία του κόσμου.

2)Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για να φέρετε αυτό το ρόλο εις πέρας;

Η πρόκληση που είχα ήταν πως θα καταφέρω να κατανοήσω το κείμενο, τον χαρακτήρα αυτόν, να μπω στον δικό του κόσμο έναν περίπλοκο κόσμο ώστε να δω τι πραγματικά του συμβαίνει για να μπορέσω να το μεταφέρω στον θεατή. Στο έργο πέρα από μία ιστορία που εξελίσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, ακούγονται από τον χαρακτήρα που υποδύομαι και πολλές αλήθειες για την κοινωνία στην οποία ζούμε. Και αυτό που εγώ θεωρώ επιτυχία σε ένα έργο είναι ο θεατής φεύγοντας να προβληματιστεί και αυτό από μόνο του είναι μια πρόκληση. Έχω την σκηνοθετική οδηγία σε κάποια σημεία του έργου να στρέφομαι και να επικοινωνώ με το κοινό και όταν βλέπω ανθρώπους που έχουν θυμώσει, συγκινηθεί ή γελάνε σαρκαστικά αυτό σημαίνει ότι αυτό που ήθελε να περάσει ο σκηνοθέτης μέσα από αυτό το έργο το έχει καταφέρει και μαζί με εκείνον κ εγώ.

Αμελί Τριπαμπούκη

1)Πόσο εύκολο ήταν να "συμβαδίσετε" με την βωμολοχία και την ελευθεριάζουσα γλώσσα του C.B.;

Ο Τσάρλς Μπουκόφσκι ήταν μία συνυφασμένη ύπαρξη, όχι με την κοινή αλήθεια, αλλά με την αλήθεια των βρώμικων χαρτονιών, των θραυσμάτων γυαλιών σπασμένων μπουκαλιών μπύρας και των χαρτόκουτων της “άλλης” πραγματικότητας, αυτής του περιθωρίου, μια ωμή αλήθεια που δεν "βόλευε" να ακούγεται και ο κόσμος δεν μπορούσε να αφουγκραστεί την ανάγκη της, μία αλήθεια που είχε βιώσει και ο ίδιος και όχι για μικρό διάστημα. Για δέκα ολόκληρα χρόνια, μέσα στα οποία ζούσε κι εκείνος πότε άπορος, ξεχασμένος και παραπεταμένος απο οικογένεια και κοινωνία, καταφεύγοντας στο αλκοόλ και στις φασαρίες για να καταλήξει στον πολυπόθητο καβγά της βραδιάς. Η ποίηση του είναι βρώμικη και γεμάτη not politically correct λέξεις, εντάξει, όποιος γνωριστεί με τα πεζά του έστω και λίγο θα το δει, όμως γνώρισε μία τελείως διαφορετική πλευρά της κοινωνίας και των ανθρώπων, και αυτήν σκιαγραφεί, πόσο political correctness να χωρέσει όταν οι ίδιες οι εμπειρίες σε προδίδουν, συνεπώς η αμβλύτερη, λουστραρισμένη γλώσσα, που ήταν κοινώς αποδεκτή τότε, δεν ήταν κάτι που του ταίριαζε και μπορούσε να συμβιβαστεί μαζί της και αυτό σόκαρε και μεταφράστηκε σε χυδαία γραφή και βωμολοχική διάθεση. Ήταν ένας άνθρωπος που τον αφορούσε ο δυστυχής άνθρωπος, ο ριγμένος, ο αδικημένος, που είχε ζήσει τις κακουχίες στο “πετσί” του και είχε κυλιστεί στο βούρκο και δεν μιλούσε εκ του ασφαλούς, μιλούσε και αναφερόταν σε όλα αυτά εκ πείρας και εκ ενσυναισθήσεως. Όλα τα κακοτράχαλα τα έπαιρνε και τα μεταμόρφωνε σε γραπτά τα οποία σοκάριζαν τη πλειοψηφία του κόσμου γιατί δεν ήταν έτοιμη να τα ακούσει και να τα αποδεχτεί, καθώς μέχρι και σήμερα, και γι' αυτό άλλωστε παραμένει διαχρονικά επίκαιρος και αφορά όλο και περισσότερη μερίδα κόσμου γνωρίζοντας μετά από τόσα χρόνια ολοένα και μεγαλύτερη αναγνώριση για τα ιδιαίτερα θέματα που έχει καυτηριάσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, όπως βλέπουμε όλα στη ζωή ανακυκλώνονται και η ιστορία όσο θλιβερή κι αν είναι, διαρκώς επαναλαμβάνεται με διαφορετική επικεφαλίδα και μικρές παραλλαγές βιτρίνας, ο κάθε άνθρωπος κοιτάζει μέσα στον μικρόκοσμό του και όχι στο μαζικό καλό ή στην δυστυχία των άλλων, δεν τον ενδιαφέρει να τη νιώσει και να κάνει κάτι γι' αυτήν, οπότε ο συγκεκριμένος περιθωριακός “τύπος” των καταγωγίων θα αφορά "κάθε σήμερα & τώρα" που ζούμε. Στο κομμάτι της γλώσσας λοιπόν, που χρησιμοποιεί για να περιγράψει την φύση του ανθρώπου, που τον ενδιαφέρει, ανέκαθεν, να είναι ο ίδιος καλά, να τα καταφέρνει ο ίδιος και πάει λέγοντας, αδιαφορώντας για τους άλλους, εκείνους τους πιο “άτυχους”, τους λιγότερο ευνοημένους, εκείνων τις ψυχές των οποίων τρύπωνε να κρυφοκοιτάξει ο Μπουκόφσκι, δίνοντάς τους πίσω τον στερημένο λόγο τους και βρίσκοντας την αποδιωγμένη έκφρασή τους, εμένα με εκφράζει σε απερίγραπτο βαθμό και δεν με βοήθησε μόνο να συμβαδίσω κατ' ανάγκην με αυτή, αλλά και στο να στοχαστώ σοβαρά, να έρθω στη θέση να σκεφτώ και να διαπιστώσω για μία ακόμη φορά πολλά πράγματα για την κοινωνία και πως όσους κύκλους κι αν κάνει η ζωή, πάντα στη μέση θα είναι σταθερά ο άνθρωπος, ο οποίος με θλίψη συμπεραίνω, πως πάντα θα στέκεται αμετανόητος με το ίδιο βλέμμα απέναντι στις καταστάσεις να συνεχίζει τα ίδια λάθη που δεν του επιτρέπουν να εξελιχθεί στην πραγματική ουσία του.

2)Γιατί θεωρείτε ότι Ο Charles Bukowski είναι σύμφωνα με τον Sartre ο «μεγαλύτερος ποιητής της Αμερικής»;

Πλήθος πηγών αναφέρουν τον Sartre να περιγράφει με τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό τον Bukowski, όπως άλλωστε έκανε και ο Ζαν Ζενέ, αν και ο βιογράφος του Howard Sounes απορρίπτει την προκείμενη δήλωση του Sartre, ως παραμύθι που κυκλοφόρησε ο Μπουκόφσκι. Αλλά αυτό είναι μία απλή εικασία που μάλλον θα μείνει θολή και αδιευκρίνιστη. Από την άλλη, επίσης ο Μπουκόφσκι έχει αναφερθεί αρκετά σε επιστολές του όσον αφορά τα "πρώιμα" διηγήματα του Sartre , όπως και στο ότι γοητεύτηκε απο την απόρριψη του Νόμπελ και γενικά τον έχει απασχολήσει πολλάκις και έχει δεχτεί μια κάποια επιρροή απο τις υπαρξιακές ρίζες της γραφής του στη δική του συγγραφική αντίληψη και κοσμοθεωρία. Ανάμεσά τους αναπτύχθηκαν τα παρακάτω σημεία και με αυτό τον τρόπο θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι μοιράζονται σε κάποιον βαθμό ένα κοινό κόσμο. Ο φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος Jean-Paul Sartre υποστηρίζει ότι η μοναξιά είναι απαραίτητο συστατικό στην ύπαρξη του ανθρώπου γιατί εκφράζει το παράδοξο της ύπαρξης. Από τη μία, επιδιώκουμε να δώσουμε νόημα στη ζωή μας και, από την άλλη, νιώθουμε ότι το σύμπαν μας δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα. Ο Σαρτρ υποστηρίζει ότι η μοναξιά είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ένταση μεταξύ αυτών των συναισθημάτων γιατί δίνει νόημα στο αίσθημα του κενού. Επίσης, όντας μέσ' στις καταχρήσεις και ο ίδιος, κάπνιζε πάνω από 60 τσιγάρα, έπινε λίτρα αλκοόλ και κατάπινε 12 διαφορετικά συνταγογραφούμενα χάπια σε καθημερινή βάση. Η υπαρξιακή μοναξιά του Σαρτρ ήταν το φίλτρο μέσα από το οποίο συνειδητοποίησε τον κόσμο. Ήθελε να βρει τη βασική ανθρώπινη ύπαρξη δίνοντας ζωή στη μοναξιά, καθώς φράση του αναφέρεται ως εξής: «Αν αισθάνεσαι μόνος όταν είσαι μόνος, είσαι σε κακή παρέα». Από την άλλη, όχι τόσο αντίρροπη πλευρά, η επιθυμία να γεμίσουμε τη μοναξιά μας με υπαρξιακό περιεχόμενο παίζει βασικό ρόλο στην ποίηση και στον κόσμο του Μπουκόφσκι. Πολλές πτυχές του αφηγητή του Μπουκόφσκι, Henry Chinaski, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα υπαρξιακού χαρακτήρα μέσα από τις αλληλεπιδράσεις του με τους άλλους, την αντίληψή του για την ύπαρξη και την αναταραχή μέσα του σχετικά με την ίδια τη ταυτότητά του. Χρησιμοποιούσε την ποίηση και την πρόζα του για να απεικονίσει την αλκοολική πλευρά της αστικής ζωής. Τα ίδια τα κείμενά του μυρίζουν φτηνό αλκοόλ. Ο Μπουκόφσκι ωστόσο γράφει ότι δεν ένιωσε ποτέ μόνος: ήταν μεθυσμένος σε ένα δωμάτιο, είχε αυτοκτονικές τάσεις και κατάθλιψη, αλλά ποτέ δεν ήθελε να μπει άλλο άτομο στο δωμάτιο και να τερματίσει αυτή του τη μοναξιά. Η μοναξιά δεν είναι ενοχλητική για τον Μπουκόφσκι, αντίθετα του αρέσει να επιστρέφει σε αυτήν όποτε του δοθεί η ευκαιρία. Όταν βγαίνει έξω, μόνη του επιλογή είναι να κρύβεται σε σκοτεινά μπαρ. Από αυτή την άποψη, ο Μπουκόφσκι, αναζητά ένα νόημα στην ύπαρξή του υπό το πρίσμα της ανούσιας ζωής του. Και για αυτόν, συμπερασματικά, η εμπειρία της μοναξιάς, είναι απαραίτητη και καθόλου ανώφελη. Συνεπώς, εκεί που ο ένας έρχεται και τοποθετεί την ζωή σε αυτό το μοναχικό φράγμα, τον συμπληρώνει ο δεύτερος βρίσκοντας ο καθένας τους ψήγματα ουσίας στην ίδια την ύπαρξη τα οποία πολλές φορές, αυτομάτως, ματαιώνονται κιόλας και βρίσκω αυτή την αλληλοσυμπλήρωση, ακόμα και στο επίπεδο του ότι η μοναξιά και η μέθη είναι βαθιά ριζωμένες στη φιλοσοφία και τον πολιτισμό, ξεκινώντας τη θεώρηση αυτή από τον Ντεκάρτ, ιδιαίτερα καρμική και αναμενόμενη ως προς τη βαθύτερη σύνδεση και ομοψυχία ανάμεσα σε αυτές τις δύο σημαντικές μορφές συγγραφέων με μία τόσο ζωντανή εμβέλεια.

Κατερίνα Προκόπη
1) Ποιος είναι ο ρόλος σας και τι κοινά χαρακτηριστικά βρίσκετε με τον εαυτό σας;

Εγώ ερμηνεύω την Λίζα την 11χρονη κόρη της Λίντια. Η Λίζα με έκανε να θυμηθώ τα δικά μου παιδικά χρόνια από τις πιο ανέμελες στιγμές μέχρι τις πιο ευαίσθητες. Είναι παιδί ζωηρό, συνέχεια εν κινήσει και απρόσεκτο. Θυμάμαι και εγώ πιτσιρίκι που με έχανες που με έβρισκες πάνω σε κάποιο δέντρο ήμουν ή έτρεχα να σκαρφαλώσω σε κάποιο φράκτη. Έτσι απλά και μόνο για να δω ότι μπορώ. Μικρή ήθελα να γίνω ποπ σταρ. Ούτε ήξερα τι σήμαινε απλώς όπως κ η Λίζα μου άρεσε να τραγουδάω. Η ίδια είναι παιδί χωρισμένων γονιών που αν και επίσημα δεν το έχω βιώσει μπορώ να ταυτιστώ με την εικόνα αυτή σε μεγάλο βαθμό. Δεν θα ήθελα να προδώσω την εξέλιξη του έργου αλλά θα πω μόνο ότι το πιο σοκαριστικό γεγονός που ανακάλεσα ήταν ένα παραλίγο ατύχημα που είχα διασχίζοντας τον δρόμο. Απρόσεκτη πάντα και με την αυτοπεποίθηση και την απαίτηση να πηγαίνω μόνη μου σχολείο στο δημοτικό έτρεχα πίσω από αμάξια πιστεύοντας ότι μπορώ να τα φτάσω σε ταχύτητα με την εξάσκηση. Κάποια στιγμή έτσι όπως έτρεχα βρέθηκα ξαφνικά πάνω σε ένα παρμπρίζ στη μέση του δρόμου. Δεν κατάλαβα ποτέ τι έγινε. Με τον καιρό θεώρησα ότι είχα την τύχη να πέσω πάνω του ενώ αυτό ήταν ήδη σταματημένο αλλιώς θα με κλαίγανε ακόμα. Είναι από τις πιο σοκαριστικές εικόνες που βρέθηκα αντιμέτωπη σε αυτό το ρόλο.

2) Λένε ότι πίσω από κάθε σπουδαίο Άνδρα κρύβεται μια σπουδαία Γυναίκα. Τι θεωρείτε ότι θα είχε πράξει διαφορετικά ο Charles αν δεν υπήρχε η Lydia στην ζωή του;

Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνώ με αυτή τη φράση. Πιστεύω στη δυναμικότητα και την ανεξαρτησία του ατόμου σαν άτομο χωρίς τον διαχωρισμό των φύλων. Βέβαια φυσικά όπως είναι και επόμενο αν η Λίντια δεν είχε εμφανιστεί στη ζωή του τα πράγματα θα είχαν πάρει άλλη τροπή. Ο Τσινάσκι ήταν ήδη πετυχημένος. Είχε ήδη χτίσει την ζωή του. Αυτό που η Λίντια του προσέφερε και αντίστοιχα αυτό που ο Τσάρλς της προσέφερε ήταν η δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τους δαίμονες τους. Η παρουσία της στη ζωή του τον αναγκάζει να παλέψει με τις αδυναμίες του και αν όχι να τις νικήσει τουλάχιστον να τις αναγνωρίσει. Βιώνουν για τρεις μέρες μια εντελώς διαστρεβλωμένη σχέση που ο καθένας ερμηνεύει τελείως διαφορετικά. Μέσα όμως από τα θέλω του καθενός και με μέσο την ειλικρίνεια και την αγάπη προσπαθούν να βγουν από αυτή τη λούπα και να ζήσουν μια όσο το δυνατόν πιο υγιή σχέση. Η προσφορά της Λίντια στη ζωή του είναι ακριβώς αυτό: Η δυνατότητα να αποδεχτεί το σκοτάδι του αλλά και την ύπαρξη διαφυγής από αυτό. Το οποίο βέβαια σαφώς λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και για την ίδια.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.

Διαβάστε την κριτική μας για την παράσταση εδώ.