Συνέντευξη με την Ιωάννα Ιωαννίδου με αφορμή το νέο της βιβλίο ΄΄Συνταγές της Απομόνωσης'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνω Τελεία
1. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να εξερευνήσετε τον «αόρατο κόσμο» μέσα μας; Υπήρξε κάποιο προσωπικό γεγονός ή παρατήρηση που λειτούργησε ως αφετηρία για τα διηγήματα;
Ο ορατός κόσμος είναι πολύ συγκεκριμένος και δεν αφήνει περιθώριο στη φαντασία. Δεν έχει ενδιαφέρον. Πάντα έψαχνα το αθέατο, το κρυμμένο. Ίσως επειδή μικρή ήθελα να γίνω ψυχολόγος!
2. Στα κείμενά σας τίθεται έντονα το ερώτημα της ταυτότητας. Ποιο κομμάτι μας πιστεύετε πως έχει τελικά τον έλεγχο: το συνειδητό ή το ασυνείδητο;
Αν και θέλουμε (οι άνθρωποι) να πιστεύουμε ότι το συνειδητό έχει τον έλεγχο, σε πολλές περιπτώσεις παρεισφρύει απρόσκλητο και το ασυνείδητο. Ως προς το ποιος κρατάει τον έλεγχο, εξαρτάται από την περίσταση. Για παράδειγμα, στα εγκλήματα πάθους έχει σαφώς τον έλεγχο το ασυνείδητο. Στην εποχή μας αυτά παρουσιάζουν έξαρση και είναι σαν να απεμπολούμε όλο και περισσότερο τη λογική.
3. Στα 13 διηγήματα υπάρχει μια κοινή κλωστή: η απομόνωση ως κατάσταση. Είναι επιλογή, σύμπτωμα ή αναγκαιότητα;
Ανάλογα με την περίσταση, άλλοτε το ένα άλλοτε το άλλο.
4. Αφού προέρχεστε από τον χώρο της Πολιτικής Επιστήμης και του τραπεζικού τομέα, πόσο διαφορετικά γράφει κανείς λογοτεχνία όταν φέρει μια τόσο διαφορετική επαγγελματική διαδρομή;
Το επάγγελμα κάποιου, όποιο κι αν είναι αυτό, επ’ ουδενί δεν καθορίζει τη γραφή του.
5. Ποιο από τα διηγήματα της συλλογής σας ζόρισε περισσότερο συναισθηματικά ή τεχνικά στη συγγραφή του;
Το διήγημα «Βελούδινες κουρτίνες» δεν με ζόρισε, αλλά, σαν γενιά του Πολυτεχνείου, είχα κάποιους ενδοιασμούς, που δεν κράτησαν όμως πολύ προφανώς. Φοβόμουν μήπως παρεξηγηθούν ή ακόμη θυμώσουν κάποιοι επειδή χρησιμοποιώ εντελώς «ανορθόδοξα» την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
6. Αν ο αναγνώστης έπρεπε να κρατήσει μία «συνταγή» από τις Συνταγές της απομόνωσης, ποια θα θέλατε να είναι; Και τι «γεύση» θα θέλατε να του αφήσει όταν κλείσει το βιβλίο;
Ας επιλέξει εκείνος την αγαπημένη του συνταγή. Εγώ δεν μπορώ να τις ξεχωρίσω. Μόλις πάω να διαλέξω μια, μου έρχεται άλλη στον νου. Κλείνοντας το βιβλίο, θα ήθελα να στοχαστεί λίγο τις δικές του στιγμές απομόνωσης.
