Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα που υποδύεστε και ποιο στοιχείο του σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Η συνάντησή μου με τον ρόλο της Κυριακής και το έργο «Ζωή Χωρίς Κυριακή» ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν το κείμενο βρισκόταν ακόμη στο πλαίσιο του Outreach Project 3 (2023), όπου παρουσιάστηκε και διαγωνίστηκε με τη μορφή θεατρικού αναλογίου, στο οποίο συμμετείχα ως ηθοποιός, όπου και διακρίθηκε. Τότε είχα πάρει μόνο μια γεύση από την εξωστρέφεια και την «ελευθερία» της Κυριακής. Η Κυριακή έχει κάτι το οποίο την καθιστά βαθιά ανθρώπινη: την ίδια στιγμή που μπορεί να χορεύει εντελώς ελεύθερα και απενοχοποιημένα και να προκαλεί τα βλέμματα των άλλων, την ίδια στιγμή δεν αντέχει τον λεγόμενο «άλλον» στην ολότητα του και είτε καταρρέει από το ποτό, είτε φεύγει μακριά απ’ όλους και χορεύει μόνη στον κόσμο της, είτε απομονώνεται και βάζει μπροστά το προσωπείο της άτρωτης. Αυτή η απενοχοποιημένη εφηβική εξωστρέφεια της Κυριακής που αποζητά την προσοχή συνεχόμενα ήταν το στοιχείο της που με δυσκόλεψε περισσότερο, γιατί η σχέση μου με την έκθεση μπροστά στο βλέμμα του άλλου δεν είναι πάντα εύκολη για εμένα προσωπικά.

Με ποιον τρόπο η μουσική και ο χορός της παράστασης επηρέασαν την ερμηνεία σας επί σκηνής;

Η μουσική και ο χορός στην παράσταση αυτή είναι μέρος της ερμηνείας μας. Με την ομάδα Συν Πλην προσπαθήσαμε να εκφράσουμε με τη μουσική και το χορό κρυφές και φανερές επιθυμίες των ηρώων του έργου μας. Η μουσική συντροφεύει την Κυριακή συνεχώς, είναι ο τρόπος της να εκφράζεται, να ξεχνάει τα δύσκολα, να αντέχει τον εαυτό της και τους άλλους γύρω της. Η Κυριακή ερωτεύεται τους άλλους μόνο παρουσία μουσικής και χορού. Αυτή η μέθη της νύχτας την κάνει να νιώθει πως δεν υπάρχει κάτι πέρα από το «τώρα» και αυτό το «τώρα» είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζει να υπάρχει. Όταν η μουσική αλλάζει απότομα, αλλάζει και εκείνη και βλέπουμε ένα άλλο πρόσωπό της, με λιγότερες άμυνες.

Ποια από τα θέματα του έργου (έρωτας, ταυτότητα, ενηλικίωση, ελευθερία) θεωρείτε πιο επίκαιρο για τη δική σας γενιά και γιατί;

Ποια από τα θέματα του έργου (έρωτας, ταυτότητα, ενηλικίωση, ελευθερία) θεωρείτε πιο επίκαιρο για τη δική σας γενιά και γιατί;Ποια από τα θέματα του έργου (έρωτας, ταυτότητα, ενηλικίωση, ελευθερία) θεωρείτε πιο επίκαιρο για τη δική σας γενιά και γιατί;

Ένα θέμα που σίγουρα απασχολεί πολύ την γενιά μας, και συνομιλεί και με τα υπόλοιπα, είναι ο έρωτας. Στην εποχή μας μοιάζει κάτι να έχουμε χάσει. Είμαστε τόσο σε «επαφή» μέσω των social media που είναι λες και έχουμε ξεχάσει την αληθινή επαφή. Το άγγιγμα του άλλου με το βλέμμα του, με το σώμα του. Το άγγιγμα του άλλου στην ψυχή μας. Είναι δύσκολος ο έρωτας στην γενιά μας και επικρατεί πολύς φόβος, αλλά και άγνοια για το πως μπορούμε να προχωρήσουμε με ελευθερία και ειλικρίνεια σε μια συναισθηματική γνωριμία. Δυσκολευόμαστε να παραδεχθούμε πως δεν είμαστε αρκετά ώριμοι σε μερικά θέματα ή πως αμφιβάλλουμε για την σεξουαλική μας ταυτότητα, αλλά και για κομμάτια της προσωπικής μας ταυτότητας, όπως ακριβώς και οι ήρωες που έγραψε ο Γιάννης Πανουτσόπουλος στο έργο μας «Ζωή Χωρίς Κυριακή». Δυσκολευόμαστε να παρουσιάσουμε τον αληθινό μας εαυτό στον άλλον μη τυχόν και μας απορρίψει και έτσι πρώτοι απορρίπτουμε εμείς τον εαυτό μας. Εύχομαι και ελπίζω για όλους μας ένα μέλλον με περισσότερο θάρρος, ειλικρίνεια και έρωτα.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση «Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση «Ζωή Χωρίς Κυριακή»;;

Πως στη ζωή πάντα κάτι μένει. Ένας άνθρωπος, μια ανάμνηση, ένα όνειρο για το μέλλον, ένα ταξίδι, μια αγκαλιά... Η Βασιλική του έργου μας επιμένει πως πάντα κάτι μένει μετά από ένα τέλος. Τι μένει για τον καθένα είναι ξεχωριστό και θα θέλαμε ο θεατής να έχει την ελευθερία να φύγει από την παράστασή μας με ό,τι αυτός επιθυμεί. Θα θέλαμε να του δώσουμε την ελευθερία να αναρωτηθεί τι μένει για εκείνον τελικά.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/zoi-xoris-kyriaki/