Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το έργο "Πορφυρένιος Έρωτας ή μήπως όχι;" και τι ήταν αυτό που σας άγγιξε περισσότερο στο κείμενο του Ηλία Μπούσιου;

Η ιδέα για το έργο γεννήθηκε από τη συνεργασία του Ηλία με τη σκηνοθέτη μας τη Ζωή. Αυτό που με άγγιξε διαβάζοντας για πρώτη φορά το κείμενο ήταν ο τρόπος γραφής του, ο οποίος αμέσως δημιουργούσε εικόνες στο μυαλό μου. Και όσο το ξαναδιάβαζα έβρισκα συνεχώς όλο και πιο βαθύτερα νοήματα, εμπλουτίζοντας τις αρχικές εικόνες που είχα σχηματίσει.

Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ο ρόλος μου βρίσκεται περισσότερο στη σφαίρα της φαντασίας και του ονείρου, παρά σαν ένα ρεαλιστικό φλας μπακ. Με την πρώτη ματιά φαίνεται να υποδύομαι τον καθηγητή όταν ήταν νέος, όμως αυτό που εγώ ερμηνεύω είναι πώς οραματίζεται η φοιτήτρια τον καθηγητή νέο, το οποίο συνδυάζεται με κάποιες σκόρπιες μνήμες του καθηγητή να προσπαθεί να αναβιώσει την αίσθηση της νιότης, τη ζωντάνια, την αθωώτητα και την ελευθερία, που έχει ξεχάσει λόγω της σύγχρονης καθημερινότητας. Υποδύομαι λοιπόν ένα φανταστικό πρόσωπο, το οποίο η φοιτήτρια «ονειρεύεται» και ο καθηγητής ψάχνει να το ξαναβρεί.

Η παράσταση συνδυάζει ποίηση, θέατρο, μουσική και κίνηση. Πόσο δύσκολο ήταν να “συνομιλήσουν” όλα αυτά τα στοιχεία πάνω στη σκηνή;

Για εμένα η δυσκολία βρίσκεται μόνο στην αρχή, που προσπαθείς να θυμηθείς όλες τις οδηγίες και να τις συγχρονίσεις. Μόλις όμως το σώμα συνηθίσει, εγώ τουλάχιστον νιώθω πιο ασφαλής όταν βρίσκομαι στη σκηνή και έχω συνεχώς να κάνω πράγματα, καθώς όλα αυτά τα στοιχεία λειτουργούν σαν άγκυρες που σε βοηθούν στην εξέλιξη του έργου. Μου είναι αντιθέτως πολύ πιο δύσκολο όταν μου δίνονται ρόλοι που είναι ρεαλιστικοί και πρέπει να συμπεριφέρομαι «κανονικά», καθώς νιώθω εντελώς εκτεθειμένος και χρειάζομαι περισσότερο χρόνο να νιώσω οικεία πάνω στη σκηνή.

Μέσα από την ιστορία θίγονται τραύματα κακοποίησης αλλά και η δύναμη της αγάπης και της θεραπείας. Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Δυστυχώς μέχρι σήμερα εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που κακοποιούνται καθημερινά, λεκτικά και σωματικά. Στην ιστορία η φοιτήτρια βρήκε τη δύναμη να μιλήσει σε έναν άνθρωπο, καθώς ένιωσε ότι το κλίμα μεταξύ τους είναι ασφαλές και υπάρχει αγάπη και κατανόηση. Όμως αυτό είναι ένα υποθετικό παράδειγμα που τελικά ξεπέρασε το τραύμα. Στην πραγματική ζωή οι κακοποιημένοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουν κανέναν πραγματικά δίπλα τους για να ανοιχτούν. Ή ακόμα και αν υπάρχουν άτομα που τους στηρίζουν, το τραύμα να είναι τόσο βαθύ που συνηθίζουν την παρουσία του και περιστρέφουν τη ζωή τους γύρω από αυτό. Το μήνυμα που θέλω να πάρουν οι θεατές είναι μία ερώτηση, τι κάνουμε σαν κοινωνία για αυτό; Είναι σίγουρα πολύ βοηθητικό σε πρώτο επίπεδο να περάσουμε το μήνυμα της αλληλεγγύης, της στήριξης και ότι το βάρος της όποιας κακοποίησης δε χρειάζεται να το κουβαλήσει το άτομο μόνο του, άλλα με τη βοήθεια των γύρω μας και της σύγχρονης ψυχολογίας μπορεί το βάρος να μειωθεί και στις καλές περιπτώσεις να εξαλειφθεί. Όμως, γιατί υπάρχει το βάρος από την αρχή; Γιατί όλοι μας να θεωρούμε δεδομένο ότι ναι, συνεχίζουν να κακοποιούνται άνθρωποι γύρω μας και είναι λυπηρό, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρέχουμε τη βοήθειά μας στο άτομο που κακοποιήθηκε; Βοήθεια οφείλουμε να δώσουμε σαν κοινωνία και κράτος στην παιδεία, με το να υπάρχει ήδη από το σχολείο μία σωστά δομημένη επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη για τους μαθητές, αλλά και για τους γονείς, εξαλείφοντας όσο το δυνατό την εμφάνιση κακοποιητικών συμπεριφορών στο σπίτι και το σχολείο. Έχοντας υγιή θεμέλια, χτισμένα με ασφάλεια και αγάπη τα παιδιά και οι γονείς, προλαβαίνουμε να μην επεκταθούν τα περιστατικά και στην ενήλικη ζωή των νέων γενεών. Παράλληλα, δίνεται το θάρρος στα άτομα που δεχθούν κακοποιητική συμπεριφορά να μιλήσουν και να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτά το πρόβλημα. Οι νέες γενιές έχουν ακόμα την ευκαιρία να ζήσουν με αγάπη και αυτό εξαρτάται από εμάς. Για εμάς λοιπόν που χάσαμε αυτήν την ευκαιρία και μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον που δε μας χαρίστηκε, πρέπει να παλέψουμε για να εξαλειφθούν οι κακοποιητικές συμπεριφορές. Και αυτό μπορεί να γίνει με τη συνεχή ενημέρωση από τα μέσα επικοινωνίας, με το να γνωρίζουμε πού να απευθυνθούμε, ποιοι είναι οι φορείς, οι οργανώσεις, συνεργατικά με ψυχολόγους, δικηγόρους και την αστυνομία, όχι γενικά και απρόσωπα, αλλά με ημερίδες και δράσεις, απευθυνόμενα προς όλους τους ανθρώπους, τοπικά και σε κάθε γειτονιά για να είναι προσβάσιμο και σε άτομα που θα αποθαρρυνθούν αν η βοήθεια είναι μακριά τους ή που για τον οποιονδήποτε λόγο φοβούνται να απομακρυνθούν από τον χώρο που θεωρούν οικείο. Έτσι ίσως γίνει ένα ακόμα βήμα πραγματικής προσέγγισης και εκπαίδευσης για το πώς να το διαχειριζόμαστε, ψυχολογικά και νομικά.

Η σχέση της φοιτήτριας με τον Νεο κινείται ανάμεσα στον πλατωνικό και τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Πιστεύετε πως οι πιο αληθινές αγάπες είναι τελικά εκείνες που μένουν ανολοκλήρωτες;

Πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν απωθημένα και να μείνουν ανολοκλήρωτα. Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο έννοιες κάπως διαφορετικές μεταξύ τους. Για εμένα, με την αγάπη μπορείς να χτίσεις τις ρίζες σου. Είναι κάτι που θέλει χρόνο και μένει σχετικά μόνιμα, δεν εννοώ μόνο με έναν άνθρωπο, αλλά με τον κύκλο σου. Στον έρωτα δε σε ενδιαφέρουν τα επίγεια, ξεφεύγεις από τη γήινη σφαίρα και αιωρείσαι σε μία άλλη διάσταση, μοναδική για τα άτομα που συνδέονται εκείνη την στιγμή. Αγάπη και έρωτα σίγουρα έχω νιώσει με πολλούς ανθρώπους, αλλά για να γίνω πιο κατανοητός, αγάπη έχω νιώσει και όταν ξυπνάω και ξέρω ότι έχω την παρέα μου, την οικογένειά μου, τον σύντροφό μου, όταν παίζω κιθάρα και βλέπω τη βελτίωση μετά από τόσα χρόνια ενασχόλισης στον ήχο μου ή όταν γράφω μουσική. Έρωτα έχω νιώσει όταν ανακαλύπτω κάτι νέο που με ενδιαφέρει, νέους φίλους, νέα περιβάλλοντα, νέες ευκαιρίες, όταν χορεύω και δε σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά μόνο τη διάθεση που μου προκαλεί η μουσική και πώς εκφράζομαι μέσα από αυτήν, και ακόμα πιο συγκρεκριμένα, όταν ένιωσα να με λούζει το νερό ενός καταρράκτη σε μία από τις βάθρες στη Σαμοθράκη, πριν λίγα χρόνια. Για να απαντήσω στο ερώτημα, αρχικά δε θεωρώ ότι μία αγάπη είναι πιο αληθινή από την άλλη, δεν μπορώ να συγκρίνω την αγάπη που νιώθω για κάποιον ή κάτι με κάτι άλλο. Ανολοκλήρωτη μπορεί να μείνει και μία αγάπη και ένας έρωτας, στο προσωπικό και ψυχολογικό επίπεδο, στην περίπτωση που θέλαμε κάτι να το ζήσουμε και άλλο, ενώ για τους όποιους λόγους τελείωσε ή διακόπηκε.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις αλλά και οι πιο συγκινητικές στιγμές κατά τη διάρκεια των προβών με τη θεατρική ομάδα Θεατρική Ομάδα Μύθος;

Οι προκλήσεις ήταν να συντονίσουμε και να εφαρμόσουμε τις οδηγίες κατά το παίξιμο. Η συγκίνηση έρχεται πάντα όταν αυτό πετυχαίνει και το αποτέλεσμα σου αρέσει.

Γιατί αξίζει κάποιος να δει την παράσταση "Πορφυρένιος Έρωτας ή μήπως όχι;" και τι διαφορετικό πιστεύετε ότι θα νιώσει σε σχέση με μια συνηθισμένη θεατρική εμπειρία;

Το θέατρο, και η τέχνη γενικότερα, φαντάζουν στο μυαλό μου σαν ένα δέντρο, το οποίο συνεχώς επεκτείνεται. Δε θεωρώ ότι υπάρχει συνηθισμένη θεατρική εμπειρία, όπως δεν υπάρχει ένα συνηθισμένο κλαδί. Κάθε παράσταση, ασχέτως αν αρέσει υποκειμενικά ή όχι, δημιουργήθηκε γιατί κάποιοι άνθρωποι θέλουν κάτι να εκφράσουν και να επικοινωνήσουν, και ο καλύτερος τρόπος για αυτούς είναι μέσα από τη θεατρική τέχνη. Αντίστοιχα και η δική μας παράσταση έχει να δώσει μία μοναδική πινελιά στο δέντρο της τέχνης.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Ποίημα «Ο Πόλεμος», του Μανόλη Αναγνωστάκη. Τραγούδι «Pyramid Song», των Radiohead. Δεν έχω κάτι σε ταινία που συνοδεύει την ψυχολογία μου αυτήν την περίοδο, ωστόσο με έχει επηρεάσει η σειρά «Westworld». Το μέρος που με εμπνέει περισσότερο αυτήν την περίοδο είναι η αίθουσα που κάνω μαθήματα σύγχρονου χορού.

πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης-κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο του θεάτρου 2108819571.