Κύριε Θωμά Μαυρογόνατε,
σας ευχαριστούμε θερμά για τη ζεστή αποδοχή και την άμεση ανταπόκρισή σας στη σελίδα μας, Θέατρο.gr.

1. «Η Βροχή μέσα της» αποτελεί ένα σύγχρονο ελληνικό έργο. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση και για όσα πραγματεύεται;

«Η Βροχή μέσα της» είναι ένα έργο που κινείται σε μια περιοχή όπου η πραγματικότητα συναντά τη μνήμη, τη φαντασία και την ψευδαίσθηση. Βρισκόμαστε σε ένα παλιό διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, στο πατρικό σπίτι μιας γυναίκας, έναν χώρο φορτισμένο από αναμνήσεις, ενοχές και ανοιχτές πληγές.

Η άφιξη ενός άγνωστου άνδρα, ο οποίος εμφανίζεται ως υποψήφιος ενοικιαστής και συστήνεται ως αιθουσάρχης ενός παλιού κινηματογράφου, λειτουργεί ως καταλύτης. Από εκεί και πέρα, τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό αρχίζουν να γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα.

Το έργο μιλά για τη μοναξιά, την αποξένωση, την οικογένεια, τη μνήμη, την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, αλλά και για την κοινωνική πραγματικότητα που βρίσκεται έξω από το διαμέρισμα: την οικονομική κρίση, την απαξίωση του πολιτισμού, τη δύναμη του χρήματος και την εκποίηση αξιών. Όλα αυτά, όμως, δεν παρουσιάζονται με έναν ρεαλιστικό τρόπο. Περνούν μέσα από ένα νουάρ, σχεδόν κινηματογραφικό σύμπαν, όπου η βροχή έξω από το παράθυρο γίνεται τελικά η βροχή που υπάρχει μέσα στην ηρωίδα.

2. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «αυτή την ιστορία θέλω να την ανεβάσω στη σκηνή»;

Νομίζω ότι ήταν ακριβώς αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινωνικό. Από τη μία έχουμε δύο ανθρώπους που κουβαλούν τις δικές τους πληγές, τις απώλειες, τις επιθυμίες και τους φόβους τους. Από την άλλη, πίσω από αυτούς τους δύο ανθρώπους υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που καταρρέει.

Με ενδιέφερε πολύ η ιδέα ότι ένας κλειστός χώρος μπορεί να γίνει ολόκληρος ο κόσμος των ηρώων. Ένα διαμέρισμα μπορεί να μετατραπεί σε μνήμη, σε παγίδα, σε καταφύγιο, αλλά και σε χώρο όπου μπορεί να γεννηθεί μια διαφορετική πραγματικότητα.

Και φυσικά με γοήτευσε το παιχνίδι με το ερώτημα: ποιος είναι πραγματικός και ποιος είναι δημιούργημα της φαντασίας; Όταν η πραγματικότητα γίνεται δυσβάσταχτη, πόσο εύκολο είναι να καταφύγουμε σε μια άλλη πραγματικότητα που μπορούμε να αντέξουμε;

3. Ποια ήταν η πρώτη εικόνα που είχατε στο μυαλό σας όταν ξεκινήσατε τη σκηνοθετική σας προσέγγιση;

Η βροχή. Ένα παλιό διαμέρισμα, ένα παράθυρο, ένας καθρέφτης και ένας άνθρωπος μόνος μέσα σε αυτό.

Ήθελα εξαρχής η βροχή να μην είναι απλώς ένα σκηνικό ή ένα ηχητικό στοιχείο. Να είναι σχεδόν ένας ακόμη χαρακτήρας της παράστασης. Να υπάρχει διαρκώς σαν μια εσωτερική μουσική, σαν κάτι που διαπερνά τον χώρο και τους ανθρώπους.

Παράλληλα, η κινηματογραφική διάσταση του έργου ήταν πολύ σημαντική για μένα. Το κείμενο έχει έντονα νουάρ στοιχεία και μου έδωσε τη δυνατότητα να σκεφτώ τη σκηνή πολλές φορές σαν ένα κινηματογραφικό κάδρο: τις σιωπές, τα βλέμματα, τις σκιές, τις παύσεις, τις αναμνήσεις και τις απότομες μετατοπίσεις από το πραγματικό στο φανταστικό.

4. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεστε με κείμενο του κ. Παπάζογλου. Τι είναι αυτό που σας ελκύει στα κείμενά του;

Ο Γιάννης έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να γράφει για τον άνθρωπο και τις σκοτεινές του πλευρές. Με ελκύει ο τρόπος με τον οποίο δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο μονοδιάστατα. Οι ήρωές του κουβαλούν αντιφάσεις, φόβους, επιθυμίες, τραύματα και όνειρα.

Με ενδιαφέρει πολύ το γεγονός ότι στα κείμενά του δεν υπάρχει πάντα μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Υπάρχουν χαρακτήρες που κουβαλούν πράγματα μέσα τους και αυτά τα πράγματα κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια με έναν τρόπο απρόβλεπτο.

Επίσης, υπάρχει στα κείμενά του μια έντονη θεατρικότητα, αλλά ταυτόχρονα και μια κινηματογραφική ματιά. Οι εικόνες του δημιουργούν χώρους που μπορούν να αποκτήσουν πολλές διαφορετικές αναγνώσεις πάνω στη σκηνή.

Στη «Βροχή μέσα της» ιδιαίτερα, αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ρευστότητα. Τίποτα δεν είναι απολύτως σταθερό. Η πραγματικότητα μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε φαντασίωση και η φαντασίωση να μοιάζει πιο αληθινή από την ίδια την πραγματικότητα. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ γόνιμο πεδίο για έναν σκηνοθέτη.

5. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η άποψη και η εμπειρία του ηθοποιού στη σκηνοθεσία; Σε ποιον βαθμό μπορεί η δημιουργική διαδικασία και η προσέγγιση ενός ηθοποιού να επηρεάσει τη δική σας σκηνοθετική ματιά;

Πολύ σημαντικό. Πιστεύω ότι μια παράσταση δεν μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από τον σκηνοθέτη.

Για μένα ο ηθοποιός δεν είναι απλώς το μέσο για να μεταφερθεί μια σκηνοθετική ιδέα στη σκηνή. Είναι ένας συνδημιουργός.

Μπορεί να ξεκινάς την πρόβα έχοντας μια συγκεκριμένη εικόνα για έναν χαρακτήρα και ξαφνικά ο ηθοποιός, μέσα από τη δική του εμπειρία, τη δική του ευαισθησία και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το κείμενο, να σου αποκαλύψει κάτι που δεν είχες δει.

Αυτό είναι και ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της θεατρικής διαδικασίας. Η σκηνοθεσία δεν είναι μια απόλυτα κλειστή διαδικασία. Διαμορφώνεται μέσα από τον διάλογο. Ακούω πολύ τους ηθοποιούς και θεωρώ σημαντικό να υπάρχει χώρος ώστε να δοκιμάσουν, να προτείνουν, να αμφισβητήσουν ακόμη και δικές μου αρχικές επιλογές.

Στη συγκεκριμένη παράσταση, η συνύπαρξη του Γιώργου Ανδρουτσόπουλου και της Ελένης Σταυράκη Κοντοσταύλου υπήρξε πολύ σημαντική, γιατί πρόκειται για ένα έργο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη σχέση, στις σιωπές και στις λεπτές μετατοπίσεις ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες.

6. Θα θέλατε να μας συστήσετε τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης; Και φυσικά, να ενημερώσετε τους αναγνώστες μας για τις ημέρες και τις ώρες των παραστάσεων;

Η παράσταση βασίζεται σε μια μικρή αλλά πολύ ουσιαστική ομάδα ανθρώπων. Τους δύο ρόλους ερμηνεύουν ο Γιώργος Ανδρουτσόπουλος και η Ελένη Σταυράκη Κοντοσταύλου. Το έργο είναι του Γιάννη Παπάζογλου, ενώ έχω αναλάβει τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια.

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον.

Για τις υπόλοιπες ημέρες και ώρες των παραστάσεων θα θέλαμε οι θεατές να ενημερώνονται από τα επίσημα κανάλια της παράστασης και του χώρου, καθώς και για την προσφορά early bird, που ισχύει για αγορές έως τις 11 Οκτωβρίου, με το εισιτήριο στα 10€.

7. Υπάρχουν άλλα σχέδια ή επόμενα βήματα που θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Πάντα υπάρχουν σκέψεις και ιδέες αλλά αυτή τη στιγμή το βασικό μας στοίχημα είναι η ίδια η παράσταση. Να ολοκληρωθεί η δουλειά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να συναντήσει το κοινό.

Το θέατρο, άλλωστε, ολοκληρώνεται μόνο όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν οι θεατές. Μέχρι τότε υπάρχει η πρόβα, η αναζήτηση, οι δοκιμές και οι αμφιβολίες. Μετά την πρεμιέρα αρχίζει ένας διαφορετικός διάλογος, αυτή τη φορά με το κοινό.

Και ελπίζω η «Βροχή μέσα της» να αφήσει στον θεατή κάτι από αυτή την εσωτερική βροχή που κουβαλούν οι ήρωες. Ίσως μια σκέψη, μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή ένα ερώτημα που θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά το τέλος της παράστασης.

Άλλωστε, όλοι έχουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας μια «βροχή» μέσα μας. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι της παράστασης: η ανάγκη να βρούμε έναν τρόπο να την αντιμετωπίσουμε, να συμφιλιωθούμε μαζί της και, κάποια στιγμή, να βγούμε από αυτήν.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας και σας ευχόμαστε ολόψυχα καλήεπιτυχία στην παράσταση «Η Βροχή μέσα της».