«Αυτό θα είναι το τελευταίο μου, το πιο δικό μου δικαίωμα»
"Μια γυναίκα του σύγχρονου κόσμου αφηγείται τον μύθο της Μήδειας, ιστορώντας παράλληλα τον προσωπικό της βίο"
1845 – 2025 | 180 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ "ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ"
«Κόλαση είναι οι γονείς μας, άρα εμείς οι ίδιοι».
«Έχω ένα προαίσθημα πως σήμερα θα πάει η ιστορία ως το τέλος, ναι, ναι...»
λέει και ξαναλέει ο απόκληρος Κωνσταντής· ή «Ιδιώνυμο» ή «η δεύτερη μεγάλη ντροπή του Φρουρίου» , όπως τον ξέρανε στη γειτονιά, στη φτωχιά προκυμαία της Χίου.
Μια παράσταση για την εμβληματική φιγούρα του ρεμπέτικου τραγουδιού, την Ρόζα Εσκενάζυ, την Ρόζα τη ναζιάρα με τα σγουρά μαλλιά.
Το έργο “Πίσσα και Πούπουλα” του Δημήτρη Καρά, μια σύγχρονη κωμωδία καταστάσεων με θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο Arroyo
Η παράσταση "Γυναίκες στο Ντιβάνι" παρουσιάζει μια συναρπαστική εξέλιξη στη σκηνή του θεάτρου. Μέσα από τρεις διαφορετικές εξομολογήσεις, αναδεικνύονται οι διαφορετικές εμπειρίες και οι αντιδράσεις μιας γυναίκας όταν θίγεται το μητρικό της φίλτρο.
Την ομάδα Άλμπατρος την θυμάμαι από την παράσταση «Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού». Πάνε ήδη 5 χρόνια από τότε και ακόμα θυμάμαι την ατμόσφαιρά της. Αυτή την φορά, ένα πολύ διαφορετικό έργο και ύφος στην παράσταση "Κατ' οίκον παράδοση".
Είδαμε την παράσταση "Σεβάς Χανούμ" στο θέατρο Σημείο
Σεβάς Χανούμ. Η Αμαζόνα του ελληνικού ρεμπέτικου τραγουδιού. Η μικρή Πόντια που τα έβαλε με την Νίνου. Η μαγική φωνή που ηχογραφήθηκε λιγότερο από όλες. Η ακμή και η παρακμή.
Τρία αερικά και ένας μάγος στη σκηνή του Μπάγκειου.
"Αν μπορέσουμε να αγγίξουμε αυτή τη σιωπή κι εκεί βγάλουμε ήχο; Αν μπορέσουμε να φτιάξουμε ήχο και σιωπή ταυτόχρονα; Τότε μπορεί να ανακαλέσουμε τη θλίψη μας. Τότε μπορεί να ξαναβρεθούμε."
