1.Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Η δημιουργία αυτής της παράστασης γεννήθηκε από μια βασική σκέψη και μια βαθιά ανάγκη. Οι χώροι πολιτιστικής κληρονομιάς, μουσεία, ιστορικά κτίρια, έργα τέχνης, συχνά αντιμετωπίζονται ως κάτι παλιό, άκαμπτο και αποκομμένο από το παρόν. Άρα γιατί να υπάρχουν και ποιο είναι το νόημά τους, αν δεν μπορούν να συνομιλήσουν με το σήμερα και να ανοίξουν δρόμους για το αύριο; Και πως το θέατρο μπορεί να εισχωρήσει και να δώσει άλλη μορφή, χωρίς να αποτελέσει αναβίωση / αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων και χωρίς να διαστρεβλώσει και την ιστορία αλλά να δημιουργηθεί μια δραματουργία νέα που θα εισχωρήσει μέσα στο ήδη υπάρχον υλικό;! Αυτά και η αντιμετώπιση του ίδιου του τόπου σαν έτοιμο σκηνικό το οποίο καθορίζει και την δραματουργία. Αυτό είναι που μας εξιτάρει κάθε φορά – γιατί έχει αρκετή σπαζοκεφαλιά και γεννιούνται τρομερά πράγματα μέσα από κάτι τέτοιες συναντήσεις.

Προσπαθούμε να σπάσουμε αυτή τη παθητική ψυχρότητα που δημιουργείται ανάμεσα σε θεατή – έργο.

Στην Ελλάδα κυρίως, η πολιτιστική και κοινωνική ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα σε ένα κλειστό πλαίσιο, χωρίς χώρο για προσωπική σύνδεση. Σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτιστική μνήμη συχνά προσεγγίζεται συντηρητικά, χωρίς ουσιαστική σύνδεση παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, γίνεται επιτακτική η ανάγκη για νέους τρόπους προσέγγισης.

Η παράσταση προτείνει ακριβώς αυτό, τη δημιουργία ζωντανών πεδίων εμπειρίας, όπου ο άνθρωπος νιώθει οικεία, συμμετέχει ενεργά και προσεγγίζει την πολιτιστική κληρονομιά μέσα από τον εαυτό του. Είναι ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας, να σταθούμε με μεγαλύτερη σιγουριά, να συνυπάρξουμε και να αισθανθούμε ότι ανήκουμε – για να καταφέρουμε να πάμε και παρακάτω στη ζωή, ακέραιοι.

Το θέατρο για εμάς είναι η κατάλληλη τέχνη για κάτι τέτοιο, γιατί γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή. Συμβαίνει μπροστά μας, στο παρόν, με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί.

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το In Motion έρχεται να το μεταμορφώσει σε ένα ζωντανό μουσείο, με αληθινά έργα τέχνης που δημιουργούνται επί σκηνής, και να μας πει την ιστορία του Bien. Ενός αγάλματος που κατάφερε να ξεκολλήσει από το βάθρο του, να φύγει από το μουσείο όπου βρισκόταν και να αναζητήσει τη δική του θέση, τη δική του ταυτότητα, τη δική του κίνηση, όπως ονειρεύεται το ίδιο τον εαυτό του, μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Μέσα από αυτή την περιπέτεια ανακαλύπτει σιγά σιγά και τον ίδιο τον χώρο όπου έχει βρεθεί και αναρωτιέται αν ανήκει εδώ ή αν πρέπει να συνεχίσει να ψάχνει. Τότε εμφανίζεται η Σελίν και όλα ανατρέπονται.

Μέσα από το ταξίδι του, παιδιά και ενήλικες θυμούνται κάτι πολύ ουσιαστικό. Τη σημασία του να είναι παρόντες στη στιγμή. Να είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, να νιώθουν ελεύθεροι. Σε έναν κόσμο που βομβαρδίζεται καθημερινά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και όπου το όνειρο χάνεται, γίνεται ανάγκη να μεγαλώνουμε ανθρώπους που δεν προσαρμόζονται απλώς, αλλά μπορούν να μετασχηματίζουν, να διεκδικούν αυτό που θέλουν, να ξαναβρίσκουν τη φαντασία και τη δύναμη της προσωπικής τους επιθυμίας.

Γιατί, όπως και το Bien, αυτό που κουβαλάμε μέσα μας δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει, όσο συνεχίζουμε να το υπερασπιζόμαστε στο εδώ και τώρα.

Με αφορμή την ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά γεννιέται μια παράσταση που δεν ξεκινά ποτέ όπως την περιμένουμε. Αντί για μια γραμμική αφήγηση της ιστορίας του θεάτρου, ξετυλίγεται μέσα στον ίδιο τον χώρο μια άλλη ιστορία. Και μέσα σε αυτό το τοπίο εμφανίζεται το Bien.

2.Τι αποτέλεσε το έναυσμα να γραφτεί ένα κείμενο που να καταπιάνεται με την, εντός εισαγωγικών, "μουσειακή" τέχνη ;

Η μισή απάντηση βρίσκεται ήδη στην προηγούμενη ερώτηση, δηλαδή στην ανάγκη να ξαναδούμε τους χώρους και τα έργα που θεωρούμε «μουσειακά» ως ζωντανά κομμάτια του παρόντος μας.

Το επιπλέον έναυσμα, όμως, ήταν καθαρά καλλιτεχνικό. Μας ενδιέφερε η δημιουργία μιας θεατρικής μορφής όπου η εικαστική ματιά δεν λειτουργεί απλώς υποστηρικτικά, αλλά έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλωστε και ο συνδυασμός των δύο μας αυτό γεννά συνήθως: η Δανάη έρχεται από τον χώρο των μουσείων, του θεάτρου και των Καλών Τεχνών και ο Στρατής από τον χώρο του θεάτρου. Έτσι, ο τόπος, το σκηνικό, τα υλικά, η αισθητική, τα σώματα και τα αντικείμενα δεν είναι φόντο, αλλά βασικό μέρος της ίδιας της δραματουργίας.

Δεν ξεκινήσαμε από ένα κείμενο στο οποίο μπήκαν μετά τα εικαστικά. Ξεκινήσαμε από μια συνομιλία των τεχνών. Για αυτό τον λόγο επιλέχθηκε και η Νικόλ Οικονομίδου για τη δημιουργία των έργων τέχνης – σκηνικών εκθεμάτων – η οποία είναι εικαστικός με έργο στην Ελλάδα και το εξωτερικό – και όχι ένας απλός σκηνογράφος. Το θέατρο από τη φύση του εμπεριέχει όλες τις τέχνες, όμως συχνά τις ιεραρχούμε. Εδώ θέλαμε να τις φέρουμε σε ισότιμη σχέση, να επιτρέψουμε στη μία τέχνη να εισχωρεί πραγματικά μέσα στην άλλη.

Έτσι, το εικαστικό στοιχείο δεν εικονογραφεί την ιστορία, αλλά τη συνδιαμορφώνει. Αποτέλεσε βασική αρχή της δραματουργίας μαζί με τον ίδιο τον χώρο, ώστε να γεννηθεί στη συνέχεια η ιστορία του έργου. Ο χώρος παίζει, τα υλικά αφηγούνται.

Ίσως τελικά αυτό να ήταν το πιο ουσιαστικό έναυσμα: η επιθυμία να σπάσει το όριο ανάμεσα σε αυτό που κοιτάμε και σε αυτό που ζούμε. Να γραφτεί ένα έργο που δεν αφηγείται απλώς έναν χώρο, αλλά παίζεται μέσα σε αυτόν. Το ζητούμενο ήταν η ιστορία του χώρου να μη γίνει «υλικό προς παρουσίαση», αλλά αφορμή για δράση. Να μην περιγράφεται, αλλά να ενεργοποιείται. Εκεί, για εμάς, αρχίζει το θέατρο.

3.Ποιές προκλήσεις κρύβει σκηνοθετικά και ερμηνευτικά η διαδραστική φύση της παράστασης;

Η διαδραστικότητα - και μάλλον θα χρησιμοποιήσουμε τη λέξη βίωμα - είναι από τα πιο όμορφα αλλά και πιο απαιτητικά στοιχεία της παράστασης. Είναι ο τρόπος που το εδώ και τώρα είναι πιο έντονο από ποτέ. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο σπάμε τη θεατρική σύμβαση και τα παιδιά μαζί με τους γονείς συμμετέχουν ενεργά, όμως αυτή η στιγμή έχει σαφή δραματουργικό ρόλο και όρια και δεν μετατρέπεται όλη η παράσταση σε ελεύθερο θεατρικό παιχνίδι ή κοινοτροπίσμό.

Η πρόκληση για τους ηθοποιούς είναι να ανοίξουν τον χώρο στο κοινό και μετά να το οδηγήσουν ξανά πίσω στη σύμβαση, ώστε η ιστορία να συνεχιστεί με συγκέντρωση. Αυτό απαιτεί τεράστια εγρήγορση και λεπτούς χειρισμούς πάνω στη σκηνή από τους ίδιους.

Μέσα από αυτή την εμπειρία προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε μια νέα κουλτούρα θεατή γιατί έτσι κι αλλιώς το παιδικό θέατρο στην Ελλάδα τουλάχιστον είναι τρομερά υποτιμημένο - ειδικά μετά τον κόβιντ το κοινό είτε μιλάμε για παιδικό θέατρο είτε ενηλίκων - έχει αλλάξει. Έχει γίνει κάπως της μόδας να πηγαίνουμε να βλέπουμε θέατρο κάθε κυριακή με τα παιδιά. Κάπως σαν να έχει χαθεί η ουσία - ο σεβασμός στους καλλιτέχνες την ώρα που δίνουν όλη τους τη ψυχή πάνω στη σκηνή για τους από κάτω. Το πατατάκι πάει σύννεφο, τα κινητά χτυπούν, νεογέννητα κλαίνε και δεν αφήνουν έτσι τα παιδιά που έχουν όντως έρθει να παρακολουθήσουν και πολλά άλλα.

Τι σημαίνει συμμετέχω, αλλά και τι σημαίνει σέβομαι τον κοινό χώρο και την καλλιτεχνική πράξη. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία και στα όρια είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση, αλλά και η μεγαλύτερη αξία της διαδραστικής παράστασης.

Ως ηθοποιός πρέπει να είσαι συνεχώς παρών, να ακούς πραγματικά και να αποφασίζεις εκείνη τη στιγμή αν αυτό που συμβαίνει μπορεί να ενσωματωθεί ή αν χρειάζεται να προστατευτεί η ιστορία.

4.Η παράσταση είχε ανέβει πέρσυ στον χώρο της Εθνικής Γλυπτοθήκης. Πώς λειτούργησε η αλλαγή του χώρου στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά; Έφερε κάποια καινούργια έμπνευση κειμενικά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά;

Η αλλαγή χώρου δεν λειτούργησε ως απλή μεταφορά, αλλά ως ουσιαστικός καλλιτεχνικός μετασχηματισμός της παράστασης και κειμενικά και σκηνοθετικά.

Στην Εθνική Γλυπτοθήκη, η παράσταση συνομιλούσε άμεσα με τα υπαρκτά γλυπτά και το μουσειακό περιβάλλον. Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, κληθήκαμε να ξαναχτίσουμε αυτόν τον διάλογο από την αρχή, μέσα σε έναν θεατρικό χώρο με εντελώς διαφορετική ιστορία, αρχιτεκτονική και ενέργεια. Εδώ χρησιμοποιήσαμε μεν τον ίδιο τον χώρο σαν σκηνικό αλλά δημιουργήσαμε και κάποια εικαστικά εκθέματα-τα οποία είναι σαν να αναδύονται από τον ίδιο το χώρο αφού συμβολίζουν την ιστορία του-τα οποία τα έχει σχεδιάσει και δημιουργήσει η εικαστικός Νικόλ Οικονομίδου. Αυτό μας οδήγησε σε νέα σκηνοθετική και κειμενική προσέγγιση. Δημιουργήσαμε ένα σκηνικό περιβάλλον που δεν αναπαριστά απλώς έναν εκθεσιακό χώρο, αλλά λειτουργεί σαν ένας ζωντανός, μεταβαλλόμενος «τόπος μνήμης» πάνω στη σκηνή. Τα εικαστικά στοιχεία έγιναν ακόμα πιο ενεργά δραματουργικά, ενώ και το κείμενο ξανά γράφτηκε από την αρχή και άλλαξε ριζικά, ώστε ο χώρος του θεάτρου να μην είναι απλώς το πλαίσιο της δράσης, αλλά μέρος της.

Οπότε είναι μια σύμπραξη ιστορίας, νέας δραματουργίας, εικαστικής έκθεσης με εκθέματα τα οποία φιλοδοξούμε κάπου κάποτε να εκτεθούν όντως - και να αποτελέσουν έκθεση της ιστορίας του Δημοτικού Θεάτρου.

Ερμηνευτικά, οι ηθοποιοί μετακινήθηκαν από μια σχέση συνύπαρξης εξαρχής με τα πραγματικά γλυπτά, σε μια σχέση δημιουργίας του χώρου μπροστά στα μάτια των θεατών. Ο κόσμος της παράστασης πλέον δεν προϋπάρχει αλλά χτίζεται ζωντανά επί σκηνής.

Με αυτόν τον τρόπο, η μετάβαση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά δεν ήταν αλλαγή διεύθυνσης, αλλά ένα νέο καλλιτεχνικό κεφάλαιο για το έργο.

Στην Εθνική Γλυπτοθήκη βρισκόμασταν σε έναν καθαρά εκθεσιακό χώρο. Δεν υπήρχαν θεατρικά φώτα, μουσική ή βίντεο. Το μόνο «υλικό» της παράστασης ήταν οι ηθοποιοί και ο ίδιος ο μουσειακός χώρος. Αυτό φυσικά καθόρισε τον τρόπο που παιζόταν η παράσταση και τον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό.

Η μεταφορά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά άλλαξε ριζικά τις συνθήκες. Πλέον βρισκόμασταν σε έναν θεατρικό χώρο, όπου όλα τα μέσα. Τα φώτα, η μουσική, το βίντεο. Μπορούσαν και έπρεπε να έχουν δραματουργικό ρόλο.

Πρόκειται για ένα εντελώς νέο έργο. Δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς-αφού θα μπορούσε κανείς να πει ότι το κείμενο αυτό αποτελεί και ένα δραματουργικό θεατρικό υλικό που είναι γραμμένο για το εδώ και το τώρα πιο πολύ από ποτέ.

6.Έχουν καταφέρει τα παιδιά να σας εκπλήξουν με τις αντιδράσεις τους; Υπάρχει κάποια αστεία η συγκινητική ιστορία που να συνέβη στη διάρκεια της παράστασης και θα θέλατε να μοιραστείτε;

Ναι, τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες μας εκπλήσσουν συνεχώς. Αυτό που μας συγκινεί είναι ο βαθμός αφοσίωσης με τον οποίο παρακολουθούν την παράσταση. Βλέπεις τα παιδιά να μπαίνουν ολόκληρα μέσα στην ιστορία, να αντιδρούν αυθόρμητα, να μιλούν και να απαντούν, να αποφασίζουν, να αγωνιούν, να χαίρονται. Είναι σαν εκείνη την κλασική εικόνα του παιδιού μπροστά στην οθόνη ενός καρτούν, που δεν είναι απλώς θεατής αλλά ζει πραγματικά αυτό που βλέπει.

Το υπέροχο όμως είναι ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους ενήλικες. Πολύ συχνά βλέπουμε γονείς να παρασύρονται εξίσου, να γελούν, να συγκινούνται, να ταξιδεύουν μαζί με τα παιδιά τους. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο για εμάς.

Από την αρχή θέλαμε να δημιουργήσουμε μια παράσταση που να απευθύνεται ταυτόχρονα σε παιδιά και ενήλικες, όχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά με διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης. Κάθε ηλικία βρίσκει κάτι δικό της, ταυτίζεται από άλλη οπτική, αλλά

τελικά μοιράζονται μια κοινή εμπειρία. Και εκεί συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο, γελούν, συγκινούνται, σκέφτονται μαζί.

Η συνάντηση ηλικιών μέσα στην ίδια ιστορία, είναι ίσως η πιο δυνατή και συγκινητική έκπληξη που μας χαρίζει το κοινό κάθε φορά.

Στο τέλος της παράστασης τα περισσότερα παιδιά πλησιάζουν το άγαλμα για να δουν αν όντως είναι αληθινός άνθρωπος ή άγαλμα που ξύπνησε.

7.Αν θα έπρεπε να κρατήσετε μια φράση των ηρώων, ένα μήνυμα που θα θέλατε να πάρουν μετά το τέλος της παράστασης μαζί τους οι μικροί, αλλά και οι μεγάλοι θεατές, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα κρατούσαμε τη φράση ότι ο καθένας από εμάς έχει το δικό του φως και δεν χρειάζεται κάποιον άλλον για να του το δώσει.

Και μαζί με αυτό, την αίσθηση ότι η παράσταση διαμορφώνεται κάθε φορά από όλους όσοι βρίσκονται μέσα σε αυτή. Σήμερα, όλοι μαζί φτιάξαμε αυτή την εμπειρία, χωρίς τον καθένα από εσάς θα ήταν διαφορετική. Η παρουσία και η ενέργεια του κάθε θεατή έδωσε ζωή στους χαρακτήρες, στα αντικείμενα, στον ίδιο τον κόσμο της παράστασης.

Για εμάς αυτό είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα. Ότι ο καθένας μας είναι ξεχωριστός και απαραίτητος για να υπάρξει το σύνολο.

8.Μελλοντικά σχέδια; Θα ταξιδέψει η παράσταση και σε άλλους χώρους;

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ήδη σε συζητήσεις για το ταξίδι της υπάρχουσας παράστασης, του IN MOTION, κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα γιατί πρόκειται για ένα έργο που μετασχηματίζεται κάθε φορά ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο φιλοξενείται.

Παράλληλα, ετοιμάζουμε και καινούργια καλλιτεχνικά σχέδια. Κάποια από αυτά αφορούν συνεργασίες με δύο μουσεία, ένα ιστορικό τόπο και μια θεατρική σκηνή, πάντα με άξονα τη ζωντανή σύνδεση του χώρου και του σύγχρονου θεατή.

Ορισμένα από αυτά τα πρότζεκτ θα αρχίσουν να παίρνουν σάρκα και οστά την άνοιξη του 2026, ενώ κάποια άλλα προγραμματίζονται για το άνοιγμα της νέας θεατρικής σεζόν, το φθινόπωρο του 2026.

Δεν μπορούμε να ανακοινώσουμε λεπτομέρειες ακόμη, αλλά είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι με όσα έρχονται. Πολύ σύντομα όλα θα ανακοινωθούν οπότε κάντε υπομονή και stay tuned !

Πληροφορίες και ειαιτήρια παράστασης : https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/children/inmotion-ena-agalma-pou-to-skase/